Valencia was van 27 juni tot en met 4 juli gaststad voor de Gay Games. De twaalfde editie werd geopend met de traditionele openingsceremonie en de landenparade, waarbij de atleten feestelijk werden verwelkomd.

In totaal konden de deelnemers het tegen elkaar opnemen in 39 sporten. Daarnaast stonden ook enkele demonstratiesporten op het programma, waaronder pilota valenciana, het traditionele Valenciaanse handbalspel, en Colpbol, een Valenciaanse teamsport waarbij spelers de bal met de handen slaan en samenwerking centraal staat.

De kust van Valencia vormde een week lang het decor voor de verschillende watersporten. Zo werden de zwembaden ingepalmd voor de zwemcompetities, artistiek zwemmen, waterpolo en schoonspringen. Ook openwaterzwemmen stond op het programma, terwijl teams de zee opzochten voor drakenbootraces en zeilwedstrijden.

Daarnaast werden de verschillende sporthallen en pleinen gebruikt voor meer traditionele sporten zoals voetbal, basketbal en rugby. Ook in de straten van Valencia waren de Gay Games nadrukkelijk aanwezig, met onder meer wedstrijden over 5 en 10 kilometer, een halve marathon en een triatlon.

Naast het uitgebreide sportprogramma was er ook een omvangrijk cultureel aanbod, met onder meer het Gay Games Band Festival, een korenfestival, verschillende optredens, tentoonstellingen en workshops.

Zondagavond werden de Gay Games afgesloten met een sluitingsceremonie en een afsluitend feest.

De volgende editie van de Gay Games vindt in 2030 plaats in het Australische Perth.

Foto: Gay Games

Evans kwam tijdens een emotioneel interview op de Australische televisiezender Channel Nine uit voor zijn homoseksuele geaardheid. In het interview vertelde hij dat hij al van jongs af aan worstelde met zijn identiteit en dat dit een grote invloed had op zijn mentale gezondheid, relaties en zelfbeeld.

“Ik had drie doelen in mijn leven: in de NRL spelen, een huis voor mijn ouders kopen en mij vervolgens van het leven beroven”, zei Evans tegen de Australische tv-zender. “Ik leefde in ontkenning. Al van jongs af aan wist ik dat ik homo ben, maar ik heb alles gedaan wat mogelijk was om muren op te trekken en iemand anders te worden, om zo aan mezelf te ontsnappen. Ik voer sinds mijn vijftiende een innerlijke strijd. Dat is niet langer vol te houden.”

Volgens Evans viel er een enorme last van zijn schouders toen hij zijn homoseksuele geaardheid niet langer ontkende. “Ik ben nu trots op mezelf en als ik in de spiegel kijk, lach ik en heb ik geen donkere gedachten meer.” Hij zei ook dat hij tijdens zijn carrière  hij zijn geaardheid verborgen hield omdat hij bang was dat anderen hem daarmee zouden chanteren.

Tussen 2014 en 2021 speelde Evans 131 rugbywedstrijden voor verschillende clubs in de NRL. In 2023 beëindigde hij zijn carrière bij de Engelse club Hull FC. Doorheen zijn carrière speelde hij ook dertien keer voor de nationale ploeg van Fiji.

Foto:NAPARAZZI

“I’m a 34-year-old NBA player. I’m black and I’m gay.” With those short sentences, Jason Collins made history in 2013. He became the first active athlete to come out in one of the four major American professional sports leagues.

The motivation behind his coming out was that he was unable to participate in Boston’s Pride parade in 2012. “I realized I needed to come out when I heard that Joe Kennedy, my old roommate from my Stanford University days, had marched in the parade the previous year. I’m not usually jealous, but when I heard what Joe had done, I was green with envy. I was proud of him for marching, but I was also angry because as a closeted man, I couldn’t even support my straight friend without raising questions. If that happened, I would probably have to tell half-truths. I want to set a positive example now and stop hiding. I want to march for greater tolerance.”

Collins’ coming out was widely praised around the world in 2013. He received congratulations from NBA star Kobe Bryant, actor Neil Patrick Harris, Ricky Martin, Lance Bass, the Boston Red Sox baseball team, and Michelle Obama, among others. In April 2014, Collins also appeared on the cover of Time Magazine’s “100 Most Influential People in the World” issue.

During his career, he played 735 games for teams including the New Jersey/Brooklyn Nets, the Atlanta Hawks, and the Washington Wizards. He retired in 2014. Last year, he married film producer Brunson Green and in December he revealed to ESPN that he had been diagnosed with glioblastoma, an aggressive brain tumor.

“I’ve been able to live my life the way I wanted to,” he said. “I can honestly say the past twelve years have been the best years of my life.”

“Jason changed lives in unexpected ways and was an inspiration to everyone who knew him or admired him from afar,” Collins’ family said in a statement on the NBA website. The NBA also praised Collins’ work for creating a “more inclusive and welcoming sports community for future generations.” “Jason will not only be remembered for breaking barriers, but also for the kindness and humanity with which he touched so many people.”

