Lectuur

  • Colombe, de verrassende debuutroman van Christine Van den Hove over verboden vrouwenliefde

    Met Colombe gaan we dankzij de debuutroman van Christine Van den Hove terug naar het Zuiden van Frankrijk in 1838. Op het einde van zijn leven blikt Michel terug over hoe hij uit zijn geboortedorp vertrekt om aan zijn gewelddadige broers te ontkomen. Hij krijgt de raad om de bergen in te trekken en daar schapen te gaan hoeden. Op het ogenblik dat hij vertrekt worden twee meisjes geboren waarvan het voorbestemd is dat hij met één van hen zal trouwen. Na enkele jaren trouwt hij inderdaad met Colombe  en dit ondanks het feit dat zij niet zijn eerste keuze was. Colombe is ook de beste vriendin van Amparo en is stiekem een beetje verliefd op haar, en dat in een tijd waar vrouwenliefde nog onbespreekbaar was.
    Maar door het huwelijk van Colombe verslapt  hun relatie. Na het overlijden van haar beide ouders vertrekt Amparo met de noorderzon en lijkt ze van de aardbodem verdwenen te zijn. Na de dood van Michel probeert Colombe Amparo terug op het spoor te komen maar dat lijkt maar niet te lukken. 

    Met Colombe beschrijft Christine Van den Hove het pittoreske leven van een Frans dorpje niet ver van de Spaanse grens waar de tijd lijkt stil te staan. Vanuit het oogpunt van Michel, Colombe en Amparo wordt het alledaagse leven en de verschillende sleutelmomenten beschreven in hun leven en dat van het dorpje. Dat zorgt er voor dat je bij dit boek een sterk déjà-vu gevoel krijgt. Doorheen de roman krijg je verschillende vragen voorgeschoteld die de nieuwsgierigheid van de lezer blijven prikkelen. Christine Van den Hove slaagt erin om je te blijven verrassen en dat is vooral het geval met de zoektocht naar Amparo en de verrassende wending die die zoektocht op het einde van het boek neemt.

    Colombe werd uitgeven door uitgeverij Kartonnen Dozen en wordt verdeeld door Epo.

    Auteur: Christine Van den Hove
    Titel: Colombe
    ISBN: 9789490952297
    Uitgeverij: Epo
    Genre: literaire roman
    Aantal pagina’s: 232 pagina’s
    Uitgave: paperback

    Lees meer
  • Kartonnen Dozen - Tom Lanoye

    Kartonnen Dozen is het autobiografische verhaal van Tom Lanoye waarin hij afrekent met zijn verleden, een afrekening met zijn grote (jeugd)liefde, Z. Het boek is sinds zijn verschijning in 1991 uitgegroeid tot een evergreen in de Nederlandstalige literatuur.

    Als Tom tien jaar is, leert hij tijdens een reisje naar de Ardennen Z. kennen. De eerste bewustwording van zijn homoseksuele gevoelens is een feit. Z. intrigeert Tom, er is sprake van een vriendelijk contact, maar zodra de jongens weer thuis zijn, verwatert langzaam maar zeker het contact tussen de twee. De rol die Z. speelt in het leven van Tom wordt pas groot als de twee elkaar weer treffen op de middelbare school, waar tussen de twee jongens geleidelijk aan een hechte vriendschap ontstaat. Het is tijdens zijn tijd op de middelbare school, Het Kot, dat Tom zijn ware geaardheid leert kennen, het masturberen ontdekt en dagelijks droomt van Z. Maar Z. lijkt onbereikbaar; hij is grappig, geliefd, knap en bijzonder goed in turnen. Tom voelt zich daardoor onzeker en worstelt tussen het toegeven aan zijn gevoelens voor Z. en het verstoppen van die gevoelens ten behoeve van de vriendschap. Voor de lezer is het echter geen geheim meer: er volgen vele passages waarin Tom met bewondering, liefde, lust en schaamte het lichaam van Z. aanschouwt en er op los fantaseert. Tom is verliefd.

