In de musical moet Evan Hansen, gespeeld door Daan Keisse, van zijn psycholoog brieven aan zichzelf schrijven om op die manier zijn angsten te confronteren. Op school komt een van zijn brieven terecht in de handen van Connor Murphy, gespeeld door Joppe Dekoker, een tiener die met zichzelf en zijn omgeving overhoop ligt. Als Connor zelfmoord pleegt, vinden zijn ouders de afgepakte brief van Evan Hansen terug in zijn zak en gaan ze er verkeerdelijk van uit dat hun zoon bevriend was met Evan Hansen.

Om de ouders van Connor geen verder verdriet aan te doen, zegt Evan dat hij inderdaad al een hele tijd bevriend was met Connor. Hij gaat zelfs een stap verder en bezorgt hen, met behulp van zijn vriend Jared, gespeeld door Keoni Blockx, een hele reeks verzonnen e-mails waaruit moet blijken dat hij en Connor al jaren BFF's zijn. Zoals je al kunt raden, groeit die goedbedoelde eerste kleine leugen Evan al snel boven het hoofd. Wanneer een toespraak die Evan tijdens een herdenkingsplechtigheid op school geeft viraal gaat, is het hek helemaal van de dam en komt de schuwe Evan zelf terecht in een storm op de sociale media.

Daan Keisse draagt als Evan Hansen zo goed als de hele musical. Hij is slechts in twee scènes niet aanwezig op het podium. De ervaring die hij opbouwde in musicals als "14-18" en "Elisabeth" brengt hij met verve mee en stopt hij in het personage van Evan Hansen. In interviews noemde Keisse de rol van Evan Hansen een van de moeilijkste uit zijn carrière. Maar ook de rest van de cast, met onder anderen Charlotte Suijs, die Zoe, de zus van Connor, speelt, en Joppe Dekoker, die telkens terugkomt als Connor en Evan confronteert met zijn keuzes, slaat de zaal met verstomming.

Tijdens de show slaagt de cast erin om de zaal mee te nemen in het eerbetoon aan Connor en te tonen hoe dat initiatief hen helemaal boven het hoofd groeit en dreigt te ontploffen. Met "Dear Evan Hansen" zet InTeam Productions zijn succesreeks van Vlaamse adaptaties van bekende musicals met een vrij jonge cast voort. "Dear Evan Hansen" kan dus met gemak in het rijtje van "Kinky Boots", "Lelies", "Little Shop of Horrors" en "Priscilla, Queen of the Desert" worden geplaatst. Net als in verschillende van die musicals ligt de regie in de handen van Brecht Calluwaert en Niels de Valk.

We kijken alvast uit naar hun volgende productie, "Everybody's Talking About Jamie". "Dear Evan Hansen" is nog tot 4 oktober te zien in de Rode Zaal van het Fakkeltheater in Antwerpen.

Boots< is geïnspireerd op de memoires The Pink Marine van voormalig marinier Greg Cope White, maar speelt zich niet af in de jaren zeventig zoals in het boek, wel aan het begin van de jaren negentig.

In tegenstelling tot andere coming-tot-age films en series speelt Boots zich niet af tegen de achtergrond van een veilige omgeving maar in de harde realiteit van een opleidingskamp van de Amerikaanse mariniers.
Cameron, een homoseksuele tiener die al jarenlang op school gepest wordt, schrijft zich samen met zijn beste heterovriend Ray in voor dat bootcamp. Al snel komt hij terecht in een opleidingskamp waar homofobie en racistische opmerkingen dagelijkse kost zijn. Daarbovenop moet hij voor iedereen – behalve Ray, die zijn geheim kent – verborgen houden dat hij homo is. Dat innerlijke conflict wordt in de serie verbeeld via gesprekken met een grappigere en flamboyantere versie van zichzelf.

In het opleidingscentrum staat hij onder leiding van drilinstructeur Wilkinson, die zelf zijn homoseksualiteit verbergt en tegen wie een onderzoek loopt omdat hij een relatie zou hebben gehad met een mannelijke officier. Omdat zijn hele identiteit opgebouwd is rond het feit dat hij een marinier is en niet zonder het leger kan, wil hij voorkomen dat Cameron hetzelfde lot ondergaat.

Die dubbele spanning – enerzijds het ontkennen van zijn homoseksualiteit door Cameron, anderzijds het vermijden door Wilkinson dat Cameron een jongere versie van hemzelf wordt – maakt de serie uniek. Cameron doet er alles aan om zich tegenover de andere rekruten te bewijzen, waarin hij ook wonderwel slaagt, maar hij blijft twijfelen of hij ooit goed genoeg zal zijn om marinier te worden. Wilkinson maakt het op zijn beurt Cameron niet makkelijk om hem te overtuigen om de opleiding vroegtijdig te laten verlaten. Overgiet dat alles met sterke muziek uit de late jaren tachtig en een vleugje drama dankzij de andere recruten, en je krijgt een reeks die weinig kritiek krijgt van zowel recensenten als kijkers.

