GL: Hoe is de film tot stand gekomen?
Fleur Pierets: Ik heb een aantal voorstellen gehad om dat boek te verfilmen. Ik heb daar altijd nee op gezegd, omdat ik dacht: misschien is dat boek wel voldoende, misschien hoeft mijn leven niet verfilmd te worden. Meestal maken ze films over dode mensen en ik leef nog, dus ik dacht: misschien is dat niet nodig. Maar op een gegeven moment kreeg ik telefoon van Michiel en Lucas Dhont. Die vroegen of ze de film mochten produceren. En het vertrouwen was er meteen. Dat was zo fijn. Dus ik heb toen ja gezegd, omdat ik zo’n goed contact met hen had.

GL: We kennen natuurlijk het verhaal van Julian, jouw levenspartner, met wie je in alle 22 landen waar het huwelijk voor koppels van hetzelfde geslacht openstond, wilde trouwen. Dat kwam plotseling tot een einde. Hoe hebben jullie dat verfilmd?
Het boek is vrij theoretisch. Kato heeft er op een of andere manier het verhaal uitgehaald en dat verfilmd. De theorie zit er niet in. Voor mij voelt het meer alsof ze mijn leven heeft verfilmd dan mijn boek. Maar natuurlijk, het is ook haar interpretatie. Je kunt acht jaar samenleven met iemand, zoals Julian en ik deden, niet vatten in anderhalf uur film. Maar de essentie zit erin.

GL: Hoe is het om jezelf op het scherm te zien?
Ik heb een aantal versies van de film gezien terwijl die in de maak was. En nu in Toronto, op het festival, was het de allereerste keer dat ik de film op groot scherm zag. Daarvoor waren het altijd werkversies. Dat was best pittig. Mijn hoofd kan het nog niet helemaal vatten. Ik zit daar te kijken en denk: ik ken dat verhaal van ergens. Het is natuurlijk heel vreemd om twee mensen, Fleur en Julian, te zien doen wat jij zelf hebt gedaan. Dat is bizar, ook heel emotioneel uiteraard. Maar het is een ongelooflijk mooie film geworden.

GL: De film ging in wereldpremière in Toronto. Hoe werd die daar onthaald?
Dat was heel bijzonder. We kregen een staande ovatie. Achteraf stelde de directeur van het festival ons vragen in de zaal en hij zei zelf dat hij zoiets nog nooit had meegemaakt op dat festival. Dat was heel indrukwekkend.

GL: Julian is ook de openingsfilm van Filmfestival Gent. Zie je dat als een eer?
Ja, dat is een van de grootste eerbewijzen die je kunt krijgen. Filmfestival Gent is een ongelooflijk sterk festival, met een prachtige programmatie. Toen dat nieuws binnenkwam, heb ik echt gehuild.

GL: Welke boodschap wil je dat de mensen meenemen uit de film en het boek?
Met het project 22 — trouwen in alle landen waar dat in 2017 mogelijk was voor koppels van hetzelfde geslacht — wilden we op een positieve manier onder de aandacht brengen dat wij niet overal mogen trouwen. Ondertussen zijn het er 38 landen, dus de wereld gaat een beetje vooruit. Maar tegelijk zie je ook achteruitgang, als je kijkt naar wat er allemaal gebeurt. Het blijft dezelfde boodschap: rechten zijn niet voor altijd verworven. Je kunt rechten krijgen, maar ze kunnen ook weer worden afgenomen. Dat staat niet in steen gebeiteld. We moeten waakzaam blijven voor de rechten die we hebben. Dat is de boodschap die ik toen met het project en het boek wilde meegeven, en die ik nu nog altijd wil uitdragen.

GL: Hoe kijk jij als LGBTQ-activiste naar wat er momenteel in Amerika gebeurt?
Ik vind dat verschrikkelijk. En ik heb er veel schrik van. Dan denk ik: ze hebben een hele economie recht te houden, moet je je dan echt bezighouden met transhaat of homofobie? Laat iedereen gewoon met rust. Wij zijn de vijand niet. Maar zodra een economie of maatschappij slecht draait, zoeken mensen zondebokken. En dat zijn meestal mensen van kleur, vrouwen en LGBTQ-personen.

GL: Als je een pitch zou moeten doen: waarom moeten mensen vanaf 9 oktober naar Julian gaan kijken?
Omdat Julian een ode is aan de liefde. Aan wat liefde kan zijn en hoe liefde ook een vehikel kan zijn om verandering in de wereld teweeg te brengen.

“Het is een project dat ik vorig jaar gelanceerd heb, en ik heb een achttal drags geportretteerd,” zo zegt Joke Timmermans in de nieuwste aflevering van de Touristico Gaylive-podcast. “Dat wil zeggen, ik heb ze gefotografeerd en ook hun levensverhaal uitgeschreven. Eerst heb ik het op sociale media geplaatst. Dus ik vind het heel leuk dat het hier echt zo uit de digitale wereld getrokken wordt en een fysiek leven krijgt. Mensen kunnen de bibliotheek binnenstappen, naar de portretten kijken en de verhalen lezen. En lezen is natuurlijk belangrijk, want we zeiden: het is een bibliotheek. Maar ik vind het ook belangrijk dat mensen de verhalen lezen van de drags, omdat er toch nog altijd heel veel vooroordelen bestaan."

“Mensen wuiven het heel gemakkelijk weg als: ‘Wat doen die? Waar zijn die mee bezig? Die verkleden zich.’ En ik wou dat beeld wat bijsturen, want dat klopt helemaal niet. En ja, ik ben er ook echt van overtuigd: als mensen de verhalen achter de personen kennen, dat ze zich gaan kunnen inleven en zich misschien zelfs kunnen identificeren en zeggen van: ‘Wat die heeft meegemaakt, dat gevoel, dat ken ik. Nu begrijp ik het.’ Het empathisch vermogen een beetje groter maken, dat is misschien wel wat ik wil. En het is ook nodig in de wereld van vandaag.”

Het is niet de eerste portretreeks waarmee Joke Timmermans uitpakt. Sinds 2018 portretteert ze koppels in haar project ‘Gelukkige Liefde’. “Dat is het project dat ik gelanceerd heb in 2018. En dat is heel spontaan ontstaan. Ik dacht: ik ga wat koppels uitnodigen, ik ga die fotograferen, ik ga die wat laten vertellen over hun relatie. En dat is gewoon helemaal positief uit de hand gelopen. Ondertussen heb ik al meer dan 200 mensen op die manier gefotografeerd en elk jaar kom ik met een nieuw thema. Vorig jaar was dat dan het thema drag. Omdat — lang verhaal kort — ik heb wel een soort van cultuurwetenschappelijke interesse in genderidentiteiten en zo. Ik heb daar zelfs mijn masterscriptie over geschreven, 25 jaar geleden.”

“De echte aanleiding was een van mijn studenten, die ook drag doet en daar een hele weg voor heeft afgelegd. En een fenomenaal straf levensverhaal had. Ik ben gewoon heel erg gebeten door de verhalen van mensen. En ik vermoedde dat heel veel drags mooie verhalen zouden hebben — in de brede zin van het woord natuurlijk, want het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. En dat blijkt dus ook wel uit de verhalen. Dus ik vind het heel fijn om die verhalen te vertellen. En als ik daar dan ook nog een mooi portret bij kan maken... Beeld trekt de mensen aan, dat is stap één. Ze kijken naar het beeld en dan lezen ze het verhaal. En dan raken ze ontroerd of overdonderd.”

