Laatste nieuws

  • Nederlandse kroonprinses kan ook koningin worden als ze met een vrouw trouwt

    De Nederlandse prinses kan haar vader opvolgen zelfs als ze met een vrouw zou trouwen. Dat heeft aftredend premier Mark Rutte bevestigd. “Ons land zal dan twee koninginnen hebben”, zo zei de premier dinsdag.

     

    Afgelopen maanden was er in het boek “Amalia, de plicht roept” van koningshuisdeskundige Peter Rehwinkel  onduidelijkheid ontstaan of prinses Amalia haar vader al dan niet kon opvolgen als ze lesbisch zou zijn en zou trouwen met haar vriendin.  Hij verwijst daarbij naar toenmalig premier Kok die in 2000 op Kamervragen antwoordde dat er in dat geval een probleem ontstaat met de erfelijkheid van het koningschap, wat ertoe zou leiden dat er afstand moet worden gedaan van de troon.Dat leidde afgelopen dinsdag tot verschillende vragen in de Tweede Kamer. 

     

    Na de zitting legde premier Rutten het standpunt van zijn voorganger naast zich neer. “We gaan even uit van een theoretische situatie maar het is mogelijk dat ze koningin wordt als ze op vrouwen valt en trouwt.”

    Op de vraag of de kinderen uit zo'n huwelijk ook in aanmerking komen voor de troon geeft Rutte geen antwoord. In de grondwet staat dat het staatshoofd moet worden opgevolgd door een 'wettige nakomeling'. De PvdA wilde weten of daar ook kinderen onder vallen die zijn geboren uit een huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht of die geadopteerd zijn of via een zaaddonor of draagmoeder zijn verwekt.

    Volgens Rutte is het doel van de bepalingen in de grondwet dat duidelijk is op wie het koningschap overgaat om zo staatsrechtelijke zekerheid te bieden. Het huidige familierecht schuurt daarmee. De hele kwestie kan wel geregeld worden in een toestemmingswet. “Maar we moeten dat pas regelen als we daarvoor staan”, aldus Rutte.

    Foto: RVD

    Lees meer
  • Dit zijn de LGBTQ-films op het filmfestival van Gent

    In Gent is dinsdagavond opnieuw het startschot gegeven voor de 48ste editie van het internationale Filmfestival van Gent. Nog tot 23 oktober kun je in alle Gentse bioscopen terecht voor een uitgebreid programma van films. Daaronder staan ook dit jaar weer enkele films die een LGBTQ-thema hebben. Voor alle info over de vertoningen kun je altijd even een kijkje nemen op de website van Film Fest Gent.

    After Blue (Dirty Paradise)

    Bertrand Mandico, het genderbending enfant terrible van de Franse cinema, is terug met een van zijn fantasmagorische koortsdromen. Waar langspeeldebuut Les garçons sauvages naar een magisch eiland trok, landt zijn nieuwste op planeet After Blue, ergens in een verre toekomst. Mannen overleven er niet, dus de buitenaardse plek wordt bevolkt door tribale vrouwenclans. Wanneer tienerdochter Roxy zonder het te weten de beruchte moordenaar 'Kate Bush' bevrijdt, moet ze samen met haar moeder de gevaarlijke wereld intrekken om de voortvluchtige op te sporen en om te brengen. Mandico laat zijn verbeelding de vrije loop - en met dank aan zijn ingenieus team production designers weet hij zijn wilde fantasieën in al hun perversiteiten naar het grote scherm te vertalen. Geniet van de lichaamssappen, de kwistigheid, de glitters, de kostumering, de waanzin, de psychedelica... De plot is bijzaak.

    Animals

    In april 2012 verdwijnt Ihsane Jarfi in Luik. De dertiger wordt voor het laatst gezien in de buurt van een homobar, vlak voor hij in een auto met vier andere mannen stapt. Twee weken later wordt hij teruggevonden. Dood en zwaar verminkt. De vier passagiers worden ingerekend en veroordeeld voor homofobe moord. "We gedroegens ons als beesten", zei een van hen tijdens het proces. Nadat theatermaker en artistiek directeur van NTGent, Milo Rau, in La reprise deze gruwelijke hate crime al op toneel bracht, inspireert ook Les Barons-cineast Nabil Ben Yadir zich voor Animals op deze beestachtige misdaad. Samen met onder andere cinematograaf Frank Van den Eeden (Girl) en Dode Hoek-acteur Soufiane Chilah duikt Yadir in deze Luikse nachtmerrie door de 35-jarige Brahim te volgen die op de verjaardag van zijn moeder uit de kast wil komen. Alleen beslissen vier mannen daar anders over.