Als je dan ook nog weet dat het Pentagon de serie “woke-afval” noemt en ze als onrealistisch en ideologisch gekleurd bestempelt, dan weet je dat Boots enkele heikele onderwerpen durft aan te raken. Ondanks het feit dat de serie zich afspeelt in de jaren negentig, aan de vooravond van de eerste Golfoorlog, blijft ze bijzonder actueel. Waar vroeger de “Don’t ask, don’t tell”-richtlijn van kracht was, worden vandaag vooral transgender militairen geviseerd door het huidige Amerikaanse beleid. Waar homoseksuele militairen toen nog werden gedoogd zolang ze zich niet als dusdanig identificeerden of een relatie aangingen met iemand van hetzelfde geslacht, worden transgender militairen nu volledig aan de kampdeur geweerd.

Boots is te zien op Netflix.

Het verhaal draait rond een groep katten, de Jellicle Cats, die zich één nacht per jaar verzamelen voor het Jellicle Ball. Tijdens deze bijeenkomst kiest hun leider, Old Deuteronomy, welke kat een nieuw leven krijgt in het Heaviside Layer (een soort kattenhemel). Elke kat stelt zich voor met een eigen muzikaal nummer waarin ze hun persoonlijkheid, achtergrond of talent laten zien.

Bohemian Productions – meer bepaald regisseur Stefan Van Guyse en choreograaf Hakan Quintelier – gaf een van de meest langlopende musicals van de West End en Broadway een eigentijdse look, waarbij de klassieke kattencostuums plaats moesten maken voor een rauwer samenraapsel van allerlei (afgedankte) kleding. De 70 katten speelden niet alleen op het middenplein, maar ook in de stellingen die het publiek omringden.

Als dat chaotisch klinkt, kunnen we je verzekeren dat het ook zo overkwam tijdens de première. De overdaad aan acteurs zorgde ervoor dat de katten die hun verhaal kwamen vertellen, vaak verdwenen in de massa en slechts met moeite te volgen waren in de expressie van hun rol. Het grote aantal spelers zorgde er ook voor dat er bijna altijd een groep acteurs met hun rug naar het publiek speelde. Dat was ook meermaals het geval bij de kat die haar levensverhaal bracht. Ook de vloeiende bewegingen die eigen zijn aan (echte) katten waren, op enkele uitzonderingen na, ver te zoeken. Als de productie het aantal acteurs met de helft had verminderd, zou die houterigheid wellicht minder zijn opgevallen.

Wanneer het publiek in een cirkel rond de acteurs zit, is het voor een productie een hele uitdaging om de combinatie van live muziek en vocale prestaties goed tot bij het publiek te brengen. Om dit probleem te omzeilen, kregen de toeschouwers bij het betreden van de arena in het Bau-huis een hoofdtelefoon aangereikt waarin een 3D-audiomix van de voorstelling te horen was. Daardoor kregen ze een zo perfect mogelijke klankervaring. Muzikaal gezien was dit een voltreffer: het 20-koppige orkest en de verschillende (zingende) acteurs misten geen enkele noot en vulden elkaar perfect aan – ook wanneer ze door de chaotische massa op het middenplein dreigden te verdwijnen.

Ondanks het feit dat Bohemian Productions er in het verleden in slaagde om musicals zoals Rent en Lelies nagenoeg perfect te brengen, blijven we na de première toch met gemengde gevoelens achter. Eén ding dat die eerdere producties gemeen hadden, was de beperkte cast. De overdaad aan personages, de chaotische invulling, de individuele verhalen van de katten en het constante zoeken naar hoofdpersonages op het middenplein zorgen ervoor dat de toeschouwer vermoeid en enigszins teleurgesteld huiswaarts keert. Dat is jammer, want de ambitie die Bohemian Productions bij de aankondiging van Cats uitsprak, wordt – ondanks het overduidelijke harde werk dat erin is gestoken – slechts op enkele momenten daadwerkelijk ingelost.

De musical Cats is van 1 tot 11 mei te zien in het Bau-huis in Sint-Niklaas. Tickets zijn beschikbaar via www.bohemianproductions.be.

Met Kinky Boots haalt het team van Niels de Valk, die opnieuw de rol van regisseur op zich neemt, een broadwaymusical van formaat binnen. Zo kreeg de originele versie een Tony Award voor beste musical. Net als bij de twee vorige musicals van Inteam Productions wordt ook deze musical begeleidt door een live orkest.

Kinky Boots vertelt het verhaal van Charlie Prince die de slechtlopende schroenenfabriek van zijn vader erft. Ondanks dat alles hem lijkt tegen te zitten wil hij de fabriek toch winstgevend maken en wil hij zich focussen op een product voor een bepaalde doelgroep. Pas als hij de extravagante dragqueen Lola ontmoet ontdekt hij het product dat hem en zijn bedrijf van de ondergang moet redden. Laarzen voor mannen die laarzen dragen. Het hele opzet van Charlie en Lola lijkt te lukken totdat sommige personeelsleden van de fabriek moeilijk de extravagante houding van Lola kunnen tolereren en ervoor zorgen dat ze de modeshow in Milaan dreigen te moeten missen omdat de Kinky Boots niet op tijd ter plekke geraken. Als dan ook nog eens Charlie het geloof in Lola verliest en hij alleen naar Milaan dreigt te moeten vertrekken lijkt de ondergang van Prince & Son helemaal getekend te zijn. 

De storyline lijkt rechttoe rechtaan maar is doorspekt van allerlei andere ‘lessen’ die op het publiek en het personeel van de schoenenfabriek in een hoog tempo worden losgelaten. De uptempo muziek en het stembereik van Elindo Avastia (Lola) die zowel de rustigere als de meer uptempo nummers moeiteloos aankan zorgt ervoor dat je een hele leuke avond hebt.

