Voor hij werd vermoord aan het begin van de Spaanse Burgeroorlog, pende de openlijk homoseksuele schrijver Federico García Lorca de eerste vier pagina's van de roman La bola negra. De titel refereert aan de sociale uitsluiting van een gay personage. Negentig jaar later reclaimen filmmakers Javier Calvo en Javier Ambrossi de queergeschiedenis van hun thuisland. Het duo draagt al langer actief bij aan een grotere vertegenwoordiging van de LGBTQIA+-gemeenschap in de Spaanse kunst, cultuur en media. Geïnspireerd door García Lorca's onvoltooide werk en een toneelstuk van coscenarist Alberto Conejero, verkennen, verbinden en vieren ze de levens van drie gay mannen in 1932, 1937 en 2017. Hun ambitieuze en meeslepende epos, gedraaid op 35mm-film, huldigt trots het klassieke melodrama met hedendaagse flair. Dat leverde hun in Cannes de prijs voor Beste Regie op, gedeeld met Paweł Pawlikowski voor Fatherland, die ook te zien is tijdens deze editie van Film Fest Gent.

Pompeii is een plek waar de tijd stilstaat. Voor Toni en zijn klasgenoten lijkt de tijd net razendsnel vooruit te gaan: hun schooltijd loopt af en de volwassenwereld wacht. Met La Gradiva maakt cinematograaf Marine Atlan haar beklijvende langspeeldebuut, een zinnelijke coming-of-agefilm die haar jonge personages naar Zuid-Italië voert, tussen versteende lichamen en eeuwenoude fresco's. Hun eigen levens kunnen nog alle kanten uit. Blikken kruisen, aantrekkingskracht verschuift en elk gebaar lijkt plots van levensbelang. Met luide muziek, een grote mond en een stapel gemiste deadlines weet Toni (Colas Quignard) feilloos op de zenuwen te werken van lerares Mercier, een ijzersterke Antonia Buresi. Rond hem bewegen beste vriend James (Mitia Capellier-Audat), de observerende Suzanne (Suzanne Gerin) en een klas vol jongeren die even makkelijk filosoferen over de wereld als elkaar het vuur aan de schenen leggen. Atlan vertrouwt daarbij grotendeels op nieuwkomers, die hun personages een ontwapenende naturel geven. Verlangen, vriendschap, seks, status: niets ligt helemaal vast.

Een droom wordt werkelijkheid voor Jane Pirie (Flora Nicholson) en Marianne Woods (Clare Dunne) wanneer ze hun kostschool voor meisjes openen. De school kent een bescheiden begin, maar wint aan aanzien wanneer Lady Cumming Gordon (Fiona Shaw) er haar kleindochters inschrijft, onder wie Jane Cumming (Mia Tharia). De vijftienjarige studente is half-Indisch en werd geboren uit een buitenechtelijke relatie, wat haar leeftijdsgenoten aanzet tot pestgedrag. Bij haar leerkrachten vindt Jane het begrip en de huiselijkheid die ze sinds het vroege overlijden van haar ouders mist. Hun band wordt hechter tijdens een gedeelde zomer, maar begint algauw te schuren wanneer er grenzen worden gesteld. Het waargebeurde verhaal van Pirie en Woods kende al meerdere adaptaties, maar de Duitse cineaste Sophie Heldman werpt er een nieuw licht op door de liefde tussen Pirie en Woods en hun strijd om een vrij en onafhankelijk leven te leiden centraal te stellen.

Terwijl Olya (Tania Myronyshena) en Oleh (Markus Bright) omgaan met de interne spanningen rond de recente gendertransitie van Oleh, moeten ze het hoofd bieden aan de ongeziene wreedheid van buitenaf wanneer Rusland tegelijkertijd Oekraïne binnenvalt. Het razend actuele I Rarely Wake Up Dreaming werd grotendeels in en rond Kiev gefilmd en vertrekt vanuit de ervaringen van de vriendenkring van de Oekraïense scenarist Anna Melikova en de Duitse cineaste Isabelle Stever. Geworteld in de werkelijkheid verkennen ze hoe de oorlog het dagelijkse leven overneemt en de grenzen van mannelijkheid en vrouwelijkheid steeds verder inperkt. Het oorlogsgeweld is alomtegenwoordig, maar wordt nooit direct getoond. De focus ligt op een koppel dat tot het uiterste gaat om hun vrijheid en identiteit te redden van een allesverslindende oorlogswerkelijkheid. Elk shot getuigt daarbij van een diep geloof in de politieke kracht van cinema.