Belgian director Michiel Thomas, who released the documentary “Game Face” in 2013, also reacted to Collins’ death.

“In 2013, shortly after Jason Collins came out, fate somehow placed us on the same flight. I asked him if he’d be willing to meet Terrence for my first documentary ‘Game Face,’ and without hesitation he said yes. That moment led to him becoming part of the film.

Jason was incredibly kind, thoughtful, and generous with his time. The wisdom and support he shared with Terrence and with the world meant so much. He even came to support us at the premiere at QDoc in Portland.

He was a true pioneer in LGBTQ sports and professional sports in general, but above all he was simply a warm human being. I’ll always be grateful that he believed in and supported this film, and I will always cherish the time we shared together.”

Foto: CC BY-SA 2.0/ Wikimedia Keith Allison - Flickr

"Je suis un joueur NBA de 34 ans. Je suis noir et gay." Avec ces quelques mots, Jason Collins est entré dans l’histoire en 2013. Il devenait alors le premier athlète encore en activité à faire son coming out dans l’une des quatre grandes ligues sportives professionnelles américaines.

Sa décision de faire son coming out est née du fait qu’il n’avait pas pu participer à la gay pride de Boston en 2012. « J’ai compris que je devais sortir du placard lorsque j’ai appris que Joe Kennedy, mon ancien colocataire à l’université de Stanford, avait participé à la parade l’année précédente. Je suis rarement jaloux, mais quand j’ai entendu ce que Joe avait fait, j’étais vert de jalousie. J’étais fier de lui, mais aussi en colère parce qu’en tant qu’homme encore dans le placard, je ne pouvais même pas soutenir mon ami hétéro sans susciter des questions. J’aurais dû raconter des demi-vérités. Aujourd’hui, je veux montrer l’exemple et ne plus me cacher. Je veux marcher pour plus de tolérance. »

Le coming out de Collins avait été largement salué dans le monde entier. Il avait notamment reçu les félicitations de Kobe Bryant, Neil Patrick Harris, Ricky Martin, Lance Bass, des Boston Red Sox et de Michelle Obama. En avril 2014, Collins figurait également en couverture du classement « 100 Most Influential People in the World » du magazine Time.

Au cours de sa carrière, il a disputé 735 matches pour les New Jersey/Brooklyn Nets, les Atlanta Hawks et les Washington Wizards notamment. Il a pris sa retraite en 2014. L’année dernière, il avait épousé le producteur de cinéma Brunson Green et avait annoncé en décembre à ESPN qu’on lui avait diagnostiqué un glioblastome, une tumeur cérébrale agressive.

« J’ai pu vivre ma vie comme je le voulais », avait-il déclaré. « Je peux sincèrement dire que les douze dernières années ont été les plus belles de ma vie. »

« Jason a changé des vies de manière inattendue et a été une source d’inspiration pour tous ceux qui le connaissaient ou l’admiraient de loin », a déclaré sa famille sur le site de la NBA. La NBA a également salué son engagement pour une « communauté sportive plus inclusive et accueillante pour les générations futures ». « Jason ne sera pas seulement remembered pour avoir brisé des barrières, mais aussi pour la gentillesse et l’humanité avec lesquelles il a touché tant de personnes. »

Le réalisateur belge Michiel Thomas, qui avait sorti le documentaire « Game Face » en 2013, a également réagi à son décès.

« En 2013, peu après le coming out de Jason Collins, le hasard nous a placés dans le même avion. Je lui ai demandé s’il accepterait de rencontrer Terrence pour mon premier documentaire “Game Face”, et il a immédiatement accepté. C’est ainsi qu’il est devenu partie intégrante du film.

Jason était incroyablement gentil, réfléchi et généreux de son temps. La sagesse et le soutien qu’il partageait avec Terrence et avec le monde avaient énormément de valeur. Il était même venu nous soutenir lors de la première au QDoc de Portland.

Il était un véritable pionnier dans le sport LGBTQ et dans le sport professionnel en général, mais surtout un être humain profondément chaleureux. Je lui serai toujours reconnaissant d’avoir cru en ce film et de l’avoir soutenu, et je garderai toujours précieusement le souvenir du temps que nous avons partagé. »

Photo: CC BY-SA 2.0/ Wikimedia Keith Allison - Flickr

“Ik ben een 34-jarige NBA-speler. Ik ben zwart en homo.” Met deze korte zinnen schreef de Amerikaanse basketbalspeler Jason Collins in 2013 geschiedenis. Het was immers de eerste keer dat een toen nog actieve atleet uit de kast kwam in een van de vier grote Amerikaanse nationale sportcompetities.

