Ook verschillende LGBTQ-films op het programma van Filmfest Gent

Van 13 tot 24 oktober gaat de 47ste editie door van het filmfestival van Gent en ook dit jaar staan er verschillende nieuwe films met een  LGBTQ-thema op het programma. Door de COVID-pandemie zal een selectie van het programma ook in de huiskamers te zien zijn via een streamingplatform.

Ieder jaar pakt Filmfest Gent uit met een selectie van nieuwe LGBT-films die meestal, op enkele uitzonderingen na, enkel te zien zijn in de kleinere bioscopen. Ook dit jaar staan er een twaalftal films op het programma met holebi- en transgenderthema's, -personages of -sensibiliteit.  

Ammonite

Ammonite is een historisch kostuumdrama van regisseur Francis Lee met Kate Winslet en Saoirse Ronan. Ammonite is de rauwe en tedere opvolger van de bejubelde gayromance God's Own Country van Franciscus Lee. De film speelt zich af in het 19de-eeuwse Engeland.  Paleontologe Mary Anning (Kate Winslet) slijt haar dagen langs de kust van Dorset, op zoek naar fossielen van uitgestorven zeedieren. Een vrouw die zo'n job uitoefent, wordt in het begin van de 19de eeuw niet serieus genomen. En dus ploetert de eenzame Mary eigenhandig verder, zelfs wanneer mannen misbruik maken van haar werk en zelf de eer opstrijken. Tot een van die mannen zijn melancholische vrouw Charlotte meebrengt, haar vervolgens achterlaat en er tussen beide dames eerst iets dierlijks maar daarna ook teders en intiems begint te bloeien. Lee evoceert hun fysieke passie zonder een greintje preutsheid. De sterke vertolkingen, mistige natuurfotografie en rauwe portrettering van verlangen doen Ammonite ver boven de gemiddelde glossy kostuumfilm uitstijgen.

Are We Lost Forever

Op een ochtend zet Hampus een punt achter zijn relatie met Adrian, die ontzet achterblijft. Hoewel hij zelf niet meer gelukkig was in de relatie, kan Adrian de breuk met zijn verloofde maar niet verkroppen. Is er een manier om Hampus terug te krijgen of zal Adrian er pas mee in het reine komen zodra beiden een nieuwe partner hebben? Regisseur David Färdmar maakt zijn langspeeldebuut met deze bitterzoete weerspiegeling van de pijnlijke tijd nadat de passie in een lange relatie is uitgedoofd en het leven moet herbeginnen. De Zweedse filmmaker, die inspiratie kreeg voor de film toen een relatie van hem stukliep, besloot de film in chronologische volgorde te draaien. Hij gunde zich telkens na enkele dagen film een paar maanden pauze, zodat hij het verhaal kon vormgeven volgens het ritme van de seizoenen. Het resulteert in een intiem relatiedrama waarin elke scène verdriet, wanhoop en onbeantwoorde liefde uitademt.

Bloody Nose, Empty Pockets (2020)

Bill en Turner Ross spreken met dubbele tong in hun toogverhaal Bloody Nose, Empty Pockets. Enerzijds omdat de Amerikaanse filmbroeders hun observerende camera's lieten lopen tijdens de laatste dag van de iconische dive bar Roaring Twenties in Las Vegas om er vroege vogels te kunnen spotten die menen dat "de bourbon in je Cola het beste is aan wakker worden". De tooghangers blijken ontembare kroegtijgers in eigen biotoop terwijl ze doorzakken tot de last call-bel geluid wordt. Anderzijds omdat niets van deze doorzopen café-avond echt is: de stamgasten zijn acteurs of muzikanten. Zelfs de groezelige bar aan de rand van de Vegas-strip staat stiekem in New Orleans. Hoewel de broertjes Ross zo al de regels van docufilm aan hun laars lappen, wordt hun hybride aanpak overal gelauwerd omdat het de authenticiteit van een fly-on-the-wall-docu weet te mengen met de ondraaglijke intensiteit van de films van John Cassavetes.

Enfent Terrible

Seks, drugs, radicale ideeën en hoogoplopende ruzies. Er zijn weinig cineasten die de enfant terrible-stempel meer verdienen dan Rainer Werner Fassbinder. Naast een productieve carrière als scenarist, acteur en regisseur van o.a. Angst essen Seele auf (1974) en Berlin Alexanderplatz (1984) had deze op 37-jarige leeftijd gestorven grondlegger van de naoorlogse Duitse cinema een leven dat het midden hield tussen dat van een bezeten rockster en een intellectueel. Dat chaotische leven zet Oskar Roehler nu op film - de enige plek waar Fassbinder zich écht thuis voelde - om hem te eren en te analyseren. Wat dreef de man die films maakte op het ritme dat hij sigaretten rookte? "Ik wil dat mijn naam tussen die van de groten staat", biecht Fassbinder op in Roehlers atypische biopic. Maar al prijkt de naam van de in 1982 gestorven filmauteur al lang tussen die van Orson Welles en Jean-Luc Godard, dankzij deze levendige biografie blinkt hij weer iets feller.