Barbara Forever vereeuwigt het werk van de pionierende lesbische filmmaker Barbara Hammer, die in 2019 overleed. Nog meer dan in dit debuut van Brydie O'Connor was het Hammer zelf die haar eigen leven documenteerde. Over vijf decennia heen maakte ze ruim tachtig experimentele films met en over zichzelf. Als een vat vol ideeën bracht ze niet enkel haar eigen lichaam en queerness in beeld, maar ook haar hartstochtelijke relaties, haar drang naar erkenning, haar kankerdiagnose en de band die ze opbouwde met de jongere filmmaker Joey Carducci. "Het is meer dan een leven, het is een geschiedenis van queer kunst", zegt de immer energieke Hammer zelf over haar invloedrijke carrière. Naast een kennismaking met en een eerbetoon aan Hammer is deze begeesterende documentaire ook een heerlijke knipoog naar haar avant-garde-esthetiek, waarmee ze een nieuwe queer filmtaal introduceerde.

In deze documentaire wordt de 82-jarige Claude Loir, een voormalig pornoacteur en, meer dan een halve eeuw geleden, een boegbeeld van de homobevrijding geportreteerd .

Lifshitz leerde Loir drie jaar geleden kennen toen die zijn autobiografie Confessions païennes (Heidense ontboezemingen) publiceerde. In Un jeune homme de bonne famille brengt Lifshitz een trouw relaas van 's mans bestaan. Loirs drang om volop van het leven te genieten, heeft steeds zijn keuzes bepaald en vormt de rode draad door zijn bestaan. Dat was niet vanzelfsprekend eind jaren 60 en begin jaren 70, in een Frankrijk dat verscheurd werd door de spanning tussen extreem conservatisme, in de schaduw van Charles de Gaulle, en de seksuele bevrijding van Mei '68.

Een trein vol jonge Belgische soldaten raast richting het front. Ze zingen uit volle borst, maken grappen en jutten elkaar op. Ook Pierre wil niets liever dan bewijzen dat hij tussen hen thuishoort. Emmanuel Macchia, voor het eerst op het witte doek, speelt hem met een ontwapenende terughoudendheid. Maar achter de linies belandt Pierre in een heel ander gezelschap. Francis, een onweerstaanbaar beweeglijke Valentin Campagne, verzamelt er een groep buitenbeentjes om met theater, zang en zelfgemaakte kostuums de troepen even aan de oorlog te laten ontsnappen. Wat begint als vermaak, opent voor Pierre langzaam een wereld waarvan hij niet wist dat ze bestond.

Boots is geïnspireerd op de memoires The Pink Marine van voormalig marinier Greg Cope White maar speelt zich niet af in de jaren zeventig zoals dat in het boek het geval is maar aan het begin van de jaren 90.

Cameron, een homoseksuele tiener die al jarenlang op school  gepest wordt, schrijft zich samen met zijn beste heterovriend Ray in voor het bootcamp van de Mariniers. Al snel komt hij in het opleidingskamp terecht waar homofobie en rascistische opmerkingen dagelijkse kost zijn. Daarbovenop komt nog eens dat hij voor iedereen, behalve Ray die zijn geheim kent, verborgen moet houden dat hij homo is. Dat conflict wordt in de serie weergegeven doormiddel van gesprekken die hij met een grapperige en flamboyantere versie van zichzelf heeft. In het opleidingscentrum komt hij onder leiding te staan van drilinstructeur Wilkinson die zijn homoseksualiteit ook verbergt en waartegen een onderzoek loopt omdat hij een relatie met een mannelijke officier zou gehad hebben. Maar omdat hij zijn hele identiteit is opgebouwd rond het feit dat hij een Marinier is en niet zonder het leger kan wil hij voorkomen dat dit ook het lot wordt van Cameron.

Julian, het langspeeldebuut van de Belgische regisseur Cato Kusters, is de officiële openingsfilm van Film Fest Gent 2025. Julian, geïnspireerd op het gelijknamige boek van Fleur Pierets, is een ontroerend en meeslepend portret van twee vrouwen die smoorverliefd zijn en beslissen om te trouwen in alle landen waar dat mag.

Tegelijk fragiel en ruw vertelt Julian het verhaal van twee vrouwen: Fleur en Julian. Na een onverwachte ontmoeting slaan de vonken over. Wanneer Julian Fleur ten huwelijk vraagt, ontstaat bij Fleur het gedurfde idee om te trouwen in elk land waar twee vrouwen dat mogen. Wat begint als een droom, groeit uit tot een ambitieus plan. Gedreven door liefde en een alsmaar groeiend gevoel van noodzaak wagen ze de sprong en beginnen ze aan hun unieke “wereldtournee van de liefde”. Na slechts vier ceremonies komt hun project echter tot een onvermijdelijke, pijnlijke stilstand.