Met Kinky Boots scoort Inteam Producties een heuse hattrick. Al verschillende jaren slagen ze erin om de perfecte cast, met oude gezichten uit hun eerdere producties en nieuwe gezichten, bij elkaar te brengen. Ster van deze productie is ongetwijfeld Elindo Avastia die een dubbelrol speelt als Simon en dragqueen Lola. Voor de voorstellingen van start gingen liet Elindo weten dat het zijn droomrol was en dat hij een andere productie die hij normaal nu moest spelen op pauze zette en zich daar in liet vervangen om Lola toch Lola te kunnen spelen. Een rol die hij overigens ook in de Nederlandse versie op zich zou nemen maar die omwille van de corona-pandemie vroegtijdig gestopt moest worden. Als je van Priscilla, Queen of the desert hield kom je zeker met Kinky Boots nog meer aan je trekken. Als je de Kinky Boots van Lola en Charlie zelf nog wil bewonderen kun je daarvoor tot 26 januari terecht in de Arenbergschouwburg in Antwerpen.

Ellis, een jonge homoseksuele zwarte man, wil ontsnappen uit het dakloze bestaan waar hij, nadat hij door zijn moeder verstoten is, in belandde en besluit bij het Amerikaanse leger te gaan. 

Helaas krijgt Ellis niet alleen te maken met een zware opleiding en discriminatie omwille van zijn huidskleur, ook moet hij verborgen houden dat hij homo is. Bij  het Amerikaanse leger is immers nog steeds de befaamde ‘Don’t Ask, Don’t Tell’ richtlijn van kracht waardoor homoseksuele soldaten niet welkom zijn bij de strijdmachten.  Dat merkt Ellis onmiddellijk als hij in zijn kazerne aankomt. Naast de standaardvragen of hij 'een terrorist' en 'een zwakkeling' is krijgt hij ook meteen de vraag of hij een ‘homoseksueel’ is. In eerste instantie ontkent hij maar als hij in de doucheruimte zit te dagdromen over enkele collega-rekruten wordt zijn geheim pijnlijk duidelijk. 

Vanaf dat ogenblik krijgt hij nog meer tijdens zijn opleiding te maken met discriminaties. Als dan ook zijn homofobe moeder nog eens op bezoek komt lijkt het hek helemaal van de dam te vliegen totdat hij onverwacht steun vindt bij zijn mede-soldaten.

’The Inspection’ is grotendeels gebaseerd op de waargebeurde feiten die regisseur Elegance Bratton zelf meemaakte.Ook hij was een tijd dakloos en besloot om in de jaren negentig bij de Amerikaanse Zeemacht te gaan. Het resultaat is een rauwe, bij momenten harde film die je mede door de acteerprestatie van Jeremy Pope (One Night In Miami’  en ‘Pose’), soms naar de keel grijpt. Niet voor niets is Jeremy Pope voor zijn rol in deze film genomineerd voor een Golden Globe award in de categorie ‘Beste Acteur’.

The Inspection vanaf 15 februari in de bioscoop.

In haar documentaire toont Rapaport de drie laatste jaren van Marieke Vervoort, na haar afscheid van de topsport van Wielemie. Tijdens de Olympische spelen in Rio (2016), waar ze nog een gouden medaille behaalde, maakte ze immers bekend dat het niet alleen haar laatste Para-Olympische Spelen zijn maar dat ze ook van plan is om euthanasie te ondergaan. Die bekendmaking haalt de wereldpers. In de documentaire krijgen we niet alleen te nasleep hiervan te zien maar krijgen we ook een terugblik van de carrière en het leven van Wielemie en hoe ze in 2008 in contact komt met de oncoloog en specialist op het gebied van einde-van-levenszorg Wim Distelmans, die haar vertelt dat ze in Belgie zelf kan kiezen wanneer ze uit het leven wil stappen. Vanaf dat moment valt er een enorme last af van de schouders van de atlete uit Diest. Zij heeft immers te kampen met een steeds ergere vorm van ernstige spinale spieratrofie, dat voor steeds toenemende epilepsieaanvallen en aanvallen van spierkrampen zorgt.  

In de documentaire maken we opnieuw kennis met de levenslustige Wielemie die na haar afscheid van haar sportcarrière het leven en haar overvolle bucketlist met beide handen vastgrijpt en ten volle wil beleven. Bevrijd door de wettelijke toestemming om te sterven, bloeit de atlete in het laatste hoofdstuk van haar leven helemaal open. Zo zijn we getuige van hoe Wielemie op het Circuit van Zolder rondscheurt in een formule 1-wagen en hoe ze met rolstoel gaat bungeespringen. Tussen die adrenalinekicks door blikt Rapaport terug naar de sportieve prestaties van Wielemie, waaronder de para-olympische spelen van Londen en Rio,en combineert ze door Marieke Vervoort zelf gemaakte beelden van haar ontmoetingen met haar familie en vrienden. Door gebruik te maken van die beelden krijgen we ook te zien hoe Marieke was als er geen televisiecamera’s op haar gericht waren. (lees verder onder de foto)

Ook toont de documentaire hoe het lichaam van Vervoort verder aftakelt tot op het moment dat ze echt niet meer verder kan. Ze plant haar euthanasie in het voorjaar van 2019 maar stelt die uit naar oktober 2019 als ze verneemt dat ze meter gaat worden. Marieke sterft op haar verjaardag, 22 oktober 2019, elf jaar na haar euthanasie-aanvraag.

