Fleur Pierets: Rechten zijn niet bijvend verworven en kunnen afgepakt worden
De Belgische LGBTQ-film Julian beleefde begin september zijn wereldpremière op het Filmfestival van Toronto en is ook de openingsfilm van het komende Filmfestival van Gent. De film is gebaseerd op het eerste boek van LGBTQ-activiste, schrijfster en kunstenares Fleur Pierets. Tussen de voorbereidingen van een eigen film, een documentaire en een vijfde boek door spraken we met haar over Julian.
GL: Hoe is de film tot stand gekomen?
Fleur Pierets: Ik heb een aantal voorstellen gehad om dat boek te verfilmen. Ik heb daar altijd nee op gezegd, omdat ik dacht: misschien is dat boek wel voldoende, misschien hoeft mijn leven niet verfilmd te worden. Meestal maken ze films over dode mensen en ik leef nog, dus ik dacht: misschien is dat niet nodig. Maar op een gegeven moment kreeg ik telefoon van Michiel en Lucas Dhont. Die vroegen of ze de film mochten produceren. En het vertrouwen was er meteen. Dat was zo fijn. Dus ik heb toen ja gezegd, omdat ik zo’n goed contact met hen had.
GL: We kennen natuurlijk het verhaal van Julian, jouw levenspartner, met wie je in alle 22 landen waar het huwelijk voor koppels van hetzelfde geslacht openstond, wilde trouwen. Dat kwam plotseling tot een einde. Hoe hebben jullie dat verfilmd?
Het boek is vrij theoretisch. Kato heeft er op een of andere manier het verhaal uitgehaald en dat verfilmd. De theorie zit er niet in. Voor mij voelt het meer alsof ze mijn leven heeft verfilmd dan mijn boek. Maar natuurlijk, het is ook haar interpretatie. Je kunt acht jaar samenleven met iemand, zoals Julian en ik deden, niet vatten in anderhalf uur film. Maar de essentie zit erin.
GL: Hoe is het om jezelf op het scherm te zien?
Ik heb een aantal versies van de film gezien terwijl die in de maak was. En nu in Toronto, op het festival, was het de allereerste keer dat ik de film op groot scherm zag. Daarvoor waren het altijd werkversies. Dat was best pittig. Mijn hoofd kan het nog niet helemaal vatten. Ik zit daar te kijken en denk: ik ken dat verhaal van ergens. Het is natuurlijk heel vreemd om twee mensen, Fleur en Julian, te zien doen wat jij zelf hebt gedaan. Dat is bizar, ook heel emotioneel uiteraard. Maar het is een ongelooflijk mooie film geworden.
GL: De film ging in wereldpremière in Toronto. Hoe werd die daar onthaald?
Dat was heel bijzonder. We kregen een staande ovatie. Achteraf stelde de directeur van het festival ons vragen in de zaal en hij zei zelf dat hij zoiets nog nooit had meegemaakt op dat festival. Dat was heel indrukwekkend.
GL: Julian is ook de openingsfilm van Filmfestival Gent. Zie je dat als een eer?
Ja, dat is een van de grootste eerbewijzen die je kunt krijgen. Filmfestival Gent is een ongelooflijk sterk festival, met een prachtige programmatie. Toen dat nieuws binnenkwam, heb ik echt gehuild.
GL: Welke boodschap wil je dat de mensen meenemen uit de film en het boek?
Met het project 22 — trouwen in alle landen waar dat in 2017 mogelijk was voor koppels van hetzelfde geslacht — wilden we op een positieve manier onder de aandacht brengen dat wij niet overal mogen trouwen. Ondertussen zijn het er 38 landen, dus de wereld gaat een beetje vooruit. Maar tegelijk zie je ook achteruitgang, als je kijkt naar wat er allemaal gebeurt. Het blijft dezelfde boodschap: rechten zijn niet voor altijd verworven. Je kunt rechten krijgen, maar ze kunnen ook weer worden afgenomen. Dat staat niet in steen gebeiteld. We moeten waakzaam blijven voor de rechten die we hebben. Dat is de boodschap die ik toen met het project en het boek wilde meegeven, en die ik nu nog altijd wil uitdragen.
GL: Hoe kijk jij als LGBTQ-activiste naar wat er momenteel in Amerika gebeurt?
Ik vind dat verschrikkelijk. En ik heb er veel schrik van. Dan denk ik: ze hebben een hele economie recht te houden, moet je je dan echt bezighouden met transhaat of homofobie? Laat iedereen gewoon met rust. Wij zijn de vijand niet. Maar zodra een economie of maatschappij slecht draait, zoeken mensen zondebokken. En dat zijn meestal mensen van kleur, vrouwen en LGBTQ-personen.
GL: Als je een pitch zou moeten doen: waarom moeten mensen vanaf 9 oktober naar Julian gaan kijken?
Omdat Julian een ode is aan de liefde. Aan wat liefde kan zijn en hoe liefde ook een vehikel kan zijn om verandering in de wereld teweeg te brengen.