Voor het project verder uit te werken moest ze op zoek gaan naar enkele andere dragqueens. Gelukkig was er vorig jaar een grote dragshow in Sint-Truiden en mocht de fotografe een kijkje nemen in de backstage. “Daar ben ik gewoon gaan praten met de drags. En die vonden dat wel tof, dat zo’n meisje — in hun ogen — wat vragen kwam stellen. Daar heb ik de eerste contacten gelegd. En dan is het eigenlijk heel snel gegaan. De ene zei: ‘Oh ja, maar ik ken ook nog iemand, die zus en zo.’ En hup, dat ging eigenlijk vanzelf. Vooral via Instagram ben ik mij beginnen verdiepen in de dragwereld. Drags beginnen aanschrijven en ook beginnen volgen. Het is eigenlijk een hele toffe wereld, moet ik zeggen.”

“Zij zijn heel flamboyant. Ze zijn heel extravagant. Kleurrijk. Ze weten wie ze zijn, waar ze voor staan, hoe ze zich moeten houden. Ja, dat is gewoon... Als fotograaf is dat heel aantrekkelijk om vast te leggen. Hier op de tentoonstelling ook. Dat is gewoon een kermis van kleuren. Ik denk dat elke mens zich aangetrokken voelt tot alles wat opvalt. En zij doen dat op een hele mooie manier. Dat is geen verkleedpartij, maar de make-up, dat is fantastisch. Tot in de perfectie, tot in de kleinste puntjes. Ik vond het ook heel leuk om hen bezig te zien."

De metamorfose van man naar dragqueen kon Joke Timmermans van zeer dichtbij meemaken. “Ze kwamen ongeschminkt aan bij mij thuis en dan zetten ze zich aan mijn tafel. Dan begon die hele make-over. Dat duurde heel lang. Dus ik had tijd om vragen te stellen en me echt te verdiepen in hun verhaal. Dan kwam de shoot. Die duurde ook lang, met vijf à zes verschillende outfits. Die transformatie zien — niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk — dat is alsof zij van binnen ook iemand anders worden. Ze spreken ook over hun drag-persona alsof het een tweede persoon is. Die veel meer durft en meer kan. Ik vind dat mooi om te zien. Ze blijven zichzelf, maar het is toch een rol die ze spelen. En ik denk dat wij gewone mensen ook allemaal een bepaalde rol spelen in bepaalde situaties. Maar bij hen is alles uitvergroot, en dat trekt mij er zo in aan. Niet alleen als fotograaf, maar ook als journalist, want die verhalen zijn buitengewoon."

Tijdens de verschillende shoots kreeg Joke Timmermans heel wat verschillende levensverhalen te horen. “Ik kan niet zeggen dat het ene verhaal straffer was dan het andere. Ze waren gewoon heel verschillend, heel uniek op hun eigen manier. Het verhaal van Hannah Stamina bijvoorbeeld heeft me bijzonder geraakt. Omdat het een verhaal was van nooit zichzelf te kunnen zijn en altijd gepest te zijn op de meest verschrikkelijke wijze. En ik denk dat dat herkenbaar is voor veel mensen. Je moet niet per se homo zijn of anders zijn. Het kan iedereen overkomen. Dus dat raakte me echt. Ook het verhaal van Dina Price: die een hele lange weg heeft afgelegd — van verslaafd zijn tot zich volledig losmaken van alles. Melinett, die op haar manier omging met de dood van haar moeder en nu op het podium steeds een hommage brengt aan haar. En dan Lola McQueen, die doof geboren is: fenomenaal hoe ze toch een drag wordt, op een podium staat, lipsynct, meedanst en zich niks aantrekt van wat anderen zeggen of denken. Ze bewijst het tegendeel."

De tentoonstelling ‘Drag’ is nog tot 13 september te zien tijdens de openingsuren in de bibliotheek van Hasselt.

Professor Zeger Debyser: "Hiv is eigenlijk nog steeds een pandemie. Als men het woord 'pandemie' hoort, denkt iedereen meteen aan het coronavirus. Maar hiv is effectief nog een bestaande pandemie, met meer dan 40 miljoen mensen die besmet zijn en honderdduizenden mensen die elk jaar overlijden. Er bestaat medicatie, die erg doeltreffend is – we hebben daar zelf ook aan meegewerkt – en die het virus onderdrukt. Mensen kunnen een quasi normaal leven leiden, maar ze moeten die medicatie uiteraard wel blijven nemen. Stop je ermee, dan duikt het virus opnieuw op. Je kan dan je partner besmetten, resistent worden of opnieuw ziek worden. Veel mensen met hiv stellen zich daarom de vraag: ‘Kan ik niet genezen worden?’ En dat is precies waar veel onderzoeksgroepen momenteel op focussen."

Jullie hebben twee manieren gevonden om het hiv-virus permanent te onderdrukken en onschadelijk te maken. Hoe zijn jullie daarop gekomen?
"Het onderzoek loopt al een tijd en we bouwen telkens verder. We ontdekten eerder dat het virus gebruikmaakt van een component van de cel, als een soort GPS, om een goede plaats te vinden in ons genetisch materiaal om zich in te bouwen. Zo verzekert het zich van nageslacht voor nieuwe virussen. We hebben toen een GPS-remmer ontwikkeld die dit proces tegengaat, waardoor het virus die plaatsen niet meer bereikt en als het ware verdwaalt. Die remmer zit momenteel in klinische ontwikkeling bij een farmaceutisch bedrijf.

Maar in celcultuur zagen we dat het virus ondanks die remmer soms toch nog toevallig op actieve plekken terechtkomt. Dus die remmer werkt niet voor de volle 100%. We hebben nu ontdekt hoe dat mechanisme precies werkt en waar de virussen zich inbouwen. En we hebben ook een tweede remmer gevonden die inwerkt op die laatste, hardnekkige haardjes. In combinatie met de eerste remmer blijkt deze aanpak – althans in het labo – het virus volledig te onderdrukken."

Zijn jullie al begonnen met klinische proeven?
"Patiënten nemen momenteel de bestaande medicatie, die goed werkt maar niet geneest. De eerste remmer, de GPS-remmer, werd al getest bij gezonde vrijwilligers en bleek veilig. Momenteel lopen er studies bij patiënten om te onderzoeken of die remmer het virus ook effectief kan onderdrukken en mogelijk tot genezing kan bijdragen. De resultaten daarvan hebben we nog niet, maar in het labo lijken ze veelbelovend. De tweede remmer bevindt zich nog in de experimentele fase. We werken eraan om die krachtiger en minder toxisch te maken. Als dat lukt, zal die ook de stappen moeten doorlopen van preklinisch onderzoek, testen op vrijwilligers en daarna op patiënten. Voor die tweede remmer zal het dus nog enkele jaren duren."