De motivatie voor zijn coming-out was dat hij in 2012 niet kon deelnemen aan de gaypride in Boston. “Ik realiseerde me dat ik uit de kast moest komen toen ik hoorde dat Joe Kennedy, mijn oude kamergenoot uit de tijd dat ik aan de universiteit van Stanford zat, vorig jaar had meegelopen in de optocht. Ik ben niet snel jaloers, maar toen ik hoorde wat Joe had gedaan, was ik groen van jaloezie. Ik was trots op hem omdat hij meeliep, maar ik was ook boos omdat ik als man die nog in de kast zat zelfs mijn heterovriend niet kon aanmoedigen omdat dit vragen zou oproepen. Als dat zou gebeuren, moest ik waarschijnlijk halve waarheden vertellen. Ik wil nu het goede voorbeeld geven en mezelf niet langer verstoppen. Ik wil meelopen voor meer tolerantie.”

Wereldwijd werd in 2013 positief gereageerd op de coming-out van Collins. Zo kreeg hij onder meer felicitaties van NBA-ster Kobe Bryant, acteur Neil Patrick Harris, Ricky Martin, Lance Bass, het honkbalteam Boston Red Sox en Michelle Obama. In april 2014 belandde Collins ook op de cover van de lijst “100 Most Influential People in the World” van Time Magazine.

Tijdens zijn carrière speelde hij 735 wedstrijden voor onder meer de New Jersey/Brooklyn Nets, de Atlanta Hawks en de Washington Wizards. In 2014 ging hij met pensioen. Vorig jaar trouwde hij met filmproducent Brunson Green en in december liet hij aan ESPN weten dat bij hem glioblastoom, een agressieve hersentumor, was vastgesteld.

“Ik heb mijn leven kunnen leiden zoals ik dat wilde”, zei hij. “Ik kan oprecht zeggen dat de afgelopen twaalf jaar de mooiste van mijn leven zijn geweest.”

“Jason veranderde levens op onverwachte manieren en was een inspiratie voor iedereen die hem kende of vanop afstand bewonderde”, laten de nabestaanden van Collins weten via de website van de NBA. Ook de NBA zelf prijst Collins’ werk voor een “meer inclusieve en gastvrije sportgemeenschap voor toekomstige generaties”. “Jason zal niet enkel herinnerd worden voor het doorbreken van barrières, maar ook voor de vriendelijkheid en menselijkheid waarmee hij zoveel mensen heeft geraakt.”

Ook de Belgische regisseur Michiel Thomas, die in 2013 de documentaire “Game Face” uitbracht, reageerde op de dood van Collins.

“In 2013, kort nadat Jason Collins uit de kast kwam, bracht het lot ons toevallig op dezelfde vlucht samen. Ik vroeg hem of hij bereid was om Terrence te ontmoeten voor mijn eerste documentaire ‘Game Face’, en zonder aarzelen zei hij ja. Dat moment leidde ertoe dat hij deel ging uitmaken van de film.

Jason was ongelooflijk vriendelijk, bedachtzaam en gul met zijn tijd. De wijsheid en steun die hij deelde met Terrence en met de wereld betekenden enorm veel. Hij kwam ons zelfs steunen op de première tijdens QDoc in Portland.

Hij was een echte pionier binnen de LGBTQ-sportwereld en de professionele sport in het algemeen, maar bovenal was hij gewoon een warm mens. Ik zal hem altijd dankbaar blijven dat hij vertrouwen had in deze film en die steunde, en ik zal de tijd die we samen doorbrachten altijd koesteren.”

Foto: CC BY-SA 2.0/ Wikimedia Keith Allison - Flickr

The 2026 edition will feature more than 30 sports disciplines, including water sports, athletics, badminton, basketball and fencing, as well as local sports such as colpbol and pilota valenciana.

According to the organisers, participants can still register for many sports disciplines, except for swimming, weightlifting and tennis, where maximum capacity has already been reached.

Only a handful of places remain in badminton, wrestling, the five and ten kilometre races, open water swimming, figure skating, softball and several other sports. In these disciplines, participation rates currently range between 70 and 80 percent.

More information about the upcoming Gay Games can be found at
https://www.gaygamesvalencia2026.com/en/

L’édition 2026 comprendra plus de 30 disciplines sportives, dont des sports aquatiques, l’athlétisme, le badminton, le basket-ball et l’escrime, ainsi que des sports locaux comme le colpbol et la pilota valenciana.

Selon les organisateurs, les participants peuvent encore s’inscrire à de nombreuses disciplines sportives, à l’exception de la natation, de l’haltérophilie et du tennis, où la capacité maximale est déjà atteinte.

Il reste encore quelques places pour le badminton, la lutte, les courses de cinq et dix kilomètres, la natation en eau libre, le patinage artistique, le softball et plusieurs autres disciplines. Dans ces sports, le taux d’occupation varie entre 70 et 80 %.

Plus d’informations sur les prochains Gay Games sont disponibles sur
https://www.gaygamesvalencia2026.com/en/

De editie van 2026 zal meer dan 30 sportdisciplines omvatten, waaronder watersporten, atletiek, badminton, basketbal en schermen, evenals lokale sporten zoals colpbol en pilota valenciana.