Met deze film reizen we terug naar het midden van de jaren ’90.  Kunststudent Chi-wei zit in een turbulente fase van haar nog jonge leven. Allerlei zaken staan ter discussie, van politiek tot seksualiteit. Te midden van een protest voor artistieke vrijheid, ontmoet ze Ching en zindert een nieuwe liefde.

In 2000 wordt de Canadese, in Berlijn residerende muzikant Peaches een cultheldin dankzij haar plaat The Teaches of Peaches. Haar KNT-teksten ("Fuck the Pain Away", "Suck and Let Go") worden begeleid door een aanstekelijke mix van new wave, hiphop en elektronoise. In 2022 gaat ze op tournee om met enige vertraging - je mag één keer raden waarom - de twintigste verjaardag van The Teaches of Peaches te vieren. Van bij de voorbereiding tot de uiteindelijke concerten hebben de regisseurs Philipp Fussenegger and Judy Landkammer de camera in de aanslag. Die verhaallijn verknippen ze met het hoe The Teaches of Peaches tot stand is gekomen. Chilly Gonzales en Feist zijn slechts enkele van de vrienden die terugkijken. Het regisseursduo heeft ook heerlijk archiefmateriaal opgediept. Een documentaire die door zowel vorm als inhoud perfect de feministische punkmentaliteit van Peaches capteert.

Max is een jonge schrijver die koste wat het kost gepubliceerd wil worden. Hij maakt een profiel aan op "Dreamy Guys" en onder de schuilnaam Sebastian gaat hij aan de slag als sekswerker. Het zijn echter de demonen van Max die het verhaal van Sebastian vooruit stuwen: zijn drang om erkenning en de schaamte om zijn homoseksualiteit duwen hem in de armen van steeds meer mannen. De giftige combinatie leidt tot roekeloze keuzes, waardoor Max in een negatieve spiraal belandt en professionele kansen links laat liggen. Net zoals zijn hoofdpersonage kiest Finse filmmaker Mikko Mäkelä, wiens vorige langspeelfilm A Moment in the Reeds succes kende op het (queer) festivalcircuit in 2017, echter nadrukkelijk voor licht aan het einde van de tunnel – een verdienstelijke keuze die, met het oog op de gebruikelijke representatie van sekswerk in film, als een welgekomen verzetsdaad voelt.

Lia, een gepensioneerde lerares uit Georgië, is vastberaden om haar lang verloren transgender nichtje Tekla terug te vinden. Wanneer ze van haar twintigjarige buurjongen verneemt dat Tekla naar Turkije is vertrokken, reist ze naar Istanbul en neemt ze de brutale Achi met zich mee. In de levendige stad maken ze nieuwe contacten en zien ze een wereld vol mogelijkheden. Maar hoe vind je iemand die misschien niet gevonden wil worden? Wanneer ze Evrim ontmoeten, een advocaat voor transrechten, lijkt dat hun zoektocht te helpen. Terwijl Lia en Achi zich een weg banen door de steegjes van Istanbul, begint Tekla dichterbij te voelen dan ooit.

Crossing Istanbul is een hartverwarmende roadmovie over identiteit, acceptatie en onverwachte vriendschappen die grenzen overstijgen. De film van de gerenommeerde regisseur Levan Akin (And Then We Danced) beleefde zijn wereldpremière op de Berlinale en werd er bekroond met de Teddy Jury Award. Na Berlijn maakte Crossing Istanbul een succesvolle tournee langs vele filmfestivals en werd er veelal geprezen vanwege de prachtige cinematografie en ontroerende chemie tussen de hoofdrolspelers.


Regie: Levan Akin
Met: Mzia Arabuli, Lucas Kankava, Deniz Dumanlı

Meer informatie ► http://www.imaginefilm.nl​

In de jaren '60 weigerde Jackie Shane een optreden in de waanzinnig populaire Ed Sullivan Show. Naar verluidt omdat ze alleen mocht komen als ze zich als man zou kleden. Maar dat was tegennatuurlijk. Shane was dan wel als man geboren, ze voelde zich als kind al vrouw en zo heeft ze zich haar hele leven gemanifesteerd. Ze was dan ook geen zanger, maar een zangeres. En wat voor één. Als tiener boekte ze al successen en er leek een grote carrière op haar te wachten in Toronto, de stad waar ze op haar 21ste uit haar geboortestad Nashville naartoe was verhuisd. Ze scoorde hits, maar in 1971 verdween ze van het publieke toneel om nooit meer terug te keren. Any Other Way: The Jackie Shane Story vertelt haar verhaal en probeert het mysterie te ontrafelen met archiefmateriaal, interviews en re-enactments. De in 2019 overleden Shane komt zelf aan het woord via telefonische interviews, want ze wilde niet gefilmd worden.