Zullen beide remmers uiteindelijk worden samengevoegd tot één medicijn?
"Dat is wat we nu voorstellen. Het hangt wel af van de effectiviteit van de eerste remmer bij patiënten. Misschien werkt die op zichzelf al heel goed. Maar we streven altijd naar een krachtigere aanpak. De eerste versie zit nu in een klinische fase; de tweede is een verbeterde variant die nog verder ontwikkeld wordt. Je kan het zien als een nieuwe generatie therapie."

Wanneer zou zo’n medicijn op de markt kunnen komen?
"Voor de tweede remmer is het moeilijk te voorspellen, dat kan nog vele jaren duren. Voor de eerste hangt het af van de testresultaten. Binnen één à twee jaar zullen we weten in welke mate die effectief is. Werkt hij goed, dan gaan we over naar fase 3 van de klinische studies. We spreken dus over enkele jaren, als alles goed gaat."

PrEP is momenteel de aangewezen manier om hiv en aids te voorkomen. Zal die nog nodig zijn bij jullie methode?
"Dat is iets anders. Zolang er virussen circuleren en mensen besmet kunnen raken, moet je je beschermen. PrEP beschermt tegen besmetting. De huidige behandeling onderdrukt het virus, maar geneest niet. Stop je met medicatie, dan ben je opnieuw besmettelijk. Als we hiv kunnen genezen, zullen er geen nieuwe infecties meer zijn. Dan verandert de situatie, maar dat zal nog tijd vergen. Onze methode richt zich vooral op mensen die nu dagelijks medicatie nemen en dat in de toekomst niet meer hoeven."

Maakt jullie methode het virus volledig onschadelijk? Kan het nog overgedragen worden?
"Dat is inderdaad de bedoeling. We doden het virus niet volledig, maar brengen het in een toestand waarin het zich niet meer kan vermenigvuldigen. Daardoor wordt het ook niet meer besmettelijk. In het ideale scenario hoef je geen medicatie meer te nemen, ben je niet besmettelijk en word je niet ziek. Dat zal waarschijnlijk in stappen verlopen: eerst stoppen met medicatie, dan nauwgezet controleren. Als het virus terug opduikt, eventueel tijdelijk opnieuw behandelen. Het is een proces."

Zijn er mensen die kunnen deelnemen aan de klinische studies?
"Wij doen die studies niet zelf. Een farmaceutisch bedrijf coördineert dat, voor zover ik weet zelfs in de Verenigde Staten. Je kan je daar dus niet zomaar voor aanmelden. We staan wel in contact met dat bedrijf, en in de toekomst zou het eventueel ook in Europa of België kunnen plaatsvinden, maar op dit moment is dat nog niet aan de orde."

Tot slot: u heeft goede hoop dat deze aanpak zal werken?
"De boodschap is tweeledig. Enerzijds willen we mensen met hiv laten weten dat er effectief onderzoek gebeurt – dat komt zelden in het nieuws. Anderzijds boeken we vooruitgang. Er zijn ook collega’s die met andere strategieën werken. Mogelijk zullen we die in de toekomst combineren. De kernboodschap is: er is hoop. We zijn jullie niet vergeten."

Ingrid Pelssers woont sinds 2021 in Haacht. Ze heeft een rijke achtergrond in diversiteit en emancipatie. Ze werkte tot 2013 als Vlaams Emancipatieambtenaar en was tot 2020 Directeur Communicatie en Strategie bij de VVSG. Momenteel leidt ze samen met haar vrouw een familiale investeringsmaatschappij. Pelssers heeft een lange geschiedenis in de LGBTQI-beweging en heeft zich ingezet voor de openstelling van het huwelijk voor koppels van gelijk geslacht. Ze heeft zitting gehad in diverse raden van bestuur en heeft een academische achtergrond in politieke wetenschappen en publiek management.

Wij spraken haar net na afloop van de eerste Gay Pride in Leuven van 10 oktober jongstleden die UniQue samen organiseerde met Queer Leuven. Die overtrof alvast alle verwachtingen, ook die van de gloednieuwe voorzitster. “Wij hadden gedacht 400 is gewoon, 500 is al een enorm succes”, zo steekt Pelssers van wal. “Maar we hadden  zo een 1.200 mensen hier. Ongelooflijk. Mensen van aan het station van Leuven tot aan het einde van de Bondgenotenlaan  aan de St. Pieterskerk. Het was een hele lange stoet. Dat hadden we eigenlijk nooit gedacht. Dus ja, echt gewoon een succes.” 

Tijdens de optocht door Leuven passeerde de stoet ook het gerechtsgebouw en het standbeeld van Pieter Coutereel. Het voormalige urinoir in de sokkel daaronder werd door de stad omgevormd tot ‘het kleinste LGBTQ-museum ter wereld. “Dus je moet daar onderin gaan, dus dat is een afgesloten soort bunker onder dat standbeeld. Vroeger kon je daar gewoon instappen en dat was een urinoir. Vroeger ontmoetten ook mannen elkaar daar, die dan seks met mannen hadden. Dat is de geschiedenis. En nu heeft de stad dat deel erkend als een regenboogmonument. We gaan daar nu een kunstwerk aan toevoegen. We noemen het het kleinste queer museum van de wereld. Het gaat ook heel klein zijn, maar wel met audiofragmenten over queer personen die verhalen hadden van vroeger, maar ook verhalen van vandaag. Dus in die zin maken we de link vanuit het verleden naar vandaag.”

In aanloop van de gemeenteverkiezingen deed Unique ook een onderzoek naar de bekendheid van de lokale politici en de ambtenaren met de lokale LGBTQ-verenigingen. Uit het onderzoek bleek dat die bekendheid serieus tegen valt. Vrijwilligers belden in aanloop van de verkiezingen naar de lokale besturen met het verhaal dat ze net uit de kast waren gekomen en of de ambtenaren hen konden verder verwijzen naar een vereniging waarin personen zaten in eenzelfde situatie.

“We hadden niet gedacht dat de gemeenten gebuisd zouden zijn. Maar vier op de tien gemeenten kan zeggen of er en welke LGBTQI-vereniging actief is in de regio. Dus 6 op 10 kan dat niet zeggen. Zelfs als ze de kans hadden om het op te zoeken en ons terug te bellen.“

“En dan nog was het eigenlijk maar zo dat in vier van de tien gevallen de vereniging uit onze regio kon genoemd worden.” Pelssers roept de verkozenen dan ook op om in de komende weken eens contact op te nemen met het Leuvense regenbooghuis. “Wij zullen dat ook met hen doen. Want we willen samenwerken en de signalen doorgeven  van wat er in de samenleving gebeurt.”

Voor Ingrid Pelssers  is het duidelijke dat de gemeenten meer dan een tandje moeten bijsteken en  meer moeten doen dan de regenboogvlag uithangen  ter gelegenheid van de internationale dag tegen homo en transfobie.

“Die vlag uithangen is een symbolische actie die belangrijk is. Maar nu moeten we de stad verder gaan zetten. En we gaan dus eigenlijk in de toekomst ook veel meer van die mystery calls doen.”