De documentaire geeft een goed beeld van hoe Marieke, ondanks haar ziekte, iedere dag het leven met beide handen greep nadat ze haar euthanasieaanvraag heeft gedaan. De titel ‘Adicted to life’ is helemaal van toepassing op Wielemie die zelf het einde van haar leven regisseerde.

De documentaire is zeker een aanrader voor iedere fan van Wielemie of voor iedereen die al veel van haar gehoord heeft en/of wil kennis maken met deze Belgische legende. 

Marieke, addicted to life is geregisseerd door Pola Rapaport en is een documentaire productie van Blinding Lights, Inc. (VS), in coproductie met Associate Directors (België), en VRT CANVAS. Vanaf 1 februari in de Belgische bioscopen.

De samenstellers van de LGBTQ-stadskroniek hebben in de Scheldestad, en daarbuiten hun sporen verdiend in de LGBTQ-beweging. Samen kregen ze het plan om in het kader van de Antwerpse stadskronieken, een initiatief van het Erfgoedlab Antwerpen, de ‘roze’ geschiedenis neer te pennen van Antwerpen.  De focus ligt vooral op de periode na de Tweede Wereldoorlog. Hiervoor baseren de verschillende auteurs zich op verschillende eerder verschenen interviews. 

In de eerste twee hoofdstukken wordt vooral de verdwenen homo-geschiedenis van het schipperskwartier en het uitgaansleven van lesbiennes onder de loep genomen. Het is immers nu nog moeilijk te geloven maar het schipperskwartier was in de jaren vijftig een bruisende plek met verschillende café’s en bars waar travestieten met de plak zwaaiden en waar homoseksuele matrozen elkaar konden ontmoeten. Van daaruit gaat de ontdekkingstocht verder naar de binnenstad naar de eens zo roemruchte Rue de Vaseline en de buurt daarrond. In het tweede hoofdstuk wordt hetzelfde gedaan met de ontmoetingsplaatsen voor lesbiennes. Je krijgt een opsomming van de verschillende verdwenen bars en je kan zelf op ontdekkingstocht en kijken wat er nog over is van het gaan met de kaartjes waarop alle verdwenen en huidige ontmoetingsplaatsen en bars staan vermeld.

Naast de verschillende overzichten van het rijke uitgangsleven voor holebi’s en transgenders krijg je ook een overzicht van het activisme in Antwerpen, de ravage die de aidsepidemie in de jaren tachtig veroorzaakte  en enkele interessante levensverhalen van activisten die op één of andere manier hebben bijgedragen tot de rijke LGBT-geschiedenis van Antwerpen. Ondermeer door het hoofdstuk over het onlangs gesloten café Strange en zijn uitbater Armand Everaert is deze stadskroniek spijtig genoeg zeer actueel.  In het uitgebreide hoofdstuk krijg je de geschiedenis van de oudste homo-bar (sinds 1955) voorgeschoteld.  Naast de geschiedenis van café Strange wordt er ook uitgebreid stilgestaan bij de enige Vlaamse LGBTQ-boekhandel Kartonnen Dozen die dit jaar zijn vijfentwintigste verjaardag viert. 

Daarnaast vinden we in deze stadskroniek nog interviews en bijdrages terug over genderpionier Marleen Hufkens en Zuhail Xaeed die in de Scheldestad een nieuwe thuis vond na zijn vlucht uit Pakistan.

Deze stadskroniek geeft een boeiende inkijk in het rijke LGBTQ-verleden van de Scheldestad waarvan het meeste doorheen de jaren verdwenen is en dit niet alleen voor Antwerpenaren maar ook voor iedereen die regelmatig, of het nu in het verleden of heden, uitgaat in Antwerpen of geïnteresseerd is in de rijke LGBT-geschiedenis van de koekenstad. Voor de iets oudere lezers zullen de hoofdstukken over de Rue de Vaseline en de verdwenen bars mooie herinneringen terug brengen. Daarbij worden ze vooral geholpen door de verzameling van foto’s, flyers en affiches. Daarnaast krijg je ook een blik op wat holebi’s en transgenders doorheen de jaren hebben bijgedragen op de verschillende gebieden waarvoor de stad bekend staat. Een mooi voorbeeld hiervan is het hoofdstuk over Antwerp Six. 

De LGBTQ-stadskroniek is onder meer verkrijgbaar bij Kartonnen Dozen.

In La Boverie krijg je ongeveer 100 originele werken van Warhol en talrijke  zeefdrukken te zien uit het  Andy Warhol Museum die voor de gelegenheid ook zijn aangevuld met werken  uit  andere museums en prestigieuze privécollecties. Heel wat van de werken waren tot nu toe nog nooit voor het grote publiek eerder te zien.

Als je een etiket op Andy Warhol moet plakken ben je eraan voor de moeite. Hij is  immers niet in één enkel vakje onder te brengen. Zo was hij naast tekenaar, schilder, en coverontwerper ook documentairemaker, fotograaf, interviewer  en producer van ondermeer de legendarische popband The Velvet Underground. En dan hebben we zelfs nog maar het tipje van de ijsberg geschraapt van de vele kunstvormen waar Warhola, zoals hij oorspronkelijk heette, zich mee bezig hield.