Zestigers Pat en Angie zijn al veertig jaar een koppel. Drie decennia geleden zijn ze naar hun huidige flat verhuisd, gekocht door Pat. Als zij plotseling overlijdt, verliest Angie langzaam de greep op haar leven. In Hongkong is een huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht verboden. Dat betekent dat Angie niet mag beslissen over de uitvaart en ook geen recht heeft om in de flat te blijven wonen. Zij vermoedt aanvankelijk van wel, want ze heeft een uitstekende relatie met haar schoonfamilie. Althans, dat heeft ze altijd gedacht. In werkelijkheid ligt het een stuk moeilijker. All Shall Be Well, een rouwdrama van Ray Yeung, toont hoe Hongkong het lgbtqia+'ers niet bepaald gemakkelijk maakt. Opvallend is dat Yeung zich ver van karikaturen houdt. Zowat iedereen in de film, ook de inhalige schoonfamilie, heeft in wezen goede bedoelingen. Het is die genuanceerde complexiteit die van All Shall Be Well een pareltje maakt.

Met het oog op de naderende Paralympische Spelen in Parijs, brengt de Amerikaanse LGBTQ-sportsite Outsports de gloednieuwe sportdocumentaire Ballin’ Out uit. Aan deze reeks werken de uit Limburg afkomstige Michiel Thomas (38)  mee als regisseur, producent, co-cinematograaf en co-monteur. 

Deze vijfdelige documentairereeks biedt een unieke inkijk in het leven van LGBTQ+-vrouwen in rolstoelbasketbal van de Amerikaanse nationale ploeg, terwijl zij strijden tijdens de Wereldkampioenschappen van 2023 in Dubai. Elke aflevering, met een duur van 10 tot 15 minuten, belicht hun diverse verhalen, met als thema’s de oorsprong van hun handicap, hun aangrijpende coming-out-verhalen, en de cruciale rol van mentale gezondheid in de topsport. De vijfdelige serie is vanaf 22 augustus te zien op het YouTube-kanaal van Outsports.

Grappig, charismatisch en met een ijzeren wil, zo kennen we de paralympische rolstoelatlete Marieke Vervoort die met haar euthanasie-aanvraag besluit zelf de controle in handen te nemen over haar pijnlijke degeneratieve ziekte. Bevrijd door de wettelijke toestemming om te sterven, bloeit de atlete in het laatste hoofdstuk van haar leven helemaal open, en wordt ze wereldkampioene. Deze film volgt de atlete in haar 3 laatste levensjaren, waarin de acceptatie van de nakende dood een viering van het leven wordt.

De documentaire Marieke - Addicted to Life zal vanaf Februari 2023 in Belgische zalen te zien zijn.

Regisseurs Kato De Boeck en Flo Van Deuren leerden elkaar kennen in de filmopleiding aan het RITCS in Brussel. Tijdens hun studies waren ze naast beste vriendinnen ook huisgenoten. Niet gek dus dat De Boeck en Van Deuren na hun eigen gelauwerde afstudeerfilms – respectievelijk 'Provence' en 'Bamboe' – samen 'Echo' draaiden, een kortfilm voor de VRT-reeks 'Lockdown'.

Nog minder gek is dat ze hun tijd als huisgenoten nu als inspiratie gebruiken voor Roomies, een coming-out-of-agereeks die later op Eén te zien zal zijn. In deze fictieserie gaan Bibi en Ama, twee lesbische vriendinnen van begin twintig, samenwonen in een appartement in Brussel, in de hoop een betere versie van zichzelf te worden. Elk op hun eigen manier, maar onder hetzelfde dak, komen ze tot een paar nieuwe inzichten.

In 2007 zag regisseur Magnus Gertten archiefbeelden uit 1945 waarop overlevenden te zien waren die vanuit Duitse concentratiekampen aankwamen in het Zweedse Malmö. Eén van hen was Nadine Hwang. Zo stootte hij op het onwaarschijnlijke liefdesverhaal van Nelly en Nadine die elkaar op kerstavond 1944 ontmoetten in het concentratiekamp van Ravensbrück. In de laatste maanden van de oorlog raakten ze gescheiden, maar ze vonden elkaar terug en besloten om hun leven met elkaar te delen, al hielden ze hun liefdesrelatie geheim voor familie en vrienden. De kleindochter van Nelly duikt in de persoonlijke archieven van haar grootmoeder en onthult het onwaarschijnlijke levensverhaal van Nelly en Nadine.

Een film van Magnus Gertten • 2022 • België, Noorwegen, Zweden • 92 min.