    De jaren gaan voorbij, maar Tom blijft al die tijd verliefd op Z., zonder dat deze het weet. De situatie verandert echter in het examenjaar. Tijdens een excursie naar Griekenland slapen de twee jongens enkele nachten samen op één kamer. Tom is onzeker en bang, maar tegelijkertijd staat zijn hart in vuur en vlam. Als ze gaan slapen, volgen bekentenissen. Z. droomt vaak van vrijen met een meisje, maar er zijn momenten waarop hij ook fantaseert over vrijen met een jongen. Tom verloochent zijn gevoelens door op te merken dat het slechts een voorbijgaande fase in de puberteit is: 'Dat heb ik gelezen in een boek van Sigmund Freud.'

    De volgende nacht is het echter raak. Op een boot volgt toenadering: de hoofden tegen elkaar, strelen met kruin, knie en elleboog, en een gelukzalige slaap. De nacht daarna volgen in het hotel dezelfde bekentenissen die uiteindelijk uitmonden in een heftige vrijpartij. De droom van Tom komt uit. Hij geniet van iedere seconde, maar zodra hij Z. pijpt, verliest deze zijn erectie en draait zich plotseling om. Een stille, onaangename nacht volgt. Tom is radeloos en vreest datgene wat Z. hem dagen later zou zeggen: '., het klopte wat je gezegd hebt. Dat wat in het boek stond. Het is een fase. Bij mij is ze voorbij. Dank zij jou.' Verslagen hervat Tom zijn leven, probeert de vriendschap met Z. in stand te houden, maar dwingt zichzelf uiteindelijk afscheid te nemen van hem. Zes jaar later volgt de roman Kartonnen Dozen.

    De titel Kartonnen Dozen verwijst naar een reiskoffer van karton, een oude schoenendoos en een archiefbox, allemaal dozen vol herinneringen aan het verleden, aan de zo onbereikbare liefde die uiteindelijk niet onbereikbaar maar des te vergankelijker blijkt te zijn: Tom krijgt Z., maar houdt hem niet. Aan de hand van de dozen kijkt Tom terug naar zijn verleden en probeert ermee in het reine te komen. De demonen worden eindelijk verjaagd. De roman schetst een prachtig beeld van het opgroeien in Vlaanderen en verhaalt uitgebreid over scholen, vakanties, ontluikende seksuele gevoelens en de eerste seksuele ervaring. Tom Lanoye vertelt over zijn ervaringen op een bijzonder grappige, vlotte manier, maar tegelijkertijd wordt zijn schrijven gedomineerd door een zekere melancholie. Noem het maar een tragische komedie. Dit maakt de roman, ondanks het zware thema, toch uiterst leesbaar. 

    Auteur: Tom Lanoye

    Uitgever: Prometheus
    • Nederlands 
    • Druk: 24/ISBN: 
    • 9789044621235 // 
    • september 2018 
    • Paperback 
    • 160 pagina's

     

    Lees meer
  • Reve Gerard (1943-2006)

    Gerard van het Reve werd geboren in Amsterdam als zoon van Gerard J.M. van het Reve (schrijvend onder de naam Gerard Vanter) en Janetta Jacoba Doornbusch. De latere Rusland-kenner Karel van het Reve was zijn oudere broer. Van het Reve groeide op in de wijk Betondorp in de Watergraafsmeer. Na een niet voltooide opleiding aan het Vossius Gymnasium in de jaren 1936-1940 bezocht hij tot 1943 de Grafische School in Amsterdam. Op zijn zeventiende gaf hij in eigen beheer de dichtbundel Terugkeer uit.Tot 1947 had hij vervolgens verschillende baantjes, waaronder rechtbankverslaggever voor Het Parool, waar hij Simon Carmiggelt leerde kennen.

    In 1947 verscheen De Avonden ("een winterverhaal"), Reve's romandebuut dat voor velen geldt als zijn bekendste boek. Het boek werd in kleine kring enthousiast ontvangen en bekroond met de Reina Prinsen Geerlingsprijs.