Andrew Warhola reisde aan het begin van de industriële revolutie en de start van het kapitalisme, eind jaren 40, van Pittsburgh naar New York waar hij onder de nom de plume van Andy Warhol begon als tekenaar van  allerhande reclames die in de toenmalige (mode)magazines verschenen. Eén van die magazines was het tijdschrift Glamour dat hem vooral inhuurde voor zijn tekeningen van schoenen en de nieuwste mode. Ook werd hij  door verschillende vooraanstaande schrijvers  gevraagd om hun boekencovers te ontwerpen

Als er één ding van warhol kan gezegd worden is dat hij als niemand anders nieuwe trends in de snel ontwikkelende wereld van de jaren vijftig en zestig kon spotten en ook openstond voor de opkomst van nieuwe kunstvormen die daarmee gepaard gingen. De lessen die hij geleerd had met zijn werk voor de verschillende modebladen, de opkomende massaproductie en de veranderende tendensen in de maatschappij aan het begin van de jaren zestig gebruikte hij om één van de gezichten te worden van de toen opkomende pop-art stroming.  Hij ‘leende’ elementen uit foto’s , affiches, portretten van herkenbare iconen en alledaagse voorwerpen en maakte zijn kunst beschikbaar voor de gewone Amerikaan. Dat is ook de periode dat hij bekend werd met zijn schilderijen van de (toen) bekende soepblikken van Campbell. Ook begon hij met het op grote schaal met het produceren van zijn kleurrijke zeefdrukken van bekendheden en figuren uit de popcultuur. Bekende voorbeelden daarvan zijn ondermeer de kleurrijke portretten van onder meer Marilyn Monroe, Elvis Presley, Elizabeth Taylor en presidentsvrouw Jackie Kennedy. In die reeks maakte hij ook portretten van omstreden figuren van onder meer de Chinese dictator Mao.

Warhol richtte in die periode ook zijn (Silver) Factory op waar hij enerzijds zijn eigen werken maakte maar waar hij ook rondhing met de up and coming kunstenaars uit alle lagen van de New Yorkse bevolking. Onder de vaste gasten waren ook heel wat homoseksuele kunstenaars en dragqueens die ook regelmatig terugkwamen in zijn verschillende werken. Rond die tijd begon Warhol ook te experimenteren met film. Niet zoals in Hollywood met commerciële producties met grote namen maar obscure documentaires met mensen die in de Factory rondhingen. Warhol was van mening dat iedereen minstens  eens in zijn leven vijftien minuten beroemd moest zijn. Maar aan het mooie liedje kwam abrupt een einde toen de radicale feministe Valerie Solares de Factory binnendrong en Warhol neerschoot. Zij was van mening dat alle mannen moesten gecastreerd worden en beweerde dat Warhol haar leven controleerde. Na de moordaanslag werd de beveiliging van de Factory opgedreven en konden enkel de meer gegadigde kunstenaars er nog terecht. 

Warhol had ook een dikke vinger in de opkomende popmuziek als producer. Zo stond hij aan de wieg van de Velvet Underground, de carrière van Lou Reed (wiens hit Walk on the wild life gaat over een dragqueen die hij in de Factory had ontmoet), was hij een graag geziene gast in Studio 54, ontwierp hij verschillende platenhoezen voor ondermeer the Rolling Stones en dook hij ook op  en produceerde hij verschillende platen en  videoclips. Samen met Keith Haring bracht hij ook de aids-epidemie die halfweg de jaren tachtig  de New Yorkse homoscene hard trof ook onder de aandacht.  In 1987 zou hij overlijden na een operatie aan zijn galblaas. 

De tentoonstelling in Luik over het leven en het werk van Warhol is één van de drie tentoonstellingen die in ons land de afgelopen maanden te zien waren over de frontrunners van de pop art stroming. Vorig jaar was er al een tentoonstelling over het leven en werk van Keith Haring, één van de kunstenaars die Warhol onder zijn vleugels nam in de Factory, en momenteel is in Bergen ook nog een tentoonstelling te zien met honderd kunstwerken  van Roy Lichtenstein. 

In de tentoonstelling  over Warhol die momenteel in Luik te zien is, krijg je niet alleen een beeld van het werk van Warhol door de jaren heen maar worden zijn kunstwerken ook gekoppeld aan de gebeurtenissen van de woelige jaren 50,60, 70 en 80 van waar uit Warhol gretig elementen leende om in zijn kunstwerken te gebruiken.  De opkomende gelijkheidsstrijd van de afro-amerikanen en homoseksuelen, de oorlog in Vietnam, de ruimteoorlog tussen de VS en de Sovjetunie, de moord op John Kennedy en nog veel meer historische gebeurtenissen, allemaal spelen ze een rol in het werk van Warhol. 

De expo met werken van Andy Warhol is nog tot eind februari te bezoeken in La Boverie. 

Maar dankzij de hulp van Kevin kan Seppe na enkele jaren ontsnappen uit het prostitutienetwerk. Helaas loopt die ontsnapping voor Kevin minder goed af. Met de hulp van een bezorgde voorbijganger en diens vriendin bij de politie begint Seppe aan het ontmantelen van het prostitutienetwerk waarin hij jarenlang gevangen zat. Maar al snel blijkt dat de mensen achter het netwerk op wraak zinnen.