De komende maanden doen de vrijwilligers van Unique het iets rustiger aan en gaan ze aan een nieuw memorandum werken. Ook moet er een oplossing gezocht worden voor de subsidies die de Vlaamse regenbooghuizen dit jaar verloren zijn. Daarvoor moet er opnieuw samengezeten worden met de stadsbesturen, de lokale en de Vlaamse overheden.”Op 180.000 euro van totale inkomsten hebben we er 60.000 verloren. Dat is echt mega. Dus eigenlijk is zelfs de vraag van, gaat dat regenbooghuis kunnen voortbestaan? En dus ja, de overheden mogen uit hun pijp komen. We hebben heel veel ideeën. Een overheid mag bepaalde vragen stellen. Maar wij willen dan ook wel financiële steun hebben en gewoon samen mooie projecten doen zoals dit.”

De Pride in Leuven is alvast een blijvertje, volgens Ingrid Pelssers. “Ja, we gaan dat ieder jaar doen, omdat we hiertoe ook voelen dat het nodig is. Dat we terug veel meer naar buiten komen. en dat gaan we met het regenbooghuis Unique Vlaams-Brabant ook meer doen. We gaan hier meer naar buiten komen, want we voelen die signalen. Als je ook het regenbooghuis hier bij ons in Kessel-Lo  uitstapt hoor ik regelmatig van mensen dat ze weer zijn nageroepen. Dat wil je niet. We hebben het gevoel dat we terug tegenwind krijgen en dat  we de favoriete schietsschijf aan het worden zijn van ultraconservatieve populisten. En we zeggen van, wij willen die ruimte die we hebben niet teruggeven.  In tegendeel, wij willen nog verder gaan. Zeker voor mensen in een trans situatie. We willen gewoon respect.”

In Antwerpen hebben ze aan de lijve mogen ondervinden hoe enkele terrasgangers op uitgerekend de internationale dag tegen homo en transfusie (17 mei) een groep LGBTQ+’ers en politici vanop hun terras beschimpten toen ze met de progtessvlag doorheen het centrum trokken. Maar meer recentelijk zijn er ook de verschillende homo-mannen die in Brussel door een groep jongeren beroofd werden en het Aalsterse koppel dat tijdens de Gentse Feesten werd aangevallen.  Met het thema ‘Many voices, One Pride’ wil de organisatie van Antwerp Pride een duidelijke lijn zetten. “Je zal het vooral zal zien tijdens de parade waarbij veel mensen op straat gaan komen. Dat gaat van jong en oud en uit verschillende culturen”, aldus Van Praet. “En ik denk dat we daar heel duidelijk gaan zien dat er één boodschap is. We zien ook dat er heel weinig criminaliteit is dat weekend in Antwerpen en dat er weinig gevochten wordt. Dus ik denk dat we wel een beetje de boodschap van liefde en gelegenheid aan elkaar toe kunnen overbrengen.”

Voor het eerst is de optocht van zaterdag ook overal online te volgen en dat via verschillende streamingplatformen en op ATV. Daarmee haalt de Antwerp Pride de primeur binnen van de eerste Belgische pride optocht die ‘rechtstreek’ op televisie wordt uitgezonden. “Het was natuurlijk wel eens een idee dat we al langer hadden, maar eigenlijk is het oorspronkelijk ATV naar ons toegekomen. Ze vroegen of dat een mogelijkheid was. En we zijn dan gaan zoeken naar een partner en Proximus heeft aangeboden om deze op de livestream te capteren en dan te verdelen onder alle anderen en dit is wel heel fijn dat dat een mooie samenwerking is tussen al die verschillende mediagroepen.” Dit jaar lopen/rijden 81 groepen mee in de parade. Al kan dat aantal nog licht toenemen.”Het is toch wel een van de grootste pride-parades die we al gehad hebben”, aldus Van Praet.

Officieel wordt Antwerp Pride op gang getrapt op woensdag 7 augustus met de traditionele openingsavond in het OLT Rivierenhof. De afgelopen maanden werd er danig aan de formule van de avond gesleuteld. ”We hebben gemerkt dat vroeger het meer een status gegeven was van een artiest,pauze, nog een artiest en een pauze.We gaan nu eigenlijk echt voor de openingsparty met een heel mooie presentatie. Het wordt een feest met twee dj's en dan allemaal verschillende artiesten ertussen door en de verschillende artiesten zullen korter op mekaar opvolgen waardoor dat echt een heel fijne openingsparty wordt.”

Zaterdag en zondag palmt Antwerp Pride dan opnieuw het festivalterrein aan de Cockerillkade in. Zaterdag met het Love United Festival en zondag met het afsluitende programma. “Het wordt telkens een groot feest in een heel afgesloten omgeving waar iedereen in alle veiligheid kan komen feesten”, zo belooft Van Praet. “Grote parties, maar ook gewoon samen zijn of elkaar ontmoeten. We hebben vorig jaar het terrein bijna moeten afsluiten, dus we zitten een beetje op ons maximum daar. Maar toch fijn om te zien dat zoveel mensen naar daar komen. Dat is toch wel zeker een teken dat er behoefte is om samen te vieren. En wat heel speciaal is op dat terrein, is dat mensen zichzelf kunnen zijn. En ik denk dat je soms, als je niet bij de community hoort, dat je niet goed weet wat dat betekent. Maar die kunnen een paar dagen gewoon zichzelf zijn, zonder dat iemand anders daar een beetje kritiek op heeft.”

TGLPDCST#26: Antwerp Pride interview met Geert Van Praet

Tijdens dezelfde reis bezocht Tim ook het Noorse parlement, en hij ontmoette ook de burgemeester van Oslo, Anne Lindboe. Reden genoeg om even bij te praten met Tim.

Vertel ons meer over de campagne 'Wees Sterk, Wees Trots, Wees Geestelijk Gezond'.

Geestelijke gezondheidsproblemen zijn zeer reëel en we kunnen allemaal te maken krijgen met geestelijke gezondheidsproblemen of momenten waarop we ons niet goed voelen. Onderzoek toont aan dat mensen binnen de queer-gemeenschap twee keer zoveel kans hebben om met geestelijke gezondheidsproblemen te krijgen. Dit kan al vanaf jonge leeftijd gebeuren door gebeurtenissen zoals: gebrek aan acceptatie, religie, interne strijd, je niet comfortabel voelen in je eigen lichaam en nog veel meer.

Het doel is om bewustzijn te verhogen, stigma te verminderen, empathie te bevorderen en middelen te promoten.

Hoe kwam je op het idee voor deze campagne?

Het begon allemaal met mijn wens om een positieve bijdrage te leveren en een ambassadeur te zijn voor de queer-gemeenschap. Geestelijke gezondheid is een groeiend probleem dat elke dag meer mensen treft, en het is cruciaal om nu te handelen om een ondersteuningssysteem op te zetten.

Geestelijke gezondheid doorkruist verschillende onderwerpen en thema's. Toen ik begon met het pleiten voor LGBTQIA+-rechten, lag mijn focus voornamelijk op de wens van leden van de queer-gemeenschap om kinderen te hebben. Het werd duidelijk hoe geestelijke gezondheid wordt beïnvloed voor partners van hetzelfde geslacht met dit gemeenschappelijke doel. Het tegenkomen van obstakels bij het bereiken van iets dat we diep verlangen, kan onze geestelijke welzijn aanzienlijk beïnvloeden.Omdat ik geloof dat alle oorzaken waarvoor we vechten samenkomen bij geestelijke gezondheid, zet ik me in om het welzijn van iedereen te bevorderen.