Er zijn nog een handvol inschrijvingen mogelijk voor badminton, worstelen, de vijf en tien kilometerloop, openwaterzwemmen, figuurschaatsen, softbal en verschillende andere sporten. Daar varieert de bezettingsgraad tussen de 70 en 80 procent.

Meer informatie over de komende Gay Games vind je op
https://www.gaygamesvalencia2026.com/en/.

According to several sources, the “Working Group on the protection of the female category” has recommended that the IOC introduce universal genetic sex testing for all female athletes and impose a complete ban on transgender and intersex athletes. According to the three organisations, this would roll back progress on gender equality and women’s sport by thirty years.

“A policy of sex testing and a blanket ban would be a catastrophic erosion of women’s rights and safety,” said Andrea Florence, Executive Director of the Sport & Rights Alliance. “Gender policing and exclusion harm all women and girls and undermine the very dignity and fairness the IOC claims to uphold. Our concerns are compounded by the fact that the IOC also appears to be scaling back the safe sport infrastructure that is meant to protect women and girls.”

After the 1996 Olympic Games, the IOC voted to discontinue universal sex testing because it was scientifically and ethically unjustifiable. The tests proved to be an inaccurate way of determining both sex and athletic advantage and caused significant harm to affected athletes. The United Nations High Commissioner for Human Rights, UN Women, the World Medical Association, the American Medical Association and most recently a group of independent UN experts have long condemned sex testing and medically unnecessary interventions as discriminatory, unethical and harmful.

“Requiring women and girls to undergo genetic screening just to participate in sport would revive a practice that, even if it is a one-time test, violates women’s and girls’ privacy, exposes them to extreme public scrutiny and humiliation, and opens the door to medically unnecessary interventions,” said Dr Payoshni Mitra, Executive Director of Humans of Sport. “People often forget that child athletes compete at the Olympic Games and international competitions. This policy would create major safeguarding risks by requiring young women’s and children’s bodies to be investigated and their intimate medical information disclosed.”

“Banning transgender and intersex athletes in the name of ‘fairness’ ignores the fact that these athletes are among the most stigmatised groups in sport,” the organisations said. “They disproportionately face barriers to participation, widespread harassment and abuse, and other disadvantages. There is no evidence that policing women’s and children’s bodies improves fairness or gender equality in sport.”

“Sport should be a place of belonging,” said Julia Ehrt, Executive Director of ILGA World. “We urge the IOC to prioritise safety over politics and not allow a policy that actively puts all women at risk. Invasive policing of women’s bodies should concern everyone because it reinforces harmful stereotypes and exposes all women and LGBTI athletes to further harassment and scrutiny.”

If implemented, the new policy would represent a complete reversal of the IOC’s own 2021 Framework on Fairness, Inclusion and Non-Discrimination. This widely respected document was developed following extensive research and consultation with more than 250 athletes and experts and recognised the need for evidence-based, sport-specific and human rights-respecting eligibility rules.

The Sport & Rights Alliance, ILGA World, Humans of Sport and the undersigned organisations call on the IOC to immediately reverse these plans for sex testing and bans based on chromosome status, and to fulfil its commitments under the Olympic Charter, which states that every individual must have “access to the practice of sport, without discrimination of any kind in respect of internationally recognised human rights.”

Selon plusieurs sources, le "Groupe de travail sur la protection de la catégorie féminine" aurait recommandé au CIO d’introduire des tests génétiques universels pour toutes les athlètes féminines et d’imposer une interdiction totale de participation aux athlètes transgenres et intersexes. Selon les trois organisations, cela ferait reculer de trente ans les progrès en matière d’égalité de genre et dans le sport féminin.

"Une politique de tests de sexe et d’interdiction générale constituerait une atteinte catastrophique aux droits et à la sécurité des femmes", déclare Andrea Florence, directrice exécutive de la Sport & Rights Alliance. "La police du genre et l’exclusion nuisent à toutes les femmes et à toutes les filles et sapent précisément la dignité et l’équité que le CIO prétend défendre. Nos inquiétudes sont d’autant plus grandes que le CIO semble également réduire les infrastructures de “safe sport”, qui visent justement à protéger les femmes et les filles."

Après les Jeux olympiques de 1996, le CIO avait décidé de mettre fin aux tests universels de sexe, estimant qu’ils n’étaient ni scientifiquement ni éthiquement justifiables. Ces tests se sont révélés être une méthode imprécise pour déterminer à la fois le sexe et l’avantage sportif et ont causé des préjudices importants aux athlètes concernés. Le Haut-Commissariat des Nations unies aux droits de l’homme, ONU Femmes, la World Medical Association, l’American Medical Association et plus récemment un groupe d’experts indépendants des Nations unies ont depuis longtemps condamné les tests de sexe et les interventions médicales non nécessaires comme étant discriminatoires, contraires à l’éthique et préjudiciables.