Kanjer is het debuut van Wim van Dooren die de afgelopen jaren zijn sporen heeft verdiend in de Antwerpse homoscene. Antwerpenaren kennen hem als een van de mannen die achter de toonbank stonden bij de erotische videotheek  Gay-ron en één van de uitbaters van de onlangs gesloten winkel met seksspeeltjes en ondergoed Manplayz. Hij heeft een nieuwe passie gevonden in het schrijven. Zijn debuut leest als een spannende erotische thriller waarbij sommige personages wel iets meer diepgang verdienen.

Kanjer verscheen in november 2020 als Paperback en is te verkrijgen bij onder meer boekhandel Kartonnen Dozen in Antwerpen maar ook via Bol.com.

Technische fiche:

Auteur: Wim van Dooren //Nederlands //Paperback //ISBN:9789403612201 // november 2020 //233 pagina's

Bestel Kanjer via Bol.com

We schrijven enige tijd na het einde van seizoen 1 van Pose. We zitten ondertussen in de jaren negentig en de New Yorkse homo-scene wordt zwaar getroffen door Aids. De als homo-kanker omschreven ziektericht een ware ravage aan met dagelijks verschillende begrafenissen van de bezweken patiënten. Blanca (MJ Rodriguez) en Pray Tell (Billy Porter) bezoeken en organiseren zoveel mogelijk begrafenissen maar beseffen in de loop van dit tweede seizoen dat ook hun dagen geteld zijn als blijkt dat ook zij de dodelijke ziekte hebben opgelopen. Dat weerhoudt Blanca echter niet om haar droom verder waar te maken na haar ontslag uit het schoonheidssalon waar ze werkte.

Maar ook met Elektra Abundance (Dominique Jackson) gaat het niet meer voor de wind nadat ze haar titel van ‘Mother of the Year’ verloor aan Blanca. Zij droomt ervan om een geslachtsveranderende operatie te laten uitvoeren maar dat is wat haar sugardaddy, die haar financieel ondersteunt, net niet wil. Achter zijn rug gaat Elektra  aan de slag als dominatrix in de SM-scene. Een rol die haar zeer goed ligt maar  die al snel uit de hand loopt als ze één van haar klanten enkele uren lang in zijn penibele situatie laat zitten.

Pray Tell is het ondertussen moe dat de overheid in alle talen zwijgt over hiv en aids en gaat samen met de verpleegster die zijn intussen overleden vriend verzorgde tot actie over. Zo voeren ze actie in ondermeer kerken en delen ze gratis condooms uit en proberen ze jongeren over te halen om zich regelmatig te laten testen. Maar de ziekte zorgt er ook voor dat het geweld toeneemt tegen de homo en transgemeenschap. 

Maar het is niet allemaal kommer en kwel in de New Yorkse homoscene. Madonna zorgt  er met  haar monsterhit Vogue voor dat de extravagante dansstijl mainstream wordt. Iedereen wil kunnen dansen als de dansers uit de clip en dat is goed nieuws voor Damon (Ryan Jamaal Swain) en zijn vriend Ricky (Dyllon Burnside). Damon verdiend aardig de kost met het geven van Vogue-lessen, terwijl hij zijn opleiding als professionele danser verder zet aan de New Yorkse dansacademie, terwijl Ricky als professionele danser op toernee gaat.

Maar ook Angel (Indya Moore) gaat het voor de wind. Ze is uit de prostitutie gestapt en scoort met haar androgyne look de ene na de andere modelopdracht. Lil Papi (Angel Bismark Curiel) ontpopt zich tot haar persoonlijke manager en vriend die alles voor haar over heeft.

Na haar ontslag probeert Blanca haar eigen schoonheidssalon te beginnen maar daarin wordt ze tegengewerkt door haar nieuwe huisbazin. Dankzij Pray Tell en haar jongens neemt ze echter op een originele manier wraak. Een weekendje naar het strand zorgt ervoor dat Blanca ook een nieuwe liefde vindt

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde.  Nadat Madonna met Vogue uit de hitparade verdwijnt keert ook de rust terug in de New Yorkse nightscene. Maar de ravage is aangericht en de raad van ouderen moet zich beraden over de toekomst van de danceballs. 

Door haar ziekte is Blanca en haar huis nog maar een schim van zichzelf maar gelukkig kan ze nog één keer rekenen op de steun van Damon, Ricky, Angel en Lil Papi om de felbegeerde titel van ‘moeder van het jaar’ binnen te halen maar daarna gaan alle leden hun eigen weg.

Het tweede seizoen van Pose is donkerder dan het eerste en dat heeft natuurlijk te maken met de schaduw van Aids en het geweld dat meer dan in de eerste seizoen over dit seizoen hangt. Desondanks het zware thema blijft Billy Porter schitteren als de extravagante Pray Tell. Maar ook de andere acteurs groeien in hun rol. Sommige verhaallijnen worden op een drafje afgehandeld terwijl die toch ver strekkende  gevolgen hebben. Maar toch is dit tweede seizoen net als het eerste verplichte kost voor iedereen die geïnteresseerd is in de recente ‘donkere’ LGBT-geschiedenis.

Goed nieuws voor de fans: ondertussen is er bevestigd dat er een derde seizoen van Pose op komst is.

Colombe werd uitgeven door uitgeverij Kartonnen Dozen en wordt verdeeld door Epo.