Waarom is geestelijke gezondheid zo belangrijk voor jou?

Zorg dragen voor mijn geestelijke gezondheid is super belangrijk voor mij omdat het het startpunt is voor alles wat goed is. Als je je geestelijk goed voelt, kun je je doelen nastreven en meer van het leven genieten. Het gaat niet alleen om gelukkig zijn - het gaat erom dat je de helderheid en energie hebt om te doen wat je wilt. En het is niet alleen een persoonlijke zaak - als we allemaal geestelijke gezondheid prioriteren, bouwen we een vriendelijkere en meer begripvolle gemeenschap. Het is als een domino-effect - je goed voelen helpt jou, helpt je relaties, en helpt de wereld een beetje beter en vriendelijker te maken voor iedereen.

Wat denk je dat de meesten van ons kunnen doen als we iemand kennen die worstelt met hun geestelijke gezondheid?

Als jij of iemand die je kent geestelijke gezondheidsuitdagingen ervaart, is het essentieel om ondersteuning te zoeken. Dat kan via therapie of counseling. De hulp van therapeuten of counselors die bevestigend zijn en kennis hebben van queer-problemen kan waardevol zijn. Verder kun je ook lid worden van queer-bevestigende ondersteuningsgroepen die een gevoel van gemeenschap en begrip bieden. Ook zelf leren over geestelijke gezondheid en hoe dit samenhangt met queer-identiteiten helpen je om deze uitdagingen beter te begrijpen en aan te pakken. Ook pleiten voor inclusieve en bevestigende ruimtes die diverse identiteiten binnen de queer-gemeenschap respecteren en vieren. Onthoud, hulp zoeken is een teken van kracht, en er zijn middelen en gemeenschappen beschikbaar om ondersteuning te bieden. Als je in crisis bent, overweeg dan contact op te nemen met een hulplijn of een therapeut.

Wat zou je zeggen tegen mensen die zich eenzaam voelen of die weten dat het leven nu moeilijk is?

Als je je eenzaam voelt of het leven nu moeilijk vindt, wil ik dat je weet dat je niet alleen bent in het ervaren van deze emoties. Het is oké om je zo te voelen, en het zoeken naar ondersteuning kan een cruciale stap zijn. Overweeg om met vrienden, familie of een geestelijke gezondheidsprofessional te praten die begrip en hulp kunnen bieden. Onthoud dat het oké is om hulp te vragen, en dat kleine stappen om contact te maken met anderen of deel te nemen aan activiteiten die je leuk vindt een significant verschil kunnen maken. Jij doet ertoe, en er zijn mensen die om je geven en je willen ondersteunen in moeilijke tijden.

We lezen vaak artikelen over "Wees blij met jezelf", "Zo word je gelukkiger", "Zo krijg je een vriendje" in tijdschriften en online - dit zijn vaak oppervlakkige teksten - wat onderscheidt jouw campagne van dergelijke artikels?

Mijn campagne probeert het probleem van geestelijke gezondheidsproblemen binnen de LGBTQIA+-gemeenschap te belichten om zo meer bewustzijn te creëren en begeleiding te bieden aan mensen die steun zoeken. Ik bied geen snelle oplossingen, ik promoot dat we dit als groep, als een gemeenschap, moeten aanpakken.

Waarom denk je dat  geestelijke gezondheidsproblemen zo vaak voorkomen in de LGBTQ-gemeenschap?

Geestelijke gezondheidsproblemen binnen de queer-gemeenschap kunnen door verschillende factoren ontstaan, en het is belangrijk om te erkennen dat ervaringen variëren tussen individuen. Er zijn echter verschillende gemeenschappelijke factoren die kunnen bijdragen aan de uitdagingen waarmee de homogemeenschap te maken heeft op het gebied van geestelijke gezondheid: sociale stigma en discriminatie, geïnternaliseerde homofobie, isolatie en afwijzing, minderheidsstress, gebrek aan ondersteunende omgevingen, trauma en pesten.

Denk je dat er dingen zijn die de homogemeenschap beter of anders kan doen, zodat we collectief onze geestelijke gezondheid als samenleving kunnen verbeteren?

Ik denk dat een goede eerste stap is om niet zo hard te zijn voor jezelf of anderen. Iedereen is perfect als hun authentieke zelf. Accepteer anderen zoals je geaccepteerd wilt worden. Zelfs binnen onze eigen queer-gemeenschap ervaar ik dat verschillende groepen elkaar niet accepteren. Dit is jammer, en de wereld zou een mooiere plek zijn als iedereen aardig voor elkaar was. Je weet nooit wat iemand doormaakt.

Wat denk je dat de meest effectieve manier zou zijn om de geestelijke gezondheid in de homogemeenschap te verbeteren?

Het verbeteren van de geestelijke gezondheid in de homogemeenschap vereist een doordachte aanpak die verschillende aspecten van het welzijn van individuen aanpakt. Met onze ‘Wees Trots. Wees Sterk. Wees Geestelijk Gezond’-campagne streven we naar bewustwording door middel van onderwijs en het opbouwen van een verbinding tussen individuen en ondersteuningssystemen door middel van het promoten van middelen.

Waarom denk je dat het zo moeilijk is om hulp te zoeken als je je depressief of eenzaam voelt?

Het zoeken naar hulp voor depressie of eenzaamheid kan moeilijk zijn door factoren zoals sociale stigma, angst voor afwijzing, waargenomen zwakte, beperkte toegang tot middelen en culturele barrières. Daarnaast dragen gebrek aan bewustzijn, ontkenning en communicatieproblemen bij aan de terughoudendheid om ondersteuning te zoeken. Het overwinnen van deze barrières vereist een toename van het bewustzijn van geestelijke gezondheid, het verminderen van stigma, het verbeteren van de toegankelijkheid van middelen en het bevorderen van ondersteunende omgevingen.

Heb je zelf voorbeelden van episoden in je leven waarin je hebt gevoeld dat het leven zwaar was - waar je erdoorheen bent gekomen - met hulp van familie, vrienden of anderen. Wat deed je zelf om uit de situatie te komen?

Ik denk dat iedereen momenten in zijn leven doormaakt waarop ze zich onzeker of verdrietig voelen. Persoonlijk heb ik een paar van die momenten gehad.

Vragen als "Waarom ben ik gay?" en "Kan ik kinderen krijgen?" kwamen op toen ik de puberteit bereikte en me realiseerde dat ik aangetrokken was tot jongens in plaats van vrouwen. Ik wenste vaak dat ik hetero was omdat ik niet wist wat de toekomst voor mij in petto had. Gedachten over of mensen me zouden accepteren en of ik kinderen zou kunnen krijgen met mijn partner hielden me bezig tijdens mijn vroege jaren. Ik maakte me zorgen over discriminatie of pesten.

Ik had altijd deze drive om het goed te doen, en dat blijft soms hangen. Wanneer ik ergens in geloof, geef ik mijn alles. Maar het kan ook zwaar zijn, want als dingen niet gaan zoals gepland, voel ik me neerslachtig en alsof ik gefaald heb of mensen in de steek heb gelaten. Wanneer dat gebeurt, zorg ik ervoor dat ik niet gewoon achterover leun. In plaats daarvan breng ik tijd door met dierbaren of doe ik activiteiten die ik leuk vind.