    Op 9 december 1948 trouwde Reve met de dichteres Hanny Michaelis. Dat huwelijk hield stand tot 1959, maar intussen werd duidelijk dat Reve homoseksueel was.Gedeeltelijk samenvallend met die huwelijksjaren was de periode dat Reve in Engeland verbleef (van 1952 tot 1957). Hij woonde in Londen, volgde cursussen toneelschrijven en werkte enkele maanden als verpleger in het National Hospital for Nervous Diseases. In deze tijd besloot hij alleen nog in het Engels te schrijven. Een van de aanleidingen was de rel die in Nederland was ontstaan over het in 1951 in een tijdschrift gepubliceerde Melancholia dat in strijd zou zijn met 'de openbare orde en goede zeden'. Terug in Nederland ging hij in Amsterdam samenwonen met Wim Schuhmacher die in zijn werk figureert als Wimie.

    In 1962 bezocht Reve een conferentie van de schrijversorganisatie PEN in het Schotse Edinburgh die van belang zou zijn voor zijn ontwikkeling als schrijver. In 1964 verhuisde hij naar het Friese Greonterp waar hij samenwoonde met zijn nieuwe levenspartner Willem Bruno van Albeda ('Teigetje') en later tevens met 'Woelrat' (Henk van Manen). Na een korte (1971-1974) periode in Veenendaal en Weert te hebben gewoond, vestigde Reve zich in 1974 in Frankrijk waar hij vanaf 1975 samenwoonde met Joop Schafthuizen ('Matroos Vos'). In later jaren verbleven Reve en Schafthuizen afwisselend in Frankrijk en in Nederland, in Schafthuizens woonplaats Schiedam. In 1993 gaven zij de woning in Nederland op en vestigden zich in het Belgische Machelen-aan-de-Leie.

    Reve raakte in die jaren 60 steeds meer in conflict met mensen uit de christelijke hoek door zijn beschrijving van religie, dood en homoseksualiteit. Het hoogtepunt was het ezelsproces. Een publicatie in het tijdschrift Dialoog (april 1965), waarin Reve beschreef hoe God op aarde als ezel terugkeert en hij seks met Hem heeft, leidde tot Kamervragen. Reve moest zich voor de rechter wegens godslastering verantwoorden, maar werd twee keer vrijgesproken.

    Op 27 juni 1966 trad "de godslasteraar" tot ieders verbazing toe tot de Rooms-Katholiek Kerk. De schrijver ervoer die stap als een bevrijding. "Ik gaf een ander geloof op, het marxistische, maar ik ben er beter van geworden." Velen hoonden hem.

    Reve ontving tal van onderscheidingen. Zo kreeg hij in 1966 de Romanprijs van de gemeente Amsterdam, in 1969 ontving hij de P.C. Hooftprijs voor zijn oeuvre. In 1974 werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Op zijn zeventigste werd Reve benoemd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau, op zijn vijfenzeventigste werd hij Commandeur van Oranje Nassau.

    In 1987 verscheen Verzamelde Gedichten, waarin de meeste van zijn gedichten zijn opgenomen. In de jaren tachtig werd ook een aantal werken verfilmd, zoals Lieve Jongens (1980), De Vierde Man (1983) en De Avonden (1989).

    Een bijzondere activiteit van de schrijver was in 1991 het integrale voorlezen - gedurende tien uur - voor de radio van zijn roman De Avonden.

    In 2001 kreeg hij de driejaarlijkse Prijs der Nederlandse Letteren toegewezen. Op last van Vlaams minister van Cultuur Bert Anciaux werd de onderscheiding niet uitgereikt door koning Albert vanwege het onderzoek tegen Schafthuizen omtrent pedofilie. De schrijver ontving de oorkonde per post.

    Sinds 1997 leed hij aan de ziekte van Alzheimer. Hij verbleef sinds mei 2004 in een verpleegtehuis. Reve overleed op 8 april 2006 in Zulte aan de gevolgen van zijn ziekte. Hij zal volgens zijn partner Joop Schafthuizen in Machelen-aan-de-Leie worden begraven. Gerard Reve is 82 jaar geworden.