Auteur: Christine Van den Hove
Titel: Colombe
ISBN: 9789490952297
Uitgeverij: Epo
Genre: literaire roman
Aantal pagina’s: 232 pagina’s
Uitgave: paperback

Ru Paul is bij ons vooral bekend van zijn Drag Races en in mindere mate als talkshowhost, zanger en acteur. Naast enkele kleine rollen in verschillende televisieseries en films is het de eerste keer dat hij als acteur een volledige serie draagt.  Michael Patrick King verdiende op zijn beurt zijn sporen als schrijver van het merendeel van de Sex and the City-afleveringen.

‘AJ and the Queen’ vertelt het verhaal van Robert Lincoln Lee (RuPaul),die beter bekend is als dragqueen Ruby Red. Haar hele carrière lang heeft de dragqueen toegewerkt naar het verwezenlijken van haar droom: het openen van een eigen nachtclub waar de beste dragshows te zien zullen zijn. Na jaren sparen en hard zwoegen heeft hij het benodigde geld bij elkaar en terwijl de verbouwingen in het pand dat hij op het oog heeft aan de gang zijn wil hij nog één keer op toernee gaan. Maar zijn  droom wordt aan diggelen geslagen als zijn vriend een oplichter blijkt te zijn die ervan door gaat met al het geld van Robert. Al snel blijkt dat Robert het slachtoffer is geworden van het oplichtersduo dat bestaat uit Hector Ramirez, die zich voordeed als homoseksuele vriend van Robert, en Lady Death (Tia Carrere), die haar kost verdient met het wegwerken van ouderdomskwaaltjes. Als het duo hoort dat Robert klacht heeft neergelegd tegen hen en de politie hen op de hielen zit willen ze wraak nemen. 

Helemaal berooid gaat Robert op tournee met zijn mobilhome maar zonder dat hij het weet heeft hij een verstekeling aan boord. AJ (Izzy G), een meisje dat zich liever als jongen voordoet, probeert te overleven nadat haar moeder haar verlaten heeft. Ze woont boven het appartement van Robert en zijn blinde huisgenoot en collega dragqueen Cocoa Butter en is van nature een oplichtster die ook regelmatig toeslaat bij Robert en zijn huisgenoot. Samen reizen ze van New York naar Texas, achternagezeten door de twee oplichters.

AJ and the Queen is een vermakelijke serie maar hoe zeer Ru Paul ook schittert als dragqueen net zo erg gaat hij de mist in als acteur. De serie moet het dan ook vooral hebben van Ru Paul als hij in drag is. Gelukkig kan hij daarbij rekenen op enkele van zijn voormalige drag race kandidaten die ook een rolletje in ’AJ and the Queen’ kregen. Ondanks het feit dat sommige verhaallijnen zeer voorspelbaar zijn is het toch een leuke serie waarin zowel AJ als Robert, beide gekwetst en door hun omgeving beschadigd, elkaar enkele lessen bijbrengen die hun kijk op het leven grondig zullen veranderen.

'AJ and The Queen' is nu te zien op Netflix.

Nadat Damon (Ryan Jamaal Swain) door zijn vader het huis is uitgezet omdat hij danser wil worden komt hij terecht bij Blanca Rodriguez (MJ Rodriguez) die net haar eigen huis aan het oprichten is waarmee ze de concurrentie op de danceballs wil aangaan met dat van Elektra Abundance (Dominique Jackson) die zowat de koningin is van de bals. Blanca geeft de tiener onderdak en daar maakt Damon kennis met de andere leden van het huis van Evangelista waaronder de transseksuelen sekswerkster  Angel (Indya Moore). Zij probeert het ruige New York van de jaren tachtig te overleven door te tippelen in het havengebied waar ze n de smaak valt van de blanke zakenman. Al snel krijgt ze een relatie met de zakenman die haar overspoelt met geschenken en een eigen appartement. Maar voor onze up-and-coming zakenman Stan Bowes (Evan Peeters) is het niet allemaal maneschijn en rozengeur als zijn vrouw erachter komt dat hij een relatie heeft met een transseksueel.

Blanca zorgt er ook voor dat Damon in de prestigieuze dansschool van New York les kan volgen zodat hij zijn droom kan verwezenlijken. Ook de droom van Blanca lijkt uit te komen want zij is, samen met haar huis, nadat ze enkele problemen heeft aangepakt, de revelatie van het New Yorkse nachtleven. Al snel strijden zij en Elektra  Abundance voor de titel van moeder van het jaar. 

De acteerprestaties van Dominique Jackson en MJ Rodrigue verbleken echter in het niets met de extravagante stijl die Billy Porter hanteert in de serie. Als Pray Tell is hij de onverbiddelijke ceremoniemeester van de danceballs. Maar het is niet allemaal zonneschijn en rozengeur voor Play Tell want zijn partner ligt al geruime tijd in het ziekenhuis omdat hij leidt aan de gevolgen van AIDS, de ziekte die in die periode zijn opmars maakte en een ware slachting aanrichtte onder de LGBT-gemeenschap in New York. 

Pose biedt een mooie blik in het ondergrondse nachtleven van de homoseksuelen en transgenders in het midden van de jaren tachtig. De verschillende acteurs, op Billy Porter na, hebben enkele afleveringen nodig om grip te krijgen op hun personage maar slagen daar tegen het einde van de serie goed in.