"Obliger les femmes et les filles à subir un dépistage génétique simplement pour pouvoir participer au sport ferait revivre une pratique qui ,même s’il s’agit d’un test unique,viole la vie privée des femmes et des filles, les expose à un examen public extrême et à l’humiliation, et ouvre la voie à des interventions médicales inutiles ", explique la docteure Payoshni Mitra, directrice exécutive de Humans of Sport. "On oublie souvent que des athlètes mineurs participent également aux Jeux olympiques et aux compétitions internationales. Cette politique créerait des risques majeurs pour leur protection, car elle exigerait l’examen du corps de jeunes femmes et d’enfants et la divulgation d’informations médicales intimes."

"Interdire les athlètes transgenres et intersexes au nom de l’“équité” ignore le fait que ces athlètes font partie des groupes les plus stigmatisés dans le sport", déclarent les organisations. "Elles sont confrontées de manière disproportionnée à des obstacles à la participation sportive, à du harcèlement et à des abus répandus ainsi qu’à d’autres formes de désavantage. Il n’existe aucune preuve que le contrôle des corps des femmes et des enfants améliore l’équité ou l’égalité de genre dans le sport."

"Le sport doit être un lieu d’appartenance", déclare Julia Ehrt, directrice exécutive d’ILGA World. "Nous appelons le CIO à privilégier la sécurité plutôt que la politique et à ne pas autoriser une politique qui mettrait activement toutes les femmes en danger. La surveillance intrusive des corps des femmes devrait inquiéter tout le monde, car elle renforce des stéréotypes nuisibles et expose toutes les femmes et les athlètes LGBTI à davantage de harcèlement et de contrôle."

Si cette nouvelle politique était adoptée, elle constituerait un revirement complet par rapport au cadre du CIO de 2021 sur l’équité, l’inclusion et la non-discrimination. Ce document largement respecté a été élaboré à la suite de recherches approfondies et de consultations avec plus de 250 athlètes et experts et reconnaît la nécessité de règles d’éligibilité fondées sur des preuves, spécifiques à chaque sport et respectueuses des droits humains.

La Sport & Rights Alliance, ILGA World, Humans of Sport et les organisations signataires appellent le CIO à abandonner immédiatement ces projets de tests de sexe et d’interdiction des femmes sur la base de leur statut chromosomique, et à respecter ses engagements inscrits dans la Charte olympique, qui stipule que chaque individu doit avoir "accès à la pratique du sport, sans discrimination d’aucune sorte au regard des droits humains internationalement reconnus".

Verschillende bronnen melden dat de “Werkgroep voor de bescherming van de vrouwelijke categorie” het IOC heeft aanbevolen om universele genetische sekstesten in te voeren voor alle vrouwelijke atleten en een volledig verbod op deelname op te leggen aan transgender- en intersekse-atleten. Volgens de drie organisaties zou dit de vooruitgang op het vlak van gendergelijkheid en de vrouwensport dertig jaar terugdraaien.

“Een beleid van sekstesten en een algemeen verbod zou een catastrofale aantasting zijn van de rechten en veiligheid van vrouwen”, zegt Andrea Florence, uitvoerend directeur van de Sport & Rights Alliance. “Genderpolitie en uitsluiting schaden alle vrouwen en meisjes en ondermijnen precies de waardigheid en eerlijkheid die het IOC zegt te willen verdedigen. Onze bezorgdheid wordt nog groter doordat het IOC tegelijk lijkt af te bouwen aan de infrastructuur voor ‘safe sport’, die juist bedoeld is om vrouwen en meisjes te beschermen.”

Na de Olympische Spelen van 1996 stemde het IOC ervoor om te stoppen met universele sekstesten omdat die wetenschappelijk en ethisch niet te rechtvaardigen waren. De testen bleken namelijk een onnauwkeurige methode om zowel geslacht als sportief voordeel vast te stellen en veroorzaakten aanzienlijke schade bij de betrokken atleten. De Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, UN Women, de World Medical Association, de American Medical Association en recent nog een groep onafhankelijke VN-experts hebben sekstesten en medisch onnodige ingrepen al lange tijd veroordeeld als discriminerend, onethisch en schadelijk.

“Het verplichten van vrouwen en meisjes om genetische screening te ondergaan enkel om aan sport te mogen deelnemen, zou een praktijk doen herleven die, zelfs als het om een eenmalige test gaat, de privacy van vrouwen en meisjes schendt, hen blootstelt aan extreme publieke controle en vernedering en de deur opent naar medisch onnodige ingrepen”, zegt dr. Payoshni Mitra, uitvoerend directeur van Humans of Sport. “Mensen vergeten vaak dat ook minderjarige atleten deelnemen aan de Olympische Spelen en internationale competities. Dit beleid zou grote risico’s creëren voor hun bescherming doordat het vereist dat de lichamen van jonge vrouwen en kinderen worden onderzocht en hun intieme medische informatie openbaar wordt gemaakt, wat blijvende schade kan toebrengen aan hun waardigheid, mentale gezondheid en veiligheid.”

