Ga naar inhoud

Recensie

  • Jonge cast maakt van musical Dear Evan Hansen een emotionele voltreffer

    Marc Dirix

    InTeam Productions pakt dit najaar uit met een Vlaamse versie van de Broadway en West End-musical "Dear Evan Hansen" in het Fakkeltheater in Antwerpen. De musical vertelt het verhaal van de 17-jarige Evan Hansen, die worstelt met sociale contacten en paniekaanvallen, en hoe een goedbedoelde leugen hem boven het hoofd groeit. Opnieuw slaagt het Antwerpse productiehuis erin om een musical met een hedendaags thema op een eigen manier te interpreteren. Wij gingen afgelopen zondag kijken en waren er getuige van hoe de zeer jonge cast het Fakkeltheater verbaasde en het publiek op sommige momenten een traan liet wegpinken. De minutenlange staande ovatie was dan ook meer dan verdiend.

    In de musical moet Evan Hansen, gespeeld door Daan Keisse, van zijn psycholoog brieven aan zichzelf schrijven om op die manier zijn angsten te confronteren. Op school komt een van zijn brieven terecht in de handen van Connor Murphy, gespeeld door Joppe Dekoker, een tiener die met zichzelf en zijn omgeving overhoop ligt. Als Connor zelfmoord pleegt, vinden zijn ouders de afgepakte brief van Evan Hansen terug in zijn zak en gaan ze er verkeerdelijk van uit dat hun zoon bevriend was met Evan Hansen.

    Om de ouders van Connor geen verder verdriet aan te doen, zegt Evan dat hij inderdaad al een hele tijd bevriend was met Connor. Hij gaat zelfs een stap verder en bezorgt hen, met behulp van zijn vriend Jared, gespeeld door Keoni Blockx, een hele reeks verzonnen e-mails waaruit moet blijken dat hij en Connor al jaren BFF's zijn. Zoals je al kunt raden, groeit die goedbedoelde eerste kleine leugen Evan al snel boven het hoofd. Wanneer een toespraak die Evan tijdens een herdenkingsplechtigheid op school geeft viraal gaat, is het hek helemaal van de dam en komt de schuwe Evan zelf terecht in een storm op de sociale media.

    Daan Keisse draagt als Evan Hansen zo goed als de hele musical. Hij is slechts in twee scènes niet aanwezig op het podium. De ervaring die hij opbouwde in musicals als "14-18" en "Elisabeth" brengt hij met verve mee en stopt hij in het personage van Evan Hansen. In interviews noemde Keisse de rol van Evan Hansen een van de moeilijkste uit zijn carrière. Maar ook de rest van de cast, met onder anderen Charlotte Suijs, die Zoe, de zus van Connor, speelt, en Joppe Dekoker, die telkens terugkomt als Connor en Evan confronteert met zijn keuzes, slaat de zaal met verstomming.

    Tijdens de show slaagt de cast erin om de zaal mee te nemen in het eerbetoon aan Connor en te tonen hoe dat initiatief hen helemaal boven het hoofd groeit en dreigt te ontploffen. Met "Dear Evan Hansen" zet InTeam Productions zijn succesreeks van Vlaamse adaptaties van bekende musicals met een vrij jonge cast voort. "Dear Evan Hansen" kan dus met gemak in het rijtje van "Kinky Boots", "Lelies", "Little Shop of Horrors" en "Priscilla, Queen of the Desert" worden geplaatst. Net als in verschillende van die musicals ligt de regie in de handen van Brecht Calluwaert en Niels de Valk.

    We kijken alvast uit naar hun volgende productie, "Everybody's Talking About Jamie". "Dear Evan Hansen" is nog tot 4 oktober te zien in de Rode Zaal van het Fakkeltheater in Antwerpen.

    Lees meer

  • ‘Don’t ask, don’t tell’ herleeft in Boots: coming-out in camouflagekleuren

    Marc Dirix

    In de achtdelige serie Boots, die nu te zien is op Netflix, krijgen we een atypisch coming-of-ageverhaal voorgeschoteld over een homoseksuele tiener die bij de Amerikaanse mariniers gaat om zichzelf opnieuw te herontdekken. Het feit dat Cameron homo is, en het Amerikaanse leger geen homo’s toelaat, zorgt er echter voor dat hij dreigt zijn ware ik te verliezen.

    Boots< is geïnspireerd op de memoires The Pink Marine van voormalig marinier Greg Cope White, maar speelt zich niet af in de jaren zeventig zoals in het boek, wel aan het begin van de jaren negentig.

    In tegenstelling tot andere coming-tot-age films en series speelt Boots zich niet af tegen de achtergrond van een veilige omgeving maar in de harde realiteit van een opleidingskamp van de Amerikaanse mariniers.
    Cameron, een homoseksuele tiener die al jarenlang op school gepest wordt, schrijft zich samen met zijn beste heterovriend Ray in voor dat bootcamp. Al snel komt hij terecht in een opleidingskamp waar homofobie en racistische opmerkingen dagelijkse kost zijn. Daarbovenop moet hij voor iedereen – behalve Ray, die zijn geheim kent – verborgen houden dat hij homo is. Dat innerlijke conflict wordt in de serie verbeeld via gesprekken met een grappigere en flamboyantere versie van zichzelf.

