Specials

  • Tweede Limburg Pride zet elke familie centraal

    One Family, Many Colours is het thema van de volgende editie van Limburg Pride. De tweede editie, die op 12 juli opnieuw in Hasselt zal plaatsvinden, wil alle gezinsvormen vieren: zowel de families waarin je geboren wordt als de families die veel LGBTI+ personen zelf kiezen. “We willen benadrukken dat iedereen recht heeft op een thuis, warmte en het gevoel opgenomen te worden in een familie.”

    Na de eerste succesvolle editie van afgelopen zomer, met meer dan 17.000 bezoekers, kon een vervolg niet uitblijven. Volgend jaar worden tussen de 20.000 en 25.000 toeschouwers verwacht en komt er ook een grotere parade. “Het was echt een verrassing”, blikt voorzitter Bert Broone terug op de eerste Limburg Pride. “Het is vooral merkwaardig wat we neergezet hebben met zo’n klein team. 17.000 bezoekers voor een eerste editie, dat was overweldigend. Er waren ook geen incidenten, en dat is voor een eerste editie natuurlijk fantastisch. We zagen alleen maar blije gezichten en kregen heel goede commentaren.”

    Bij de nieuwe editie wordt sterker ingezet op intergenerationele verbondenheid. Binnen de queer gemeenschap komt het helaas nog vaak voor dat LGBTI+ personen na hun coming-out door hun familie verstoten worden. Velen gaan dan binnen de gemeenschap op zoek naar een nieuwe familie om hun leven mee op te bouwen, te delen en elkaar te ondersteunen. Limburg Pride wil volgend jaar die warme netwerken van zorg, vriendschap en solidariteit centraal stellen, en alle vormen van familie die kleur geven aan het leven. “Met One Family, Many Colours leggen we de nadruk op wat ons verbindt,” zegt Bert Broone. “Pride is meer dan een parade, het is een gevoel van thuiskomen. In 2026 willen we dat iedereen die Limburg Pride bezoekt, voelt: ik hoor erbij.”

    Het thema wordt breed uitgewerkt. Niet alleen traditionele gezinnen komen in beeld, maar ook chosen families: vrienden die elkaars thuis vormen, drag houses die generaties verbinden, pleegouders, grootouders, collega’s of buren die elkaar ondersteunen. Limburg Pride wil tonen hoe divers en veerkrachtig familie kan zijn, van bloedlijnen tot levenslijnen. Er wordt bewust generaties overschrijdend gewerkt. “Leeftijd speelt niet zozeer een rol. Bij de vorige editie zagen we gezinnen met kleine kinderen, veel oudere mensen en heel wat senioren. Uiteindelijk zijn we allemaal hetzelfde. Binnen Limburg Pride werken we aan de normalisering van LGBTI in de maatschappij. Intergenerationaliteit is voor ons belangrijk, omdat we zowel jong als oud willen betrekken. We richten ons niet op één leeftijdsgroep: LGBTI omvat iedereen.”

    Het meest zichtbare deel van de Pride in Hasselt blijft de parade op de kleine ring, gevolgd door optredens op het Kolonel Dusartplein. “De village wordt uitgebreider,” aldus Broone. “Het familiale karakter blijft centraal staan, en dat gaan we nog meer benadrukken. Het festival blijft ongeveer even groot, maar aan de parade gaan we veel meer aandacht besteden, zodat die beduidend langer wordt.”

    Ook in de week voorafgaand aan Limburg Pride wordt het thema tot leven gebracht met een reeks activiteiten rond ontmoeting, welzijn en creativiteit. Limburg Pride zet extra in op Arts & Culture, met tentoonstellingen, performances en artistieke projecten over familie en verbondenheid, van intieme portretten tot kleurrijke community-kunst. Bezoekers kunnen daarnaast deelnemen aan intergenerationele ontmoetingen, creatieve workshops en storytellingmomenten over wat familie vandaag betekent.

    De tweede editie van Limburg Pride vindt plaats op 12 juli 2026 op en rond het Kolonel Dusartplein in Hasselt.

    Lees meer
  • Aantal hiv- en aidsdiagnoses opnieuw toegenomen

    In 2024 is het aantal hiv- en aidsdiagnoses in België opnieuw met twaalf procent toegenomen tegenover 2023. Dat blijkt uit cijfers die Sciensano verzamelde. In 2024 waren er 662 nieuwe hiv-diagnoses, goed voor gemiddeld 1,8 diagnoses per dag. Deze nieuwe stijging van twaalf procent zorgt ervoor dat de dalende trend van de afgelopen jaren stopt.

