‘Don’t ask, don’t tell’ herleeft in Boots: coming-out in camouflagekleuren
In de achtdelige serie Boots, die nu te zien is op Netflix, krijgen we een atypisch coming-of-ageverhaal voorgeschoteld over een homoseksuele tiener die bij de Amerikaanse mariniers gaat om zichzelf opnieuw te herontdekken. Het feit dat Cameron homo is, en het Amerikaanse leger geen homo’s toelaat, zorgt er echter voor dat hij dreigt zijn ware ik te verliezen.
Boots< is geïnspireerd op de memoires The Pink Marine van voormalig marinier Greg Cope White, maar speelt zich niet af in de jaren zeventig zoals in het boek, wel aan het begin van de jaren negentig.
In tegenstelling tot andere coming-tot-age films en series speelt Boots zich niet af tegen de achtergrond van een veilige omgeving maar in de harde realiteit van een opleidingskamp van de Amerikaanse mariniers.
Cameron, een homoseksuele tiener die al jarenlang op school gepest wordt, schrijft zich samen met zijn beste heterovriend Ray in voor dat bootcamp. Al snel komt hij terecht in een opleidingskamp waar homofobie en racistische opmerkingen dagelijkse kost zijn. Daarbovenop moet hij voor iedereen – behalve Ray, die zijn geheim kent – verborgen houden dat hij homo is. Dat innerlijke conflict wordt in de serie verbeeld via gesprekken met een grappigere en flamboyantere versie van zichzelf.
In het opleidingscentrum staat hij onder leiding van drilinstructeur Wilkinson, die zelf zijn homoseksualiteit verbergt en tegen wie een onderzoek loopt omdat hij een relatie zou hebben gehad met een mannelijke officier. Omdat zijn hele identiteit opgebouwd is rond het feit dat hij een marinier is en niet zonder het leger kan, wil hij voorkomen dat Cameron hetzelfde lot ondergaat.
Die dubbele spanning – enerzijds het ontkennen van zijn homoseksualiteit door Cameron, anderzijds het vermijden door Wilkinson dat Cameron een jongere versie van hemzelf wordt – maakt de serie uniek. Cameron doet er alles aan om zich tegenover de andere rekruten te bewijzen, waarin hij ook wonderwel slaagt, maar hij blijft twijfelen of hij ooit goed genoeg zal zijn om marinier te worden. Wilkinson maakt het op zijn beurt Cameron niet makkelijk om hem te overtuigen om de opleiding vroegtijdig te laten verlaten. Overgiet dat alles met sterke muziek uit de late jaren tachtig en een vleugje drama dankzij de andere recruten, en je krijgt een reeks die weinig kritiek krijgt van zowel recensenten als kijkers.
Als je dan ook nog weet dat het Pentagon de serie “woke-afval” noemt en ze als onrealistisch en ideologisch gekleurd bestempelt, dan weet je dat Boots enkele heikele onderwerpen durft aan te raken. Ondanks het feit dat de serie zich afspeelt in de jaren negentig, aan de vooravond van de eerste Golfoorlog, blijft ze bijzonder actueel. Waar vroeger de “Don’t ask, don’t tell”-richtlijn van kracht was, worden vandaag vooral transgender militairen geviseerd door het huidige Amerikaanse beleid. Waar homoseksuele militairen toen nog werden gedoogd zolang ze zich niet als dusdanig identificeerden of een relatie aangingen met iemand van hetzelfde geslacht, worden transgender militairen nu volledig aan de kampdeur geweerd.
Boots is te zien op Netflix.
Lees meer