“Transgender- en intersekse-atleten verbieden in naam van ‘eerlijkheid’ negeert het feit dat deze atleten tot de meest gestigmatiseerde groepen in de sport behoren”, aldus de drie organisaties die protest aantekenen tegen de sekstesten. “Zij worden onevenredig vaak geconfronteerd met belemmeringen om aan sport deel te nemen, met wijdverspreide intimidatie en misbruik en met andere vormen van achterstelling. Er is geen bewijs dat het controleren van de lichamen van vrouwen en kinderen de eerlijkheid of gendergelijkheid in de sport verbetert. Integendeel, het leidt de aandacht af van echte problemen zoals ongelijke financiering, beperkte toegang tot training, loonverschillen en gendergerelateerd geweld in de sport.”

“Sport moet een plaats van verbondenheid zijn”, zegt Julia Ehrt, uitvoerend directeur van ILGA World. “We roepen het IOC op om veiligheid boven politiek te plaatsen en geen beleid toe te laten dat alle vrouwen actief in gevaar brengt. Invasieve controle op de lichamen van vrouwen zou iedereen moeten verontrusten, omdat dit schadelijke stereotypen versterkt en alle vrouwen en LGBTI-atleten blootstelt aan extra intimidatie en controle.”

Als het nieuwe beleid wordt doorgezet, zou dit een volledige ommekeer betekenen ten opzichte van het eigen kader van het IOC uit 2021 over eerlijkheid, inclusie en non-discriminatie. Dat breed gerespecteerde document kwam tot stand na uitgebreid onderzoek en overleg met meer dan 250 atleten en experts en erkent het belang van evidence-based, sportspecifieke en mensenrechtenrespecterende toelatingsregels.

De Sport & Rights Alliance, ILGA World, Humans of Sport en de ondertekenende organisaties roepen het IOC op om deze plannen voor sekstesten en een verbod op vrouwen op basis van hun chromosomenstatus onmiddellijk terug te draaien en zijn engagementen in het Olympisch Handvest na te komen. Dat handvest bepaalt dat iedere persoon “toegang moet hebben tot sportbeoefening, zonder enige vorm van discriminatie met betrekking tot internationaal erkende mensenrechten.”

Gebruikers van de datingapp kunnen normaal gezien eenvoudig zien wie de app in hun omgeving gebruikt en hoe ver die personen van hen verwijderd zijn. In de meeste gevallen is dat handig, maar het kan ook risico’s inhouden. Net als tijdens de Winterspelen van Peking (2022) en de Zomerspelen van Parijs (2024) worden atleten die zich in het olympisch dorp bevinden nu afgeschermd van de buitenwereld.

“Grindr toont gebruikers wie zich in de buurt bevindt en hoe ver die personen van hen verwijderd zijn. In de meeste situaties is dat nuttig. In het olympisch dorp, waar duizenden atleten op een kleine oppervlakte samenleven, kunnen diezelfde functies echter een risico vormen. Iemand buiten het dorp kan profielen van binnen het dorp bekijken. Afstandsgegevens kunnen worden gebruikt om iemands exacte locatie te achterhalen. En het louter verschijnen op Grindr vertelt de buitenwereld al iets over iemands identiteit, die in meer dan zestig landen nog altijd strafbaar is.”

Atleten die tijdens de Olympische Spelen gebruikmaken van de datingapp krijgen bovendien gratis toegang tot functies die normaal enkel beschikbaar zijn voor betalende gebruikers. Zo verdwijnen verstuurde berichten automatisch zodra ze zijn gelezen en kunnen eerder verzonden berichten langs beide kanten worden gewist. Ook wordt het onmogelijk om screenshots te maken van foto’s en gesprekken. Daarnaast krijgen atleten tijdens de Winterspelen wekelijks een herinnering over de mogelijke risico’s van de app binnen de olympische omgeving, samen met links naar meertalige veiligheids- en privacytips.

L’an dernier, la joueuse de 65 ans avait déjà déclaré qu’elle ne voulait pas « jouer contre un homme dans un corps de femme ». Son opinion n’a pas changé. Elle avait alors déclaré forfait avant un match de quart de finale à l’Open du Danemark, où elle devait affronter Van Leuven.

Âgée de 29 ans, Van Leuven s’est assurée dimanche pour la deuxième année consécutive une place au Championnat du monde de fléchettes, également organisé par la Professional Darts Corporation (PDC). La PDC applique toujours les règles internationales de la Darts Regulation Authority (DRA), qui autorisent les femmes trans à participer si elles répondent à certaines conditions hormonales. Depuis l’été dernier, toutefois, la World Darts Federation (WDF) interdit aux femmes trans de participer aux tournois féminins.