    In 2024 werden in België 19.325 mensen met hiv medisch opgevolgd. Dat is een lichte stijging in vergelijking met 2022. De populatie van hiv-patiënten in opvolging veroudert: 52% is 50 jaar of ouder. In 2024 werden 289 hiv-diagnoses gesteld bij mannen die seks hebben met mannen (MSM). Dat is hetzelfde aantal als vorig jaar. Vijftien procent van deze 289 MSM rapporteerde ook seksuele contacten met vrouwen.

    Belgische MSM vertegenwoordigen 56% van de nieuwe diagnoses. Bij hen is er een stijging van 15% ten opzichte van 2023. Verder vertegenwoordigen Europese MSM 15%, Latijns-Amerikaanse MSM 14% en Sub-Saharaans Afrikaanse MSM 7% van de nieuwe diagnoses bij MSM. Bij niet-Belgische MSM is het aantal diagnoses gelijk gebleven of licht gedaald tegenover 2023. De meeste nieuwe diagnoses komen voor in de leeftijdscategorie 30-39 jaar, gevolgd door de 20-29-jarigen.

    Ook bij heteroseksuele personen is er een stijging van 13%, goed voor 332 hiv-diagnoses. Bij heteroseksuele vrouwen zien we een lichte daling (-5%). Bij vrouwen met de Belgische nationaliteit bleef het aantal diagnoses stabiel; bij andere nationaliteiten was er een lichte daling.
    Bij heteroseksuele mannen was er een stijging met 13% tegenover 2023. Deze stijging zien we vooral bij Belgische mannen, waar het aantal diagnoses toenam met 33%.
    Bij heteroseksuele mannen had 39% de Belgische nationaliteit, 35% een Sub-Saharaans Afrikaanse nationaliteit, 18% een Europese nationaliteit en 9% een andere nationaliteit.

    Een van de lichtpunten in de nieuwe cijfers van Sciensano is dat steeds meer mensen met PrEP-medicatie beginnen. In 2024 gebruikten 10.100 personen PrEP, een stijging van 26% tegenover 2023 (8.727). PrEP is vooral populair bij homo- en biseksuele mannen: 98% van de gebruikers zijn MSM. De cijfers slaan op afnames in gewone Belgische apotheken; daarnaast wordt PrEP ook verstrekt via ziekenhuisapotheken.

    Lees meer
  • Spaanse kortfilm Pietra wint Holebikort filmwedstrijd

    Afgelopen vrijdagavond is het jaarlijkse Holebifilmfestival officieel van start gegaan met de Holebikort-wedstrijd. Die werd gewonnen door de kortfilm Pietra van Cynthia Levitan.

    Dit jaar waren er 67 inzendingen uit 23 landen voor de kortfilmwedstrijd Holebikort. Uit deze inzendingen selecteerde een jury, onder leiding van voorzitter en regisseur Anthony Pieck, vier genomineerde kortfilms. Deze werden vertoond tijdens de openingsavond, waarna het aanwezige publiek besliste wie de winnaar werd. Juryvoorzitter Anthony Pieck maakte de winnaar bekend tijdens een feestelijke avond vol film, ontmoeting en inspiratie. “Het was een bijzonder spannend jaar, met vier sterke finalisten die elk op hun manier verhalen van diversiteit en identiteit in beeld brachten,” aldus Pieck.

    Tussen de genomineerden zaten My Endless Eclipse  (Regisseur Bijan Aarabi - Iran),Pietra (Regisseur Cynthia Levitan - Spanje), Just Kim (Regisseur - Janvier Prieto De Paula, Diego Herrero -Spanje) en Robespierre (Regisseur - Pierre Menahem - Frankrijk). Het publiek koos uiteindelijk voor de Spaanse inzending van regisseur Cynthia Levitan. Zij ontvangt een cheque ter waarde van 2.000 euro. In Pietra wordt een fotograaf gevolgd die zich niet goed voelt in zijn eigen lichaam. Elke dag transformeert hij, zodra hij thuiskomt, op muziek in Pietra. Maar wanneer zijn onderbuurvrouw op een dag komt klagen over het lawaai, verwacht ze niet dat de deur wordt geopend door een vrouw die sprekend lijkt op haar bovenbuurman.

     

    Daarnaast werd er dit jaar opnieuw een thema-award uitgereikt. Deze bekroont een kortfilm die het jaarthema “Samen Zorgzaam” op bijzondere wijze in beeld brengt. De Thema Award 2025, ter waarde van 500 euro, ging naar de kortfilm The Ellipsis Figure van Saeed Heshmati. De film maakt indruk door zijn subtiele spel met verwachtingspatronen en het beeld van “de persoon die er niet staat” – een poëtische verkenning van aanvaarding en wederzijds begrip.