Nu kan ik met trots zeggen dat ik blij ben met de persoon die ik geworden ben. Ik zou graag anderen willen helpen die te maken hebben met geestelijke gezondheidsproblemen.

Als je ernstig depressief bent of grote mentale problemen hebt, moet je natuurlijk professionele hulp zoeken. Maar heb je nog andere tips over hoe je een enigszins moeilijke dag kunt doorkomen?

Ik denk dat het erg belangrijk is om te onthouden dat zelfs als je een uitdagende dag hebt, je niet te hard voor jezelf moet zijn, overweeg activiteiten zoals praten met een vriend, het beoefenen van hobby's, een wandeling maken, mindfulness beoefenen, of genieten van activiteiten die comfort en ontspanning bieden.

Wat verwacht je van onze politici op dit gebied?

Ik verwacht dat politici concrete acties ondernemen ter ondersteuning van de zaak in plaats van enkel retoriek te bieden. Dit kan het implementeren van beleid, het toewijzen van middelen en het actief aanpakken van kwesties met betrekking tot het betreffende domein omvatten.

Hoe ga je de campagne promoten?

In het komende jaar zal ik meerdere pride-festivals in Europa bijwonen om zichtbaar te zijn met onze campagne. Ik zal op het podium staan om over dit belangrijke onderwerp te praten, pride-wandelingen bijwonen, ambassadeur zijn en er zijn voor iedereen die de zaak wil ondersteunen.

Verder zal onze campagne online worden gevoerd via onze websites en sociale media kanalen. Ik hoop zoveel mogelijk mensen te bereiken om impact te hebben.

Meer informatie over de campagne van Mister Gay Europe Tim Küsters vind je op zijn website.

Foto's:Petter Berntsen/NTB/Mr Gay Europe.

Naast het kleuren van de wijnranken in de regenboogkleuren, hangt Genk ook de regenboogvlag uit en zijn er in het stadsmagazine 3600 verschillende getuigenissen van LGBTQ+-personen opgenomen. Alles kadert in de campagne ‘Ik ben ik en jij bent jij’  waarin Genk meer openheid rond LGBTQ+ personen vraagt.

Atlas-college

Dat dit nog een gevoelig thema is werd vorig jaar nogmaals eens pijnlijk duidelijk toen een honderdtal leerlingen van het Atlas-college voor onrust zorgde tijdens een actie rond diversiteit tijdens de IDAHOT-week van vorig jaar. Daarbij werden folders en regenbooghartjes uitgedeeld. Een groepje leerlingen begon de stadsmedewerkers en een vrijwilliger van de Genkse LGBTQ+ vereniging OGWA te jennen en op de regenboogvlag te spuwen. Dat zorgde voor heel wat ophef op de speelplaats. Op een bepaald moment belaagden een honderdtal leerlingen de vrijwilliger van OGWA en de stadsmedewerkers en bekogelden hen met flesjes. Beelden van het incident werden ondermeer via TikTok verspreidt en opgepikt door de Limburgse media. De directie van het Atlascollege en het stadsbestuur van Genk veroordeelden de homofobie van de betrokken leerlingen zeer scherp. 

De gebeurtenissen in het Atlas-college inspireerden de wijnbouwers op de mijnterril op C-Mine in Winterslag voor een actie. Daar werd vorig jaar de wijngaard MineWine aangeplant waar Riesling en Pinot Gris druiven gekweekt worden.”Tijdens het aanplanten van de wijngaard en het plaatsen van de ranken kreeg ik een foto van mijn moeder van een wijngaard in Frankrijk waar de ranken in de van de regenboogvlag geschilderd waren”, zo vertelt wijnbouwerRik Froyen van MineWine. Toen hij van de gebeurtenissen in het Atlas-college hoorde stelde hij aan de vrijwilligers van OGWA voor om de ranken op C-Mine in Winterslag ook een kleurtje te geven. Omdat het toen onmogelijk was om dit nog voor IDAHOT te realiseren gebeurt dit dit jaar. 

Ook bij het stadsbestuur kwamen de gebeurtenissen in het Atlas-college hard aan. “Dat heeft ons meteen aan het denken gezet van hoe we om gaan het feit dat er niet altijd respect is voor een andere geaardheid en de regenboogvlag op zich.”, zo zegt Nagels. “Daarom zijn we ook meteen in actie geschoten en met de school, die ook zeer hard geschrokken was, samengezeten. Daar hebben we toen heel wat maatregelen genomen.”

Zo werden er in de school ambassadeurs aangesteld. Dat zijn leerlingen die kijken of alles op de speelplaats goed verloopt. “Ze spreken jongeren aan. Dat kan gaan over sociale vaardigheden, hun gedrag en niet altijd over eventuele geaardheden. Dat kan gaan over jongen die vapen en dat eigenlijk niet mogen doen. Dat we daar jongeren motiveren om hun verantwoordelijkheid op te nemen en ook daar zeggen dat we respect hebben voor elkaar." Ook buiten de school werden maatregelen genomen die ervoor moeten zorgen dat de omgeving buiten de schoolpoort veilig is. Ook werden een twintigtal mensen bereid gevonden om de jongeren aan te spreken op hun ongepaste taalgebruik of gedrag. “Als derde maatregel geven we vorming rond het omstaandersprincipe. Dat is een hele belangrijke want vroeger gaven we specifieke diversiteitscursussen in de scholen maar nu hebben we gezegd dat we willen dat iedere leerling het omstaandersprincipe leren kennen en dat je verschillende houdingen kunt aannemen als er iemand negatief wordt bejegend. Sommige zijn bedeesd om te reageren, en dat snap ik, maar je kan ook andere dingen doen door te blijven staan, te registreren, te getuigen en dan voelt het slachtoffer zich ook gesterkt. Op dit moment zijn er reeds 135 jongeren uit het Atlas-college en 600 Genkenaren die dat gevolgd hebben.”

Dit jaar pakt  de stad Genk uit met verschillende initiatieven tijdens de IDAHOT-week. Zo wordt op dinsdag 14 mei wordt het startschot gegeven met het uithangen van de regenboogvlag aan de gevel van het Genkse stadhuis.  “Maar er staat meer op het programma: een videoproject, een lezing in de bib en een picknick in het Heempark,” verduidelijkt schepen Anniek Nagels. “Afsluiten doen we met IDAHOT Closing Party, waar een Drag Queen Show wordt georganiseerd.”

Ook in het stadsmagazine 3600 en de bijhorende website staan getuigenissen te lezen van LGBTQ+ personen en beantwoorden ze allerlei vragen in het videoproject SHOOT!. “We vinden het belangrijk dat mensen ook antwoord krijgen op de vragen die er leven en dat ze het perspectief van de anderen ook leren kennen”, zo zegt schepen Nagels over de beslissing om de getuigenissen te publiceren. “We leven met verschillende mensen samen met verschillende referentiekaders en gewoontes.Het is dan ook goed om dat bespreekbaar te maken want vaak is onbekend ook onbemind.Door het gesprek met de anderen aan te gaan leer je hen ook kennen. En je moet niet meteen mee eens zijn maar je gaat ermee naar huis en je begint er over na te denken. Daarom hebben we aan verschillende koppels en mensen met een andere geaardheid gevraagd om ook eens te antwoorden op moeilijke vragen. Ze waren daartoe bereid en hierdoor is eigenlijk anders bespreekbaar.” De video met de getuigenissen van tien mensen uit de LGBTQ-gemeenschap zal ook later gebruikt worden bij vormingen en op gespreksavonden.