Maar zij zijn niet de enige reden waarom je Pose een kans moet geven. Vooral als je in de jaren tachtig of negentig  bent opgegroeid is het een trip langs ‘memory-road’ en dat is te danken aan de vele hits die in de serie langskomen.

Het was ook de tijd dat Vogueing zijn opmars maakte in de New Yorkse  homoscéne. En dat is waar Madonna haar inspiratie haalde voor haar tournee en haar grote hit Vogue begin jaren negentig. In het midden van die Vogue-hype stopt de serie dan ook.

Pose seizoen 1 en 2 is nu te zien op Netflix.

De film is gebaseerd op het ongepubliceerde toneelstuk ‘In Moonlight Black Boys Look Blue’ van Tarell Alvin McCraney en is samen met producenten Adele Romanski en Brad Pitt omgevormd tot een speelfilm.De regie is in handen van Barry Jenkins, die nu dankzij Moonlight doorbrak.

Moonlight toont ons de omstandigheden waarin Chiron in een achterbuurt van Miami  opgroeit. Niet alleen krijgt hij het hard te verduren op zijn school en is zijn moeder een drugsverslaafde junkie die zich niet veel van haar zoon aantrekt maar groeit hij ook op zonder vaderfiguur naar wie hij op kan kijken.

In het eerste deel van de film krijgen we Chiron te zien tijdens zijn kinderjaren. De jongen wordt gepest en moet op de vlucht slaan voor zijn schoolgenoten. Tijdens een van die pesterijen ontmoet hij Juan die de rol van vaderfiguur ongewild invult. Juan is echter ook één van de drugsdealers waarop Chiron''s moeder regelmatig een beroep doet om haar voorzien in haar drugbehoefte.

In het tweede deel springt de film enkele jaren voorruit naar de tienerjaren van Chiron. Nog steeds wordt hij gepest, maar daarenboven ontdekt hij dat hij  gevoelens ontwikkeld voor zijn vriend Kevin. Maar in de macho-omgeving waarin Chiron opgroeit is geen plek voor homoseksuele gevoelens en moeten hij en Kevin hun liefde verbergen. Als tiener wordt Chiron geconfronteerd met agressievere vormen van pesten en probeert hij zijn seksuele geaardheid te onderdrukken. Bovendien maakt hij deel uit van een stad en een tijdperk waarin jonge mannen geweld als de oplossing voor alle problemen zien en homoseksualiteit als een zwakte beschouwen. Als een vechtpartij op school uit de hand loopt, moet hij Miami en haar achterbuurten verlaten.

Na de gebeurtenissen in zijn school springen we opnieuw enkele jaren vooruit. Chiron worstelt nog steeds als volwassen man met zijn gevoelens. Zijn moeder zit ondertussen in een afkickkliniek en hij heeft een eigen leven opgebouwd. Een toevallig telefoontje slaat zijn wereld echter weer aan diggelen. Hij keert terug naar Miami waar hij opnieuw contact zoekt met Kevin.

Moonlight grijpt je bij momenten bij de keel, maar dompelt je ook onder in het typische kleurenpalet van de sunshine state en Miami in het bijzonder. In de scène op het strand straalt die energie als het ware af in de beelden. Alleen al voor de cinemagrafie is het de moeite waard om Moonlight  te bekijken. Als je op zoek bent naar een ''coming to age'' homofilm waarin tieners hun seksualiteit ontdekken blijf je een beetje op je honger zitten. Maar het thema, hoewel het een grote rol lijkt te spelen, wordt het slechts sporadisch gesuggereerd. Deze film zet alle personages neer als mensen en niet zoals stereotypes zoals we die vaak in grote Hollywood films tegen komen.

Moonlight is vanaf 1 december te zien op Netflix.

Cast: Mahershala Ali, Shariff Earp, Duan Sanderson, Alex R Hibbert, Janelle Monáe, Naomie Harris, Jaden Piner

Regie: Barry Jenkins

Genre: Drama

Duur: 111min.

 In het land van de rijzende zon helpen ze ook hier vier helden, zoals ze hun genomineerden noemen, om zichzelf te verbeteren en meer dan in de Amerikaanse afleveringen zichzelf te (her)ontdekken. Zo helpen ze een verpleegkundige die een eigen woonzorgcentrum voor terminale patiënten runt, een homo zich niet welkom voelt in zijn eigen land, een manga-tekenares die zichzelf onaantrekkelijk vindt en niet meer voor zichzelf zorgt en een koppel dat  door hun drukke leven al sinds hun huwelijk  naast elkaar leeft.

Voor deze vier  Japanse afleveringen krijgen de Fab 5 de hulp van  de lesbische toeristengids en model Kiko Mizuhara die de heren wegwijs maakt in de Japanse cultuur. Zo sleept ze de Fab 5 mee langs enkele culturele hotspots en  naar de oudste gaybar van Tokio, die ook door Freddie Mercury  werd bezocht.  Aan het concept is niets veranderd. Zo krijgen de helden een make-over  om u tegen te zeggen van Bobby en Tan, gaat Keramo aan de slag om het zelfvertrouwen en de communicatie-skills te verbeteren, terwijl Bobby het interieur aanpakt van de Japanse compact-woningen.

Het lijkt moeilijk te geloven maar het lijkt erop dat de Japanners meer nood hebben aan de talenten van de heren dan  hun Amerikaanse landgenoten.  Queer Eye in Japan is het soort achtergrondtelevisie dat de komende wintermaanden iets warmer maakt.