Depuis sa transition en 2021, Van Leuven a été à plusieurs reprises la cible d’attaques personnelles. Malgré cela, elle est entrée dans l’histoire l’an dernier en devenant la première femme trans à se qualifier pour le Championnat du monde, après avoir battu la Britannique Beau Greaves. Après le premier forfait de Hedman l’année dernière, Van Leuven a reçu une vague de messages haineux en ligne qui l’ont rendue craintive de sortir de chez elle.

The 29-year-old Van Leuven secured her spot for the World Darts Championship for the second consecutive year on Sunday. The tournament is also organised by the Professional Darts Corporation (PDC), which continues to follow the international rules of the Darts Regulation Authority (DRA). These regulations allow trans women to compete if they meet specific hormonal criteria. Since last summer, however, the World Darts Federation (WDF) has banned trans women from competing in women’s tournaments.

Since her transition in 2021, Van Leuven has repeatedly been the target of personal attacks. Despite that, she made history last year by becoming the first trans woman to qualify for the World Championship, after defeating British player Beau Greaves. Following Hedman’s first withdrawal last year, Van Leuven received a wave of online hate messages that left her afraid to leave her home.

Vorig jaar liet de 65-jarige Hedman al optekenen dat ze niet “tegen een man in een vrouwenlichaam” wilde spelen. Die opvatting heeft de Britse dus nog steeds. Ze gaf toen forfait in een wedstrijd voor de kwartfinale van de Danish Open, waar ze tegenover Noa-Lynn van Leuven zou uitkomen.

De 29-jarige Van Leuven verzekerde zich zondag voor het tweede jaar op rij van een startbewijs voor het WK darts, dat eveneens door de dartsbond PDC georganiseerd wordt. De PDC houdt nog steeds vast aan de internationale regels van de Darts Regulation Authority (DRA), die transvrouwen tot de competitie toelaat als ze voldoen aan bepaalde hormonale voorwaarden. Sinds vorige zomer laat dartsbond WDF echter geen transvrouwen meer toe op vrouwentoernooien.

Van Leuven is sinds haar transitie in 2021 al meermaals het doelwit geweest van persoonlijke aanvallen. Toch schreef ze vorig jaar geschiedenis toen ze zich als eerste transvrouw kwalificeerde voor het wereldkampioenschap, na haar overwinning op de Britse Beau Greaves. Nadat Hedman zich vorig jaar voor het eerst had teruggetrokken, kreeg Van Leuven te maken met een golf aan online haatberichten, waardoor ze een tijdlang haar huis niet meer durfde te verlaten.

"Nous comprenons que ces changements peuvent représenter un défi pour les personnes souhaitant participer à ces tournois", écrit la WDF. "Les personnes concernées seront contactées."

Van Leuven pourra encore participer aux compétitions de la WDF dans la catégorie dite " ouverte", où jouent également tous les hommes. En revanche, la catégorie féminine sera désormais exclusivement réservée aux femmes assignées filles à la naissance.

La joueuse trans néerlandaise satisfait pourtant aux exigences de genre de la Darts Regulation Authority (DRA), mais elle n’est donc plus acceptée dans les tournois féminins de la WDF. En revanche, elle peut encore participer aux compétitions de la plus grande fédération de fléchettes, la PDC.

Sur son compte Instagram, Noa-Lynn van Leuven a exprimé sa déception face à ce changement de politique :
"Cette décision me touche personnellement, même si son impact n’est heureusement pas trop important pour l’instant", écrit-elle. "Mais quand même... ça fait mal. C’est encore une perte pour la communauté trans dans le sport. Et cela me brise le cœur. En tant que personne trans dans le monde des fléchettes, je sais à quel point l’inclusion est essentielle — pas seulement sur le papier, mais aussi en pratique. C’est décourageant de voir encore une mesure de politique, présentée sous couvert d’“équité”, qui mène en fin de compte à l’exclusion, sans tenir réellement compte des personnes concernées.Mon cœur est avec tous les athlètes touchés par cette décision. Nous restons visibles. Nous continuons."

“We understand that these changes may be challenging for those wishing to participate in these tournaments,” the WDF wrote. “Those affected will be contacted.”

Van Leuven is still allowed to participate in WDF tournaments in the so-called “open category,” which also includes all men. However, the women’s category is now exclusively reserved for women assigned female at birth.

The Dutch trans woman meets the gender eligibility requirements set by the Darts Regulation Authority (DRA), but she is no longer allowed to compete in WDF women’s events. She is still permitted to take part in tournaments organized by the largest darts federation, the PDC.

On her Instagram account, Noa-Lynn van Leuven expressed her disappointment at the WDF’s new policy:
“This decision affects me personally — though, fortunately, its impact is not too severe at this point,” she wrote. “But still... it hurts. Once again, it’s a loss for the trans community in sports. And that breaks my heart.

As a trans person in the darts world, I know how vital inclusion is — not just on paper, but in practice. It’s disheartening to see yet another policy, framed as ‘fairness,’ that ultimately results in exclusion without truly considering the people behind the labels. My heart goes out to all the athletes affected by this. We remain visible. We keep going.”