Op Darklands worden jaarlijks verschillende ambassadeurs gekozen die de fetish-community het komende jaar  op de ene of andere manier gaan vertegenwoordigen. Naast de jaarlijkse verkiezing van de Mister Leather Belgium, is dat ook het geval voor  een European Puppy en Handler, Mister Superhero International en de European Bootblack. Over het algemeen nemen de verschillende kandidaten het in deze verkiezingen op tegen andere kandidaten met dezelfde fetish. Dat is niet het geval bij de Mister Fetish World verkiezing. Daar deden dit jaar verschillende kandidaten aan deel die meerdere fetisjes hebben. Zo konden ze het ene moment in een volledige lederen outfit op het podium staan en enkele uren later in bijvoorbeeld een rubberen uniform. Ook moesten de verschillende kandidaten zich niet alleen bewijzen in de ‘traditionele’ rondes maar kregen ze ook rondes voorgeschoteld die elementen combineerden van populaire televisieprogramma’s zoals ‘The Masked Singer’ of ‘Ru Paul’s drag race’.

And the winner is...

De jury had dus hun handen vol maar uiteindelijk won Alistair Noir dus de felbegeerde titel. Het komende jaar zal je hem overal in de fetisj-scene zien opduiken.  “Het was enorm overweldigend”, zo zei Alistair in zijn eerste interview na de overwinning. “Ik ben zeer blij. Op het podium overviel het mij en ik dacht ‘wauw’. Maar het is spannend en overweldigend en dat zal het ook blijven want ik ben van plan om veel te reizen, zoveel mogelijk mensen ontmoeten en spreken als mogelijk. Dat is echt mijn levensdoel. Dit is een uitstekende gelegenheid om plezier, liefde en vreugde te verspreiden;”

Naast mister Fetish World is Alistair een content-creator, model en organisator van verschillende rubberfeesten in Londen. “Ik loop al even mee in de fetish-scene. Ik denk dat ik mijn eerste rubberen kledingstuk ergens kocht toen ik vijftien jaar was of zo. Ik heb me altijd als een fetisjist gezien.”

Ook bezoekers van Darklands lopen hem al enkele jaren in Antwerpen tegen het lijf. “Dit is de zevende keer dat ik hier ben. Ik heb me altijd zoveel mogelijk in de scène ondergedompeld als ik kan en heb zo al heel wat verbazingwekkende mensen ontmoet. Meer recentelijker ben ik dat ook beginnen vast te leggen en te delen via sociale media. Ik hou er van om zo alle plezier en vreugde te delen.”

Voor Alistair was een deelname aan een verkiezing altijd al iets wat op zijn bucketlist stond. Toch had hij wat aanmoediging nodig om zich eind 2023 kandidaat te stellen voor de eerste Mister Fetish World. “Iemand zei dat ik mee moest doen en ik twijfelde. Ik bekeek dit soort verkiezingen met heel veel fascinatie. Ik keek ook vaak naar oude video’s van zulke verkiezingen in de VS in de jaren 90. Zo zijn er enkele goede documentaires hierover op Youtube. Ik bekeek dat dus en wou altijd wel eens meedoen. Maar het is ook iets waar je zelfvertrouwen voor moet hebben. En ik denk dat ik dat wel heb als ik anderen ontmoet en met hen praat. Maar zelfvertrouwen hebben en geloven dat je iets kunt doen zijn toch wel twee aparte zaken.  Dit geeft je een platform om mensen te ontmoeten en praten, dingen te delen en van elkaar te leren.”

“Ik hield er ook wel van dat het zo divers was.Het was een zeer inclusieve wedstrijd met heel wat mensen in verschillende looks en personaliteit. Ik ben een multi-fetisjist. Zo hou ik van rubber maar daarvoor droeg ik ook heel wat lycra en leer. Ik heb verschillende outfits in mijn fetisj-kleerkast zitten. En het was ook wel leuk om verschillende looks te dragen. Zo droeg ik de ene dag leer, de andere dag droeg ik vier verschillende dingen op een dag en het was gewoon heel veel plezier.

Na een decompressie van enkele dagen na Darklands begint voor Alistair het opmaken van de planning voor de komende maanden. “Ik wil zoveel mogelijk plaatsen bezoeken als ik kan. Niet enkel naar de grote evenementen, zoals Darklands wat ik nooit wil missen,  maar ook de kleinere events en gemeenschappen. Het is leuk om te horen dat de scene ook aan het groeien is in landen als Polen. Ik wil wel eens naar daar gaan om te zien wat ze daar aan het doen zijn en om dat mee te maken en leren. Als je naar zulke evenementen gaat is het ook een mooie kans om de toerist uit te hangen.”

Sanderjan:Ik heb glas in lood gebruikt om het verhaal van gay kunst, queer en kink en fetish te gebruiken in contrast tegenover dat waarvan we het kennen. Namelijk voornamelijk vanuit kerken bijvoorbeeld. 

GL: Ja, vertel eens hoe zien die eruit precies? Want ik zie hier vanalles van puppy motieven enzo. Hoe ben je op het idee gekomen om dat te doen? 

Sanderjan: Ik ben er echt mee begonnen puur vanuit een interesse van ik wil iets met kunst gaan doen. En dan zocht ik een medium dat ik het leukste of het interessantste vond en glas in lood is een medium dat mij altijd wel heeft aangesproken. En waarom ben ik dat dan gaan combineren met dit verhaal is wel omdat de kerk het heel normatieve verhaal brengt in glas en lood en daar zien we eigenlijk verhalen in die zeggen hoe we ons moeten gedragen als maatschappij en ik werk zelf ook voor Wel Jong ,de jongerenorganisatie. Waar we dan heel veel met activisme zijn en aan het zoeken zijn naar hoe kunnen we het verhaal vertellen? Rond Queer activisme op een unieke manier? En dan dacht ik als we het medium reclaimen dat vroeger veel gebruikt werd in kerken of bij notarissen en dergelijke We gaan daar net het verhaal vertellen van gay art of wat explicietere beelden. En dan leek me dat toch een tof medium op die manier. 

GL: Wie zijn jouw klanten? Ik neem aan dat het niet de traditionele kerken zijn die zoiets gaan in een raam 

Sanderjan: Nee, al zijn ze natuurlijk altijd welkom. Ik zou het heel vrijzinnig en leuk vinden als een kerk zou zeggen kom maar eens af, hier is een groot raam. Steek er maar iets in. Maar op dit moment vooral mensen uit de community die heel hard in hun fetisj of heel hard in hun kink zijn en die zeggen ik wil er meer mee toen ik wil dat uitstralen, ik wil dat tonen. Dat zijn de mensen waartoe ik me richt 

GL: Ik zie je verschillende groottes. De kleine van een een kleine, dertig, veertig, vijftig centimeter tot groot.. In welke prijsklasse zitten we dan ongeveer? 