    Lees meer
  • ‘Don’t ask, don’t tell’ herleeft in Boots: coming-out in camouflagekleuren

    In de achtdelige serie Boots, die nu te zien is op Netflix, krijgen we een atypisch coming-of-ageverhaal voorgeschoteld over een homoseksuele tiener die bij de Amerikaanse mariniers gaat om zichzelf opnieuw te herontdekken. Het feit dat Cameron homo is, en het Amerikaanse leger geen homo’s toelaat, zorgt er echter voor dat hij dreigt zijn ware ik te verliezen.

    Boots< is geïnspireerd op de memoires The Pink Marine van voormalig marinier Greg Cope White, maar speelt zich niet af in de jaren zeventig zoals in het boek, wel aan het begin van de jaren negentig.

    In tegenstelling tot andere coming-tot-age films en series speelt Boots zich niet af tegen de achtergrond van een veilige omgeving maar in de harde realiteit van een opleidingskamp van de Amerikaanse mariniers.
    Cameron, een homoseksuele tiener die al jarenlang op school gepest wordt, schrijft zich samen met zijn beste heterovriend Ray in voor dat bootcamp. Al snel komt hij terecht in een opleidingskamp waar homofobie en racistische opmerkingen dagelijkse kost zijn. Daarbovenop moet hij voor iedereen – behalve Ray, die zijn geheim kent – verborgen houden dat hij homo is. Dat innerlijke conflict wordt in de serie verbeeld via gesprekken met een grappigere en flamboyantere versie van zichzelf.

    In het opleidingscentrum staat hij onder leiding van drilinstructeur Wilkinson, die zelf zijn homoseksualiteit verbergt en tegen wie een onderzoek loopt omdat hij een relatie zou hebben gehad met een mannelijke officier. Omdat zijn hele identiteit opgebouwd is rond het feit dat hij een marinier is en niet zonder het leger kan, wil hij voorkomen dat Cameron hetzelfde lot ondergaat.

    Die dubbele spanning – enerzijds het ontkennen van zijn homoseksualiteit door Cameron, anderzijds het vermijden door Wilkinson dat Cameron een jongere versie van hemzelf wordt – maakt de serie uniek. Cameron doet er alles aan om zich tegenover de andere rekruten te bewijzen, waarin hij ook wonderwel slaagt, maar hij blijft twijfelen of hij ooit goed genoeg zal zijn om marinier te worden. Wilkinson maakt het op zijn beurt Cameron niet makkelijk om hem te overtuigen om de opleiding vroegtijdig te laten verlaten. Overgiet dat alles met sterke muziek uit de late jaren tachtig en een vleugje drama dankzij de andere recruten, en je krijgt een reeks die weinig kritiek krijgt van zowel recensenten als kijkers.

    Als je dan ook nog weet dat het Pentagon de serie “woke-afval” noemt en ze als onrealistisch en ideologisch gekleurd bestempelt, dan weet je dat Boots enkele heikele onderwerpen durft aan te raken. Ondanks het feit dat de serie zich afspeelt in de jaren negentig, aan de vooravond van de eerste Golfoorlog, blijft ze bijzonder actueel. Waar vroeger de “Don’t ask, don’t tell”-richtlijn van kracht was, worden vandaag vooral transgender militairen geviseerd door het huidige Amerikaanse beleid. Waar homoseksuele militairen toen nog werden gedoogd zolang ze zich niet als dusdanig identificeerden of een relatie aangingen met iemand van hetzelfde geslacht, worden transgender militairen nu volledig aan de kampdeur geweerd.

    Boots is te zien op Netflix.

    Lees meer
  • Holebifilmfestival pakt uit met vijftien titels in twaalf steden

    De 21ste editie van het Holebifilmfestival vindt dit jaar plaats van 7 tot 15 november. Het zwaartepunt van het festival ligt, zoals ieder jaar, in Leuven. Daar zijn, verspreid over een hele week, maar liefst vijftien titels te zien in de twee zalen van Cinema ZED, waaronder enkele avant-premières en Belgische premières.

    Rains over Babel speelt zich af in de Colombiaanse, in neonlicht gedrenkte salsaclub Babel, die dienstdoet als Vagevuur. Daar zit La Flaca – de Dood met een afrokapsel – de hele nacht te gokken met arme zieltjes die hun leven op het spel zetten. Verliezen ze, dan wacht de Onderwereld met eeuwige kommer en kwel. Ook Timbí, de zoon van de clubeigenaar, trekt erheen op zoek naar een vermiste muzikant die voor middernacht in Babel moet optreden. Zo niet, dan maakt een bende schurken zijn vader een kopje kleiner. Gelukkig krijgt hij hulp van Uma, die haar weg in de Hel kent. Rains over Babel gaat op 9 november in avant-première.