    Benediction

    Vijf jaar na Emily Dickinson in A Quiet Passion richt Terence Davies (Distant Voices, Still Lives, The Deep Blue Sea) zijn camera opnieuw op een dichtende ziel, Siegfried Sassoon. Die heeft de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog van op de eerste rij meegemaakt. Ze vormen het belangrijkste onderwerp van de poëzie van deze War Poet, naast het bekritiseren van de oorlog die hij nochtans eerst verdedigde. Benediction is gestructureerd als een lange stream of consciousness die niet zozeer op Sassoons poëzie focust maar wel op zijn getroebleerde relaties met mannen, onder meer met acteur Ivor Novello; al had Sassoon wel een echtgenote. Benediction steunt op een briljante mise-en-scène en is zowel droefgeestig als wellustig. "Waarom haat je de moderne wereld zo”, wordt aan Sassoon gevraagd. “Omdat ze jonger is dan ik.” Het zou een antwoord van Davies zelve kunnen zijn.

    Colors of Tobi

    Dit jaar keurde het Hongaarse parlement onder leiding van Viktor Orbán een omstreden wet goed die voorlichting aan minderjarigen over homo- en transseksualiteit verbiedt. Het is in die vijandige omgeving dat de jonge transman Tobi opgroeit. Hij woont immers in een kleine landelijke gemeente in het uiterst conservatieve Centraal-Europese land, maar wordt er gelukkig omringd door een warme en progressieve familie. In haar intieme documentaire volgt Alexa Bakony de jonge transman en zijn moeder Éva tijdens die moeilijke tijd. In hartverwarmende scènes toont de debuterende documaker hoe de familie met vallen en opstaan Tobi’s nieuwe leven leert omarmen terwijl de wereld daarbuiten er alles aan doet om het jonge transmannen als hem moeilijk te maken. Maar dankzij documentaires als Colors of Tobi en mensen als Tobi wordt dat moeilijk. Verplichte kost, en niet enkel voor Hongaarse politici.

    The Conductor

    Nergens in de wereld van de klassieke muziek is het glazen plafond zo stevig als boven de lessenaar die voor een orkest opgesteld is. Volgens een onderzoek twee jaar geleden telt slechts vijf procent van de grote orkesten wereldwijd - dat zijn er zo’n 750 - een vrouwelijke chef-dirigent. De bekendste is Marin Alsop die de artistieke leiding heeft van het Baltimore Symphony Orchestra. Over haar gaat The Conductor en vooral over haar lange weg naar de top. “Als ik mijn ogen sluit dan hoor ik niet dat je een vrouw bent”, zei Leonard Bernstein over haar dirigeerwerk. En dat over iemand die hij als zijn protegee beschouwde! De Oostenrijks-Amerikaanse documentairemaakster Bernadette Wegenstein reist met Alsop de wereld rond, wat een boeiende inkijk biedt in de wereld van klassieke orkesten. Maar de Maestra opent ook haar hart voor Wegenstein in deze film over een van de grootste dirigenten van dit tijdsgewricht.

    Fence (kortfilm)

    Er wordt een hek gebouwd tussen Denemarken en Duitsland om wilde zwijnen te scheiden van gedomesticeerde varkens, om de verspreiding van een dodelijk varkensvirus te voorkomen.

    Flee

    Zijn vader werd meegenomen door de Taliban. Zijn broertje moest tegen Amerikanen gaan vechten tijdens een bloederige oorlog. Amins leven in Kaboel was geen pretje. Daarom trok hij zich op zijn kamer terug om tussen de posters van Jean-Claude Van Damme van een ander leven te dromen. Ook zijn moeder droomde daarvan en nam haar kinderen mee naar Rusland om uiteindelijk in Denemarken te belanden. Dit waargebeurde verhaal behoort toe aan Jonas Poher Rasmussens vriend, maar het duurde jaren en veel vertrouwen voordat de Deense documaker het te horen kreeg. Door een aangrijpende mix van archiefbeelden en animaties vertelt Rasmussen nu dat onderdrukte oorlogsverleden van Amin (pseudoniem), die in de jaren '80 oorlogsgebied ontvluchtte om nu openlijk als homo te kunnen leven. Niet gek dat Flee beschouwd wordt als de volgende Waltz with Bashir, Ari Folmans film die oorlogstrauma’s in animatie vangt.