Falling

Acteur Viggo Mortensen - Aragorn uit The Lord of the Rings en Oscargenomineerd voor onder meer Green Book - neemt als zestiger voor het eerst plaats in de regisseursstoel voor het zelfgeschreven familiedrama Falling. Om de film gefinancierd te krijgen, moest hij ook de hoofdrol spelen van een man die samen met zijn echtgenoot zijn dementerende, homofobe vader in huis neemt. Tegenover de vuilbekkende tachtiger gedraagt de zoon zich opvallend mild. De achtergrond van deze moeizame vader-zoonrelatie krijgen we via flashbacks, die ongeveer de helft van de film in beslag nemen. Het eerste wat de vader tegen zijn pasgeborene zegt: "Het spijt me dat ik je op deze wereld gezet heb. Om te sterven." Mortensen heeft er desondanks bewust voor gekozen om van zijn debuut achter de camera geen depridrama te maken. Zijn subtiele regie is door de Amerikaanse pers vergeleken met de rijpe Clint Eastwood. Een welverdiend compliment.

I Care a lot

Met deze sardonische thriller toont scenarist-regisseur J. Blakeson (The Disappearance of Alice Creed) de dubieuze manieren waarop een wettelijke voogd bejaarde mensen kan manipuleren, oplichten en zelfs kidnappen. De ijskoude Marla Grayson (Rosamund Pike) is zo'n gewetenloze profiteur. Samen met haar partner Fran (Eiza González) stuit ze op de schijnbaar perfecte prooi in de vorm van Jennifer (Dianne Wiest), een bejaarde vrouw met een mooi fortuin om te pluimen. Al snel ondervinden Marla en Fran dat Jennifer niet is wie ze dachten en komen ze in het vaarwater van een Russische misdaadbaas (Peter Dinklage). De duisterkomische, bochtige plot van I Care a Lot is een welkom excuus om de formidabele Pike en Dinklage tegen elkaar op te zetten in een escalerend kat-en-muisspel. De film komt bovendien met een niet mis te verstane boodschap: respecteer de ouderen!

Moffie

De Zuid-Afrikaanse regisseur Oliver Hermanus trakteerde in 2011 de wereldcinema op een kopstoot met het harde verkrachtingsdrama Skoonheid, goed voor de Queer Palm in Cannes. In Moffie fileert Hermanus de waanzin en hypocrisie van het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. Nicholas leert het het Afrikaanse scheldwoord 'moffie' (ofte: mietje) hardhandig kennen wanneer hij door het Zuid-Afrikaanse leger als dienstplichtige wordt opgeroepen. De jonge witte rekruut houdt zijn homoseksuele gevoelens angstvallig verborgen voor de buitenwereld, maar in de van homofobie doordrongen machowereld wordt hij fysiek en mentaal afgebeuld door de keiharde Afrikaanse sergeant Brand. Terwijl de soldaten zich wapenen tegen het opkomende communisme en het 'zwarte gevaar' in Angola, schept Nicholas een innige band met een medesoldaat. Een indringend portret van een Zuid-Afrikaan die volkomen in de knoop ligt met zichzelf.

A Perfectly Normal Family

Normaliteit is een rekbaar begrip. Zeker als het op families slaat. Dat weet ook Malou Reymann, de Nederlandse cineaste die met haar autobiografisch getinte langspeeldebuut A Perfectly Normal Family dit jaar de VPRO Big Screen Award won op het filmfestival van Rotterdam. In dit Deens gesproken drama volgt Reymann de jonge Emma, die aan de vooravond van haar puberteit staat, en haar doordeweekse familie. Wanneer haar ouders scheiden "omdat papa een vrouw wil zijn", verkruimelen plots Emma's zekerheden. Terwijl haar oudere zus geen problemen heeft dat hun vader Thomas als Agnete door het leven wil gaan, weet Emma met die ingrijpende verandering geen raad. Door zowel de worsteling van Emma's vader tijdens de transformatie als de ontwrichtende familiesituatie die dat met zich meebrengt te tonen, schetst Reymann een doorleefd familieportret zoals je ze zelden in de bioscoop ziet.

Little Girl


"Als ik groot ben, wil ik een meisje zijn." De ouders van Sasha kijken raar op als ze die woorden horen uit de mond van hun kind. Sasha is drie jaar en is geboren in een jongenslichaam. Het is dus moeilijk om dat verlangen serieus te nemen, maar Sasha blijft het herhalen. Als ze vier wordt, vertelt haar moeder Karine haar dat zoiets onmogelijk is, wat een verwoestend effect heeft op de kleuter. Er is niets waar Karine in haar leven meer spijt van heeft dan die ongenuanceerde reactie. Maar zowel zij als Sasha's vader wenden hierna vrij snel de steven. Ze verdiepen zich in genderdysforie (of geslachtsidentiteitsstoornis) om zo in het belang van hun kind te kunnen handelen. Dat blijkt verre van eenvoudig. De toekomst is met zekerheid een reis over een slingerend pad bezaaid met wolfijzers en schietgeweren. Toch is dat voor geen enkel gezinslid een reden om die niet aan te vatten.