    In Out volgen we Tom en Ajani, twee jonge queer mannen die smoorverliefd zijn op elkaar. Ze ruilen het benauwende Twente in voor het wereldse Amsterdam, waar ze niet alleen hun droom om filmmaker te worden najagen, maar ook gelijkgestemden hopen te vinden. In stemmig zwart-wit zien we hoe de jongens worden meegesleurd in het gay nachtleven van de hoofdstad – met sauna’s, clubs en huisfeestjes. Hun zoektocht naar identiteit zorgt echter ook voor wrijving en onbegrip tussen de twee. Out gaat op 11 november in première.

    Ook de Frans-Duitse film La Petite Dernière van Hafsia Herzi, die op het festival van Cannes de Queer Palm won, beleeft zijn Belgische première. Fatima is 17 jaar en de jongste dochter van een Algerijns immigratiegezin. Ze woont met haar zussen in de buitenwijken van Parijs, in een gelukkig en liefdevol gezin. Onderwerpen als liefde en seksualiteit zijn taboe. Als goede studente gaat ze naar de filosofiefaculteit in Parijs en ontdekt er een compleet nieuwe wereld. Aan het begin van haar leven als jonge vrouw neemt ze afstand van haar familie en de bijhorende tradities. Fatima vraagt zich af wie ze werkelijk is: hoe kan ze haar geloof verzoenen met haar ontluikende verlangens, en hoe lost ze de conflicten met haar familie op? Op 14 november ontdek je het.

    Ook de Franse documentaire Si je Meurs, ce sera de joie is voor het eerst in ons land te zien. In de documentaire van Alexis Taillant worden drie ouderen tussen 68 en 81 jaar gevolgd die zich verzetten tegen de vooroordelen en taboes rond ouderdom – vooral op het vlak van liefde en seksualiteit. De film onderzoekt hun verlangens, hun zoektocht naar liefde en hun weigering om onzichtbaar te worden, en belicht de uitdagingen van leeftijdsdiscriminatie en de marginalisering van ouderen binnen de LGBTQ+-gemeenschap. Deze documentaire is te zien op 10 november.

    Verder staan er tussen de verschillende titels ook enkele LGBTQ+-klassiekers op het programma, zoals Moonlight, Caravaggio en My Beautiful Laundrette.

    Maar ook op elf andere locaties buiten Leuven worden één of meerdere LGBTQ+-films vertoond die ook in Leuven te zien zijn. Dit jaar kun je terecht in Aarschot, Borgerhout, Diest, Dilbeek, Halle, Overijse, Sint-Truiden, Tervuren, Tienen, Tongeren en Waregem.

    Alle info over de vertoningen in deze steden en in Leuven vind je op de website van het Holebifilmfestival.

    Lees meer
  • Regisseurs uit 23 landen sturen kortfilm naar Holebikort-wedstrijd

    Dit jaar waren er 67 inzendingen uit 23 landen voor de kortfilmwedstrijd Holebikort. Wie van de genomineerden uiteindelijk met de hoofdprijs naar huis gaat, wordt duidelijk op 7 november in CC30 Minnepoort in Leuven, tijdens de openingsavond van het Holebifilmfestival, dat dit jaar plaatsvindt van 7 tot 15 november in Leuven en elf andere Vlaamse steden.

    Uit de 67 inzendingen selecteerde een jury, onder leiding van juryvoorzitter en regisseur Anthony Pieck, vier genomineerde kortfilms. Deze worden vertoond tijdens de openingsavond, waarna het aanwezige publiek beslist wie de winnaar wordt.

    Tussen de genomineerden zitten My Endless Eclipse  (Regisseur Bijan Aarabi - Iran),Pietra (Regisseur Cynthia Levitan - Spanje), Just Kim (Regisseur - Janvier Prieto De Paula, Diego Herrero -Spanje) en Robespierre (Regisseur - Pierre Menahem - Frankrijk). De winnaar krijgt een cheque van 2.000 euro overhandigd. Daarnaast wordt er dit jaar opnieuw een thema-award uitgereikt. Deze bekroont een kortfilm die het jaarthema “Samen Zorgzaam” op bijzondere wijze in beeld brengt.

    Tickets voor de openingsavond van het Holebifilmfestival zijn te reserveren via de website van het Holebifilmfestival.