    Great Freedom

    Tien jaar na zijn langspeeldebuut Stilleben legt de bekroonde Oostenrijkse regisseur Sebastian Meise het tragische lot van homoseksuelen in naoorlogs Duitsland bloot. Hans wordt van Auschwitz overgebracht naar een Duitse gevangenis, waar hij de komende jaren steeds naar zal terugkeren. Zijn misdrijf? Hans is homoseksueel, een strafbaar feit volgens paragraaf 175 van het Duitse Wetboek. Zijn enige houvast is celgenoot Viktor, een veroordeelde moordenaar. De afkeer tussen beiden maakt gaandeweg plaats voor liefde. De film werd grotendeels opgenomen in een in onbruik geraakte gevangenis in Maagdenburg. Een magnetische Franz Rogowski (Happy End, Transit) vertolkt de protagonist met bravoure, en zijn tegenspeler wordt al even innemend neergezet door Georg Friedrich. De hartverscheurende aanpak werpt vruchten af, zo blijkt uit de juryprijs die de film ten deel viel op het filmfestival van Cannes.

    High Jump (Kortfilm)

    In een afgelegen dorpje woont Otto, waar hij zijn dagen vult met zijn twee beste vrienden. Toch zit Otto met een voortdurend gemis. Zijn lief Casimir, een professioneel danser, woont sinds een tijdje meer dan duizend kilometer verder voor het uitbouwen van zijn danscarrière. Otto vindt troost in de bewegingen van zijn liefje en gaat met zijn eigen lichaam op zoek naar een manier om te vechten tegen de dagelijkse afstand.

    L'Homme Inconnu (Kortfilm)

    De Vlaamse schrijver Louis besluit zich af te zonderen aan de mondaine Côte d’Azur, Hij hoopt dat deze plek hem inspiratie zal brengen.

    The girl and the spider

    In 2013 scoorden de Zwitserse regisserende broers Ramon en Silvan Zürcher een festivalhit met Das merkwürdige Kätzchen, waarin ze een ogenschijnlijk generische Duitse familie in één en hetzelfde appartement volgden - de kinderen, de volwassenen, en zelfs de chagrijnige kat. Uit die beperkte setting distilleerde Ramon Zürcher een nieuwe filmtaal, waarbij de plot minder van tel is dan de interieurs waarin de personages rondlopen.Ook Das Mädchen und die Spinne speelt zich bijna integraal binnenskamers af. Het is de tweede film in wat de Züchers omschrijven als een trilogie over samenzijn.Centraal staan Mara en Lisa, oude vrienden en voormalige huisgenoten in Berlijn. Lisa maakt zich op om in haar eentje te verhuizen naar een nieuw appartement, en Mara blijft verweesd achter. Meubels worden verplaatst, muren geschilderd, kasten gebouwd. Mara en Lisa waren duidelijk meer dan vrienden, al wordt dat opzettelijk in het ongewisse gelaten. Net zoals de herpesblaar op Mara’s bovenlip, die halverwege de film van Mara naar Lisa overgaat. Dagen worden nachten, met nog een laatste feestje in het appartement. Wanneer de laatste verhuisdoos wordt ingepakt, blijven enkel nog fragmenten van hun leven samen achter.

    De logistiek van Lisa’s verhuis interesseert de regisseurs minder dan de minidrama’s die eruit voortvloeien. De meeste van deze gevoelens worden gefilterd door Mara’s ogen, maar rond haar cirkelt een steeds groter wordende cast van personages. Lisa’s moeder flirt met de klusjesman. Een excentrieke vrouw maakt zich op voor een feest. De buren keren terug uit vakantie. De focus ligt op de personages, hun gezichten, persoonlijkheden en gevoelens. Hun soms pittige relaties zorgen voor een oogverblindende caleidoscoop, een web van blikken, hints, onderhuidse conflicten en passionele verlangens.

    De gebroeders Zürcher lengen hun filmisch poppenhuis aan met een indrukwekkende score. De vakkundig georkestreerde kakofonie van de kloppende en botsende geluiden van de verhuis en de renovatie doen denken aan De kersentuin van de Russische schrijver Anton Tsjechov. Het verrassende muzikale thema van Das Mädchen und die Spinne, de wals Gramofon van Eugen Doga, onderstreept het surrealistische en herkenbare verhaal dat zich op het scherm ontvouwt.