In de documentaire Petite fille laat de Franse regisseur Sébastien Lifshitz ons kennismaken met drie buitengewone mensen. Hij kiest resoluut voor het gezichtspunt van Sasha, ook letterlijk. Omdat de camera vaak op haar ooghoogte staat, word je als toeschouwer in haar positie gedwongen. We kijken dus met haar blik naar de wereld en zien niet wat zij niet ziet. In die wereld moet er heel veel besproken worden. Het psychisch en medisch advies dat bij zo'n gendertransitie hoort, maar ook bijvoorbeeld vragen over de puberteit en of ze kinderen wil. Vergeet niet dat Sasha op het moment van het filmen zeven jaar oud is!

Lifshitz dringt zich nergens op, een belangrijk kenmerk van zijn cinema. Hij heeft zich de voorbije twintig jaar opgewerkt tot een van de boeiendste stemmen van de Franse cinema. Hoewel hij in 2012 een César kreeg voor zijn documentaire Les invisibles, blijft hij zelfs in zijn vaderland een buitenstaander, een outsider die graag over ander outsiders vertelt, zowel in zijn documentaires (Bambi, Les vies de Thérèse) als in zijn fictiewerk (Wild Side, over een transgender sekswerker). Lifshitz dringt geen antwoorden op, laat staan dat hij een moreel oordeel velt. Hij observeert en laat de toeschouwer zelf conclusies trekken in dit inspirerend en delicaat portret van een kind met een droom.

Rizi

Een lofzang op het broze lichaam, beter kan het werk van Tsai Ming-liang niet omschreven worden. Sinds 1989 is er immers één constante in zijn oeuvre: fetisjacteur Lee Kang-sheng, die we over een tijdspanne van dertig jaar zien veranderen, verouderen en verdwalen in Tsai's verstilde universum van grootstedelijke eenzaamheid. In het woordeloze Rizi speelt de acteur opnieuw de hoofdrol, dit keer met hevige nekpijn. Geen narratieve ingreep, wel uit het leven gegrepen: Lee worstelt al bijna twintig jaar met de pijnlijke aandoening. In lange, documentaireachtige shots volgen we de man tijdens bizarre acupunctuursessies en zijn vergeefse queeste naar rust en tederheid. Elders bereidt de jongere, atletische Anong een maaltijd. Tot de twee zielen kruisen. Tsai's laatste worp is tegelijkertijd zijn meest minimalistische als intimistische, over verdwijnen en aanraken en alles daartussen.

Welcome to Chechnya

"In Tsjetsjenië zijn er geen homoseksuelen." Drie jaar geleden klonk Ramzan Kadyrov, het Hoofd van de Tsjetsjeense Republiek, heel formeel. Quatsch uiteraard, maar hij doet er alles aan om deze stelling werkelijkheid te laten worden. In de autonome deelrepubliek van Rusland zijn LGBTQ'ers vogelvrij verklaard: ze worden opgejaagd, gemarteld en vermoord of ze verdwijnen van de aardbodem. Welcome to Chechnya van documentairemaker David France toont ongefilterd de gruwelen die queers ondergaan in de deelrepubliek. Maar hij eert ook de vele activisten die hun eigen leven op het spel zetten om de slachtoffers te helpen onderduiken en asiel aan te vragen. Omdat zowat alle slachtoffers anoniem willen blijven, dragen ze een digitaal masker: de gezichten van New Yorkers die hun gezicht 'geleend' hebben. Een opmerkelijke techniek in een onthutsende film.

Die Zärtlichkeit der Wölfe

Fassbinder-acteur Ulli Lommel debuteert als regisseur met deze decadente oefening in neo-expressionistische stijl rond de akelige figuur van Fritz Haarmann (Kurt Raab), de psychopaat die na de Eerste Wereldoorlog in Hannover meer dan twintig jongens vermoordde en bekendstond als de 'Slager van Hannover'. Hij sneed zijn slachtoffers in stukken en verkocht het vlees. Het verhaal is nu verplaatst naar de tijd van de zwarte markt in het Ruhrgebied van de jaren '40. Lommel peilt niet naar de psychologische drijfveren en sociale condities die deze misdaden mogelijk maakten. Hij moraliseert ook niet over het kwaad in de mens. Zijn film is een nuchtere vaststelling, een onbewogen reconstructie van extreem afwijkend gedrag met inbegrip van gruwelijke daden. Over een immorele moordenaar heeft Lommel consequent een amorele film gemaakt. De sensationele, huiveringwekkende, ontroerende en groteske momenten zijn talrijk, maar vloeien in elkaar over omdat ze in dezelfde neutrale toon geserveerd worden.

Meer info over deze vertoningen op de website van het filmfestival van Gent.

Bron: Filmfest Gent

Deel dit artikel via:
Reacties zijn uitgeschakeld.

Laatste nieuws

Volg ons ook via:

Gerelateerd nieuws

Populairste