    Lees meer
  • Tweeduizend deelnemers voor Leuven Pride

    Aan de tweede editie van de Leuven Pride hebben zaterdag zo'n 2.000 deelnemers deelgenomen.Het startschot van de Pride werd gegeven door burgemeester Mohamed Ridouani, terwijl schrijfster Saskia De Coster aan het einde van de optocht een State of the Queers-speech bracht. Ook Vlaams Minister van Welzijn Caroline Gennez en Leuvens Schepen van Gelijke Kansen en Diversiteit Lothe Ramakers spraken de deelnemers toe.

     

    Lees meer
  • Spanje trekt zich terug uit het Songfestival als Israël meedoet

    Spanje heeft de EBU laten weten dat het volgend jaar niet zal deelnemen aan het Eurovisiesongfestival als Israël meedoet. Het besluit werd dinsdagochtend genomen door de Spaanse omroep RTVE. Spanje is een van de ‘Big Five’-landen, die samen met het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland en Italië tot de grootste geldschieters behoren. Het land is daarmee al het derde dat dit besluit heeft genomen.

    De deelname van Israël ligt al langer onder vuur, maar de kritiek nam toe nadat de gevechten in Gaza heviger werden. Dat leidde ertoe dat Ierland en Nederland eerder al dreigden zich terug te trekken uit de editie van volgend jaar als Israël zou deelnemen. Ook Slovenië en IJsland overwegen om het songfestival een jaar over te slaan.

    Met de terugtrekking van Spanje wordt de EBU ook financieel geraakt, aangezien het land een van de Big Five is. Deze landen staan door hun financiële bijdrage automatisch in de finale. De andere Big Five-landen hebben zich nog niet officieel uitgesproken. Het Verenigd Koninkrijk laat weten in gesprek te zijn met de EBU, terwijl Frankrijk, Duitsland en Italië zich voorlopig onthouden van commentaar.

    Israël zelf is niet onder de indruk van het dreigement van verschillende landen om het Eurovisiesongfestival volgend jaar te boycotten. “Er is geen reden waarom Israël geen belangrijk onderdeel zou moeten blijven van dit culturele evenement,” aldus CEO Golan Yochpaz tijdens de voorstelling van de najaarsprogrammatie van de Israëlische openbare omroep KAN. Volgens hem moet de internationale liedjeswedstrijd apolitiek blijven.

    De EBU neemt in december een besluit over de deelname van Israël aan het Eurovisiesongfestival. Ook de RTBF, die dit keer de Belgische kandidaat mag kiezen, moet tegen dan beslissen of ze een artiest zal afvaardigen of niet.

    Foto: EBU/Sarah Louise Bennett

    Lees meer
  • Antwerp Pride lost officiële aftermovie

    Antwerp Pride heeft de officiële aftermovie vrijgegeven. Volgens de organisatie woonden 185.000 mensen het festival voor de LGBTQIA+ gemeenschap bij. De organisatie zegt zeer tevreden te zijn over een succesvolle editie die vlekkeloos verliep.

    In de aftermovie komen de belangrijkste evenementen die door Antwerp Pride werden georganiseerd aan bod, maar het hoogtepunt lag natuurlijk bij de optocht. Het festival begon in het Openluchttheater Rivierenhof en kende zijn hoogtepunt met de Antwerp Pride Parade. Negentig delegaties, waaronder 44 praalwagens, trokken in een kleurrijke stoet langs de Scheldekaaien. Het was de grootste parade ooit en bracht naar schatting 160.000 deelnemers en bezoekers op de been: een record voor de parade.

    Voor het eerst werd op de Sint-Andriesplaats Queer Families in Town georganiseerd, speciaal voor (regenboog)gezinnen en hun (klein)kinderen. Het werd een vrolijke middag voor de kinderen, die volgend jaar zeker een vervolg zal krijgen.

    Op zondag werd Antwerp Pride traditioneel afgesloten met het Closing Festival. Daarop brachten de bekende Antwerpse dragqueen Sederginne en tal van andere dragqueens en dansers een grandioos spektakel. Met optredens van DJ Kat, Grigri El Macho Fantastico, Red Sebastian, Sylver, Level Six, DJ Digna en DJ Charlie Lima werd Antwerp Pride feestelijk afgesloten.

    De organisatie is dan ook uitermate tevreden met deze succesvolle editie en wil vooral nog eens de uitstekende samenwerking met de stad Antwerpen en alle (hulp)diensten onderstrepen, en iedereen bedanken die heeft bijgedragen aan dit feestelijk protest.

    Bekijk de aftermovie hieronder.

    Lees meer

Laatste nieuws

Populairste