    Les Olympiades (Paris, 13th District)

    Jacques Audiard is intussen een eclectische veteraan. Van spannende thrillers, karaktergedreven drama's, tot zelfs een migrantenverhaal en een western, de Franse cineast blijft verrassen. In zijn nieuwste worp - gebaseerd op drie graphic novels - verkent hij hoe drie millennials in het 13de arrondissement van Parijs, in een wijk van Les Olympiades, grip proberen te krijgen op hun (liefdes)leven. Émilie ontmoet Camille die zich aangetrokken voelt tot Nora, die op haar beurt het pad kruist met de online pornoster Amber. Het zijn vrienden, soms geliefden/bedpartners en vaak beiden. Audiard, een zestiger, kreeg hulp van o.a. Céline Sciamma voor het scenario en is erin geslaagd een sensuele, romantische film te maken over moderne relaties in een op het eerste gezicht onaantrekkelijke buurt, waar jonge mensen op zoek zijn naar diepmenselijke connecties.

    Softie

    De tienjarige Johnny (Aliocha Reinert) heeft dan wel een engelachtige snoet, zijn levensomstandigheden zijn allesbehalve hemels. Zijn vader heeft hij amper gekend. Nu woont hij in een vervallen flatgebouw in het noordoosten van Frankrijk, samen met zijn jonge, alleenstaande moeder, die van de ene dronken onenightstand in de andere tuimelt, en zijn oudere broer en jongere zus. De komst van een vriendelijke nieuwe schoolleraar (Antoine Reinartz) die rotsvast in Johnny gelooft, opent nieuwe perspectieven. Terwijl Johnny zijn emoties en seksualiteit verkent, bloeit er tussen de twee een leerling-mentorband die steeds persoonlijker wordt. Kan Johnny zich loswrikken uit zijn problematische milieu? De tweede langspeelfilm van Samuel Theis, na het met de Camera d’or bekroonde Party Girl (2014), is niet alleen een ontdekkingstocht, maar ook een onstuimige momentopname van een tiener op een kruispunt.

    Wet Sand

    Vier jaar na haar indrukwekkende langspeeldebuut I Am Truly a Drop of Sun on Earth, over de bijzondere liefde tussen een Georgische prostituee en een Nigeriaanse sans-papiers in Tbilisi, presenteert de Georgische filmmaker Elene Naveriani Wet Sand, een genuanceerd en eerlijk verhaal over verboden liefde en onverdraagzaamheid in een samenleving die in de greep is van een verstikkende bekrompenheid.

    Een Georgisch dorp aan de Zwarte Zee, bevolkt door schijnbaar hartelijke mensen die genieten van de rust buiten de stad, vormt de microkosmos van Wet Sand. Op een dag wordt de gemeenschap opgeschrikt door de zelfmoord van Eliko, een wat oudere man die zijn privéleven afschermde en door de mededorpelingen altijd als een buitenstaander werd beschouwd. Zijn kleindochter Moe (sensationeel gespeeld door Bebe Sesitashvili), een mysterieus en vastberaden meisje dat een leven in de stad heeft opgebouwd, keert terug naar het dorp om zijn begrafenis te regelen. Hoewel ze zich bewust is van de niet bepaald progressieve sfeer die over het dorp hangt, ontrafelt het meisje gaandeweg de sluier van leugens rond het leven van haar grootvader. Zo ontdekt ze dat Eliko meer dan twee decennia een geheime relatie had met Amnon (Gia Agumava, die op het filmfestival van Locarno de prijs voor beste acteur won), de eigenaar van de lokale bar, waar ook Fleshka werkt, het andere buitenbeentje in het dorp.Scenaristen Elene en Sandro Naveriani lassen regelmatig journaals in het verhaal die de sociaal-politieke problemen in Georgië aankaarten, zoals de decennialange onderdrukking van LGBTQ+-rechten door het oprukkend religieus nationalisme. Wat ontroert, is hoe Naveriani ons eraan herinnert dat emoties en de waarheid krachtige wapens zijn tegen bekrompenheid. Wet Sand is volgens de regisseur “een eerbetoon aan degenen die worden vergeten in de samenleving, een strijd tegen onverdraagzaamheid en een poging om nieuwe generaties die met hun identiteit worstelen aan te moedigen om nooit hun dromen op te geven."

    Naveriani serveert een louterend melodrama dat nooit emotioneel gaat overbelasten, met dank aan de verbluffende soundtrack - met een cameo van de experimentele rockband Swans - en de elegante, poëtische cinematografie van Agnesh Pakozdi, waarbij het ruwe zeelandschap een personage op zich is.