    Bibliografie
    Terugkeer (1940; poëzie) 
    De Avonden (1947; roman) 
    Werther Nieland (1949; novelle) 
    De ondergang van de familie Boslowits (1950; novelle) 
    The Acrobat and Other Stories (1956; verhalen) 
    Moorlandshuis (1960; toneel, nooit gepubliceerd of uitgevoerd) 
    Tien vrolijke verhalen (1961; verhalen) 
    Commissaris Fennedy (1962; toneel) 
    Vier Wintervertellingen (1963; verhalen) 
    Op weg naar het einde (1963; roman) 
    Zes Gedichten (1965; poëzie) 
    Gezicht op Kerstmis en andere geestelijke liederen (1965) 
    Nader tot U (1966; roman) 
    A Prison Song in Prose (1968) 
    Uit de Kunst. Brieven aan Simon Carmiggelt. (1970; brieven) 
    Vier Pleidooien (1971; toespraken) 
    De Taal der Liefde (1972; roman) 
    Onze Vrienden (1972) 
    Credo (1973) 
    Lieve Jongens (1973; roman) 
    Lekker Kerstbrood (1973) 
    Het Zingend Hart (1973) 
    Het Lieve Leven (1974; brieven) 
    Rietsuiker (1974) 
    Een Circusjongen (1975; roman) 
    Ik had hem lief (1975; brieven) 
    Brieven aan kandidaat-katholiek A. (1976; brieven) 
    Drie toespraken (1976; toespraken) 
    Oud en Eenzaam (1978; roman) 
    Een eigen huis (1979; verhalen, gedichten, toespraken) 
    Scheppend Kunstenaar (1979) 
    Moeder en Zoon (1980; roman) 
    Brieven aan Wimie (1980; brieven) 
    De Vierde Man (1981; roman) 
    Drie woorden (1981) 
    Brieven aan Josine M., 1959-1975 (1981; brieven) 
    Brieven aan Bernard S. (1981; brieven) 
    Brieven aan Simon C. (1982; brieven) 
    Zeergeleerde Vrouwe (1982; brieven) 
    Album Gerard Reve (1983; fotobiografie) 
    Wolf (1983; roman) 
    Brieven aan Wim B. (1983; brieven) 
    Brieven aan Frans P. (1984; brieven) 
    De stille vriend (1984; novelle) 
    Schoon schip, 1945-1984 (1984; verhalen, gedichten, artikelen) 
    Brieven aan geschoolde arbeiders (1985; brieven) 
    Roomse heisa (1985; essays) 
    Brieven aan Ludo P., 1962-1980 (1986; brieven) 
    Klein gebrek geen bezwaar. Een keuze uit zijn brieven. (1986; brieven) 
    Verzamelde Gedichten (1987; poëzie) 
    Het geheim van Louis Couperus (1987; rede) 
    Zelf schrijver worden (1987; toespraken) 
    Bezorgde Ouders (1988; roman) 
    Brieven aan mijn lijfarts (1991; brieven) 
    Ik had hem lief (1992; roman) 
    Brieven van een aardappeleter (1993; brieven) 
    Op zoek (1995; novelle) 
    Zondagmorgen zonder Zorgen (1995; korte stukken en brieven) 
    Het boek van violet en dood (1996; roman) 
    Ik bak ze bruiner (1996; sprookjes, met tekeningen van Theo van den Boogaard) 
    Brieven aan Matroos Vosch, 1975-1992 (1997; brieven) 
    Thom Hoffman: 23 Brieven aan Frits van Egters over het maken van De avonden. & Gerard Reve: 7 Brieven aan Thom Hoffman (1997; brieven) 
    Met niks begonnen. Correspondentie met Willem Nijholt (1997; brieven) 
    Het hijgend hert (1998; roman) 
    Gezicht op Kerstmis en andere geestelijke liederen (1998) 
    Zalig Pasen (2001) 
    Brieven aan Bram P. (2003; brieven) 
    Gerard Reve - Geert van Oorschot. Briefwisseling 1951-1987 (2005; brieven) 

    Lees meer

Laatste nieuws

Populairste