    In het opleidingscentrum staat hij onder leiding van drilinstructeur Wilkinson, die zelf zijn homoseksualiteit verbergt en tegen wie een onderzoek loopt omdat hij een relatie zou hebben gehad met een mannelijke officier. Omdat zijn hele identiteit opgebouwd is rond het feit dat hij een marinier is en niet zonder het leger kan, wil hij voorkomen dat Cameron hetzelfde lot ondergaat.

    Die dubbele spanning – enerzijds het ontkennen van zijn homoseksualiteit door Cameron, anderzijds het vermijden door Wilkinson dat Cameron een jongere versie van hemzelf wordt – maakt de serie uniek. Cameron doet er alles aan om zich tegenover de andere rekruten te bewijzen, waarin hij ook wonderwel slaagt, maar hij blijft twijfelen of hij ooit goed genoeg zal zijn om marinier te worden. Wilkinson maakt het op zijn beurt Cameron niet makkelijk om hem te overtuigen om de opleiding vroegtijdig te laten verlaten. Overgiet dat alles met sterke muziek uit de late jaren tachtig en een vleugje drama dankzij de andere recruten, en je krijgt een reeks die weinig kritiek krijgt van zowel recensenten als kijkers.

    Als je dan ook nog weet dat het Pentagon de serie “woke-afval” noemt en ze als onrealistisch en ideologisch gekleurd bestempelt, dan weet je dat Boots enkele heikele onderwerpen durft aan te raken. Ondanks het feit dat de serie zich afspeelt in de jaren negentig, aan de vooravond van de eerste Golfoorlog, blijft ze bijzonder actueel. Waar vroeger de “Don’t ask, don’t tell”-richtlijn van kracht was, worden vandaag vooral transgender militairen geviseerd door het huidige Amerikaanse beleid. Waar homoseksuele militairen toen nog werden gedoogd zolang ze zich niet als dusdanig identificeerden of een relatie aangingen met iemand van hetzelfde geslacht, worden transgender militairen nu volledig aan de kampdeur geweerd.

    Boots is te zien op Netflix.

    Lees meer

  • Inteam Producties scoort met Kinky Boots een perfecte hatrick

    Marc Dirix

    Na Lelies en Priscilla, Queen of the desert pakt Inteam Producties opnieuw uit met een musical waar de queerness van afdruipt. Net als bij de twee vorige producties krijgt ook deze musical, die geschreven werd door Harvey Fierstein met muziek bijeen geschreven door Cindy Lauper.

     

    Met Kinky Boots haalt het team van Niels de Valk, die opnieuw de rol van regisseur op zich neemt, een broadwaymusical van formaat binnen. Zo kreeg de originele versie een Tony Award voor beste musical. Net als bij de twee vorige musicals van Inteam Productions wordt ook deze musical begeleidt door een live orkest.

     

    Kinky Boots vertelt het verhaal van Charlie Prince die de slechtlopende schroenenfabriek van zijn vader erft. Ondanks dat alles hem lijkt tegen te zitten wil hij de fabriek toch winstgevend maken en wil hij zich focussen op een product voor een bepaalde doelgroep. Pas als hij de extravagante dragqueen Lola ontmoet ontdekt hij het product dat hem en zijn bedrijf van de ondergang moet redden. Laarzen voor mannen die laarzen dragen. Het hele opzet van Charlie en Lola lijkt te lukken totdat sommige personeelsleden van de fabriek moeilijk de extravagante houding van Lola kunnen tolereren en ervoor zorgen dat ze de modeshow in Milaan dreigen te moeten missen omdat de Kinky Boots niet op tijd ter plekke geraken. Als dan ook nog eens Charlie het geloof in Lola verliest en hij alleen naar Milaan dreigt te moeten vertrekken lijkt de ondergang van Prince & Son helemaal getekend te zijn. 

     

    De storyline lijkt rechttoe rechtaan maar is doorspekt van allerlei andere ‘lessen’ die op het publiek en het personeel van de schoenenfabriek in een hoog tempo worden losgelaten. De uptempo muziek en het stembereik van Elindo Avastia (Lola) die zowel de rustigere als de meer uptempo nummers moeiteloos aankan zorgt ervoor dat je een hele leuke avond hebt.

     

    Met Kinky Boots scoort Inteam Producties een heuse hattrick. Al verschillende jaren slagen ze erin om de perfecte cast, met oude gezichten uit hun eerdere producties en nieuwe gezichten, bij elkaar te brengen. Ster van deze productie is ongetwijfeld Elindo Avastia die een dubbelrol speelt als Simon en dragqueen Lola. Voor de voorstellingen van start gingen liet Elindo weten dat het zijn droomrol was en dat hij een andere productie die hij normaal nu moest spelen op pauze zette en zich daar in liet vervangen om Lola toch Lola te kunnen spelen. Een rol die hij overigens ook in de Nederlandse versie op zich zou nemen maar die omwille van de corona-pandemie vroegtijdig gestopt moest worden. Als je van Priscilla, Queen of the desert hield kom je zeker met Kinky Boots nog meer aan je trekken. Als je de Kinky Boots van Lola en Charlie zelf nog wil bewonderen kun je daarvoor tot 26 januari terecht in de Arenbergschouwburg in Antwerpen.

    Lees meer

Laatste nieuws

Populairste