    Wojnarowicz: F**k You F*ggot F**ker

    David Wojnarowicz is, zeker aan deze kant van de Atlantische Oceaan, amper bekend. Maar deze veelzijdige beeldend kunstenaar (schilderijen, foto’s, films, performances) was een van de sleutelfiguren van de New Yorkse avant-garde in de jaren '70 en '80. Die scene is erg getekend door de verwoestende intrede van aids. Wojnarowicz overleed in 1992 op 37-jarige leeftijd aan het virus. Het grootste deel van zijn leven heeft hij een videodagboek bijgehouden. Die overvloed aan beelden vormt de basis van de documentaire Wojnarowicz: F**k You F*ggot F**ker. Al kreeg regisseur Chris McKim (Out of Iraq) ook toegang tot een pak ander materiaal: van nooit eerder ontwikkelde foto’s tot boodschappen op een antwoordapparaat en veel 'gewone' gesprekken die Wojnarowicz opgenomen heeft. Wojnarowicz biedt een boeiend inzicht in het hoofd van de kunstenaar en had zowaar een zelfportret kunnen zijn.

     

    Bron: Film Fest Gent

    Lees meer
  • Grote opkomst voor start van Queer Leuven

    In Leuven werd op coming-out day (11 oktober) het startschot gegeven voor  Queer Leuven. Dat platform zal het regenboogbeleid van de stad mee vormgeven. Meer dan zeventig Leuvenaars woonden het startmoment bij. "De grote opkomst toont aan dat het thema echt leeft in onze stad en dat verschillende Leuvenaars graag willen meedenken over het regenboogbeleid", aldus een enthousiaste schepen van gelijke kansen Lies Corneillie. Wie interesse heeft om deel uit te maken van Queer Leuven, kan zich nog tot 2 november kandidaat stellen.

    “Leuven is een inclusieve stad waar je jezelf mag zijn, je eigen keuzes mag maken en mag houden van wie je wil, want liefde is liefde. Dat vinden we heel belangrijk en daar zullen we op blijven toezien”, vertelt schepen Corneillie. “Er is de voorbije decennia veel en belangrijk werk verricht als het gaat over genderidentiteit, genderexpressie en geaardheid. Maar er is natuurlijk nog werk aan de winkel. Bovendien brengen nieuwe tijden nieuwe uitdagingen met zich mee. Daarom werken we als stad aan een regenboogbeleid 2.0 en dat willen we graag samen met de Leuvenaars doen. Gisterenavond gaven we de aftrap voor de zoektocht naar wat dat nieuwe regenboogbeleid precies moet inhouden." 

    Interactieve inspiratieavond


    Gisterenavond ging een diverse groep van panelleden: Bas Moeyaert, Diego Rodriguez, Freddie Verkammen, Jamine De Wandel en Leen Francen in gesprek met elkaar en met het publiek. Journalist Filip Tielens leidde het gesprek in goede banen. Zij brachten het debat op gang over de rol van het platform en over wat er in Leuven nodig is als het gaat over regenboogbeleid. Het publiek gaf alvast mee dat er zeker moet worden ingezet op meer ruimte, visibiliteit, sensibilisering en inclusieve beeldvorming rond het regenboogthema. Er was ook veel eensgezindheid over de noodzaak van een meer genderinclusieve aanpak binnen onder andere het onderwijs, zorg, sport, cultuur en vrije tijd.

    Deel uitmaken van Queer Leuven


    Op het einde van de avond konden geïnteresseerden zich kandidaat stellen voor het platform. Geëngageerde Leuvenaars zullen er de komende maanden onder begeleiding van een externe organisatie samen nadenken over een aantal speerpunten van het lokale regenboogbeleid. "Je kandidaat stellen kan trouwens nog altijd. We hopen dat zoveel mogelijk Leuvenaars met verschillende achtergronden en van alle leeftijden dat doen, zodat het platform voldoende representatief is en we met een waaier van ideeën en voorstellen aan de slag kunnen", verduidelijkt Lies Corneillie. "Je kan ook steeds iemand nomineren van wie je denkt dat hij of zij niet mag ontbreken." Wie geïnteresseerd is, kan zich kandidaat stellen op de site van de stad.