"Wij begrijpen dat deze wijzigingen een uitdaging kunnen zijn voor mensen die willen deelnemen aan deze toernooien", schrijft de WDF. "Met de betrokkenen wordt contact opgenomen."

Van Leuven mag nog wel deelnemen aan WDF-wedstrijden in de zogenaamde 'open categorie', waarin ook alle mannen spelen. In de 'vrouwencategorie' worden voortaan enkel biologisch geboren vrouwen toegelaten.

De Nederlandse trans vrouw voldoet aan de geslachtseisen van de Darts Regulation Authority (DRA), maar is dus niet langer welkom bij de vrouwentoernooien van de WDF. Bij de grootste dartsbond, de PDC, mag Van Leuven wél nog deelnemen aan toernooien.

Op haar Instagram-account reageert Noa-Lynn van Leuven teleurgesteld op de recente aanpassing van de WDF.
“Deze beslissing raakt mij persoonlijk, al is de impact op dit moment gelukkig niet al te groot,” schrijft ze. “Maar toch… het doet pijn. Opnieuw is het een verlies voor de transgendergemeenschap in de sport. En dat breekt mijn hart.

Als trans persoon in de dartwereld weet ik hoe belangrijk inclusie is — niet alleen op papier, maar ook in de praktijk. Het is ontmoedigend om opnieuw een beleidsmaatregel te zien die onder het mom van ‘fairness’ uiteindelijk uitsluiting tot gevolg heeft, zonder echt rekening te houden met de mensen achter de labels.

Mijn hart gaat uit naar alle atleten die hierdoor getroffen worden. We blijven zichtbaar. We gaan door.”

Jusqu’à présent, l’USOPC laissait aux fédérations sportives nationales le soin de décider d’exclure ou non les athlètes trans.
La nouvelle déclaration de politique a été publiée lundi sans communication officielle sur le site internet du Comité et envoyée par courrier aux fédérations nationales. Avec le décret de Trump, les filles et femmes trans sont exclues du sport scolaire et universitaire, et des restrictions sont également imposées aux athlètes trans étrangères souhaitant concourir aux États-Unis. Puisque les Jeux olympiques et paralympiques de 2028 auront lieu à Los Angeles, cette nouvelle politique s’appliquerait également à ces deux événements.

Dans un communiqué de presse, le National Women’s Law Center a condamné la modification du règlement par l’USOPC.

"Le monde observe avec inquiétude la perte de liberté et d’opportunités dans notre pays, surtout alors que les États-Unis sont censés accueillir de futurs événements olympiques", a déclaré Fatima Goss Graves, présidente et directrice générale du Law Center.
"Le Comité apprendra, comme tant d’autres institutions, qu’il n’y a aucun avantage à céder aux exigences sans fin, instables et capricieuses de la Maison Blanche."

"En cédant à la pression politique, l’USOPC sacrifie les besoins et la sécurité de ses propres athlètes. Le flou de cette nouvelle politique expose les sportifs à des tests de genre humiliants. Les athlètes devront désormais subir des interrogatoires intrusifs et des examens physiques traumatisants pour prouver qu’elles sont ‘suffisamment femmes’ pour participer. L’USOPC devrait consacrer son énergie aux inégalités réelles et graves qui nuisent aux sportives : moins d’opportunités de participation que les garçons et les hommes, des infrastructures, encadrements et équipements de moindre qualité qui augmentent les risques de blessures pour les filles et les femmes, et des cas généralisés de harcèlement sexuel et d’agressions contre les sportives. "

Until now, the USOPC had left decisions about excluding trans athletes up to the national sports federations.
The amended policy statement was published Monday without announcement on the Committee’s website and was also sent by letter to the national sports bodies. With Trump’s presidential order, trans girls and women are excluded from school and college sports, and restrictions are also imposed on foreign trans athletes who wish to compete in the U.S. As the Olympic and Paralympic Games will take place in Los Angeles in 2028, the new policy would also apply to both events.

In a press release, the National Women’s Law Center condemned the USOPC’s decision to amend its regulations.

“The world is watching with alarm at the loss of freedom and opportunity in our country, especially as the United States is expected to host future Olympic events,” said Fatima Goss Graves, President and CEO of the Law Center.
“The Committee will learn, as so many other institutions have, that there is no benefit in appeasing the endless, shifting, and petulant demands coming out of the White House.”

“By giving in to political pressure, the USOPC is sacrificing the needs and safety of its own athletes. The vagueness of the Committee’s policy will leave athletes unprotected from humiliating sex-testing practices. Athletes will now be subject to intrusive questioning and traumatizing physical exams to prove they are ‘woman enough’ to participate. The USOPC should focus its energy on the real and serious inequalities harming women athletes: fewer opportunities to participate in sports compared to boys and men; worse facilities, coaching, and equipment, putting girls and women at greater risk of injury; and widespread sexual harassment and assault against female athletes.”