    Lees meer
  • Dit zijn de genomineerden voor de OutTV mediapersoonlijkheid award

    Naar traditionele gewoonte reikt de Vlaamse tv-zender OUTtv eind dit jaar de OUT Media Award uit aan de persoon of organisatie die de LGBT+*-gemeenschap op de meest positieve manier onder de aandacht bracht in de Vlaamse media. Vandaag, op Coming-Outdag*, maakt OUTtv de acht genomineerden van 2021 bekend op haar website. 

    De Vlaamse genomineerden voor de jaarlijkse OUT Media Award zijn dit jaar o.a. veldrijder Justin Laevens, jongerenorganisatie Wel Jong Niet Hetero, discotheek Red & Blue, radio-dj Jana De Wilde, senator Fourat Ben Chikha, popgroep K3, voormalig Miss België Lenty Frans en Drag Race Holland winnares Vanessa van Cartier. Eind dit jaar zal bekendgemaakt worden wie van deze acht Belgisch vicepremier Petra De Sutter mag opvolgen als meest LGBT+-vriendelijke mediapersoonlijkheid/-organisatie in Vlaanderen.
    "In het algemeen was 2021 eerder een jaar waarin haat en fobie naar LGBT+-personen toe vooral pijnlijk duidelijk werd," vult OUTtv-gezicht Jens Geerts aan. "Ik denk hierbij aan nieuwsberichtgevingen over anti-LGBT+-stickers die opgeplakt werden in Antwerpen, rechtse politici die hun afkeer en haat verspreiden tegenover transgenderpersonen op tv, de dood van David P., seksistische en homofobe uitlatingen naar topsporters toe vanuit een nationale nieuwsredactie... België staat momenteel op de tweede plaats van de Rainbow Index van de Europese LGBT+-organisatie ILGA Europe. Dit betekent dat België, op Malta na, het beter doet dan de andere landen wat betreft LGBT+-rechten, toch merken we ieder jaar weer dat het voor België moeilijker wordt om nationale bekendheden te nomineren die actief hun nek uitsteken voor LGBT+-personen via de Vlaamse media. Vooral binnen de sporttak. Professioneel sporter en tegelijkertijd openlijk LGBT+ zijn, blijft blijkbaar ook in Vlaanderen nog eerder een uitzonderlijke combinatie jammer genoeg. Dit zien we in 2022 graag anders," aldus Geerts.

    De prijs voor meest LGBT+-vriendelijke mediapersoonlijkheid van het jaar is een eervolle titel en werd eerder al uitgereikt aan o.a. voormalig Belgisch premier Charles Michel, K3, Bo Van Spilbeeck, ‘Belgium’s Got Talent’ kandidaat Lola McQueen en Belgisch vicepremier Petra De Sutter.
     
    Vorig jaar brachten bijna 5.000 Vlamingen hun stem uit. Stemmen op de genomineerden van 2021 kan t.e.m. 10 december 2021 via de website www.out.tv. De winnaar wordt eind dit jaar uitgeroepen.

    Lees meer
  • Nieuwe Superman komt uit de kast op Coming-out dag

    De nieuwe Superman, Jon Kent, komt volgende maand uit de kast als biseksueel. Dat maakte de Amerikaanse uitgever van de Superman-comics DC Comics op Coming-out day bekend. In Superman: Son of Kal-El #5 kust hij voor de eerste keer een jongen. De comic ligt volgende maand in de winkels

    “Ik heb altijd gezegd dat iedereen helden nodig heeft en dat iedereen zich moet herkennen in die helden”, zo verduidelijkt Tom Taylor schrijver van de Superman: Son of Kal-El reeks. “Ik ben dan ook dankbaar dat DC en Warner Bros er ook zo over denken.”

    “Het symbool van Superman heeft altijd voor hoop, de waarheid en gerechtigheid gestaan en vandaag staat het nog voor iets meer. Vandaag zullen nog meer mensen zichzelf zien in de meest krachtige superheld in de comics.”

    Jon Kent nam onlangs de mantel  van beschermer van de aarde van zijn vader, de originele Superman, over toen die zich meer ging concentreren op de gebeurtenissen in het heelal. In de vorige edities van Superman: Son of Kal-El werd al gehint dat er een aantrekking was tussen Jon Kent en collega-journalist Jay Nakamura. Nu wordt dat dus bevestigd.

    Jon Kent is niet de enige superheld uit de DC-stal die tot de regenbooggemeenschap behoort. In augustus kwam ook zijn collega superheld Robin (Tim Drake) al als biseksueel uit de kast.

    Lees ook: Bevestigd: Robin komt uit de kast als biseksueel

     

    Lees meer

Laatste nieuws

Populairste