Sanderjan: Ja, de prijsklasse. Mensen verschieten daar soms van want het is natuurlijk glas in lood. Dat is een medium , het is handenarbeid dus het duurt lang.. Dus de kleinste zitten rond de negenhonderdvijftig. inclusief btw. En de grootste de allergrootste ,de penis, die gaat tot drieduizend. 

GL: Hoelang doe je op zo'n glaswerk 

Sanderjan: Met de kleintjes? Daar ben ik een voltijdse week met eentje bezig. Echt wel voltijds mee bezig Van ontwerpfase tot al het glas in het binnenbrengen. Tot het uitwerken tot wat het nu is en met een kleintje een volle week. Denk met die penis daar heb ik wel ja een halve maand aangezeten. Om die te krijgen tot wat die is. 

GL: Kunnen mensen mensen naar jou komen en zeggen ik heb een idee voor bijvoorbeeld leather daddys of puppies. Werk je dat dan uit of ga je helemaal anders te werk? 

Sanderjan: Kan zeker. Ik maak werken vanuit mijn eigen inspiratie. Maar als mensen zeggen Ik heb ik wil een gepersonaliseerd werk of ik wil bepaalde kleuren of bepaalde attributen die ik er graag in verwerkt wil zien of een foto. Dan kan ik dat gebruiken als inspiratie. En dan werken we elke samen. met de klant om te kijken wat is het werk waartoe we samen toe komen. 

GL: Hoelang duurt het ongeveer van bestelling tot aflevering? Stel dat ik vandaag een besteld Wanneer kan ik het thuis ophangen? 

Sanderjan: Als je het vandaag besteld dan zorg ik dat je het over een maand in huis hebt. 

GL: Ja, even kort. Waar kunnen ze alle informatie vinden?

Sanderjan: Alle informatie staat op mijn website Sanderjan.Be

De 46-jarige Mathieu Bernard mag het komende jaar ons land vertegenwoordigen als de nieuwe Mister Leather. Hij kreeg tijdens de Leatherpride en de Darklands-beurs in Antwerpen de meeste stemmen van het publiek en de professionele jury. 
“Ik heb mijn best gedaan om te winnen maar ik had het zeker niet verwacht. Het contact met het publiek was zeer goed maar ik wist niet hoe de jury zou stemmen. Ik voel me trots”, zo zei de nieuwbakken Mister Leather net na het bekendmaken dat hij een jaar lang de witte lederen sjerp rond zijn hals mag dragen.

In het dagelijkse leven is Bernard een chemisch ingenieur die zich vooral bezig houdt met de CO2-problematiek en milieuzaken. Hij is ook voor verantwoordelijke in de organisatie Technische Ingenieurs in Belgie. 
Matthie Bernard is nog redelijk nieuw in de leathercommunity. “Ik zit nu al een zestal jaar in de leathercommunity. Ik ben zeer geleidelijk er in terecht gekomen. Ik ben begonnen met de Leatherpride hier in Antwerpen en daarna ook enkele evenementen bijgewoond in Brussel. Ik heb steeds meer mensen leren kennen. En daardoor heb ik eigenlijk ontdekt dat er onder de leden heel wat interessante mensen waren. En precies daarom heb ik beslist om me kandidaat te stellen. Want ik hou van deze gemeenschap.

Hij kijkt ook heel hard uit naar de kansen en opportuniteiten die hem het komende jaar zowel in ons land als in het buitenland zullen tegemoet komen.
“Ik bekijk dit jaar als een opportuniteit om nieuwe mensen te leren kennen. Een opportuniteit om mijn projecten uit te voeren en te engageren voor de fetish-gemeenschap. “

Naast zijn eigen project wil hij ook het initiatief van de vorige Mister Leather Belgium Bart Varakas verderzetten en uitbreiden. Die startte met de nieuwe traditie van Fetisch Socials. Dat zijn maandelijkse ontmoetingen van fetish-liefhebbers die afwisselend in Brussel en Antwerpen plaatsvinden. 

“Ik wil doorgaan met die drinks maar ik wil die ook in Gent en Luik organiseren om meer leden voor onze gemeenschap aan te trekken. Dat is mijn eerste project maar daarnaast wil ik ook een project doen rond de discriminatie en stigmatisatie van sero-positieven. Daar wil ik met zowel Sensoa als Ex Aequo, aan beide kanten van de taalgrens, een campagne opzetten en discussies hebben met sero-positieve mannen die nog steeds in Belgie gediscrimineerd worden en moeilijkheden ondervinden. Tegen het einde van het jaar wil ik graag een boekje publiceren over hoe het is om seropositief te zijn in Belgie anno 2019.“

Op woensdag 8 augustus namen de jongeren van Wel Jong Niet Hetero de etalage over van Peek & Cloppenburg op de Antwerpse Meir. Opgesteld als hippe koopwaar bieden de jongeren zich aan als de rolmodellen die tot nu te weinig voorkomen in de gender- en heterostereotiepe reclame en media. Via deze actie willen ze een duidelijke boodschap uitdragen aan reclame- en mediamakers en roepen op tot meer zichtbaarheid van LGBT+ rolmodellen. Sander Cornelis van de organisatie Wel Jong Niet Hetero en reclamemaker Stijn D’Hondt van reclamebureau Heren Loebas vertellen waarom dit zo belangrijk is.


Is het je al opgevallen dat reclame vaak blijft vasthangen aan traditionele rolpatronen? Je kent ze wel: het blanke gezin, bestaande uit een vader, moeder en 2 kinderen die een dagtrip maken. Mannendeodorant als lokmiddel voor vrouwelijk schoon. Datingsites waarmee je in een handomdraai een partner van de andere sekse aan de haak slaat. De vrouw als schoonmaak- en de man als elektro-expert. Barbiepoppen voor meisjes en Lego voor jongens … Onnoemelijk veel voorbeelden waar de gender- en heteronormativiteit primeert. ‘Dat is toch niet zo erg? Het is toch maar reclame?’ hoor ik sommige onder jullie denken. Toch schuilt er achter dit alles een gevaarlijke kanttekening.”, zegt Stijn D’Hondt, zaakvoerder en creatief directeur van reclamebureau Heren Loebas, wie het initiatief namen om samen met Wel Jong Niet Hetero deze campagne op te starten.

“De zoektocht van LGBT+ jongeren naar hun identiteit wordt bemoeilijkt door het ontbreken van voorbeelden, iemand om naar op te kijken”, zegt Sander Cornelis, algemeen coördinator van Wel Jong Niet Hetero. “De nood om erbij te horen, voelt elke jongere. Dat is moeilijk wanneer je zowel thuis, op school, als op televisie wordt geconfronteerd met je ‘anders zijn’. Elke jongere is in het dagelijkse leven op zoek naar mensen die zich voelen zoals hen, en waaraan ze zich kunnen optrekken.”

“En de cijfers liegen er niet om. Naar schatting 5 tot 10 procent van de Vlamingen zijn holebi- en transgenderpersonen. Hoewel de Belgische wetgeving voor deze groep in vele opzichten als een voorbeeld wordt beschouwd, is er op sociaal vlak nog steeds veel werk aan de winkel.” zegt D’Hondt. “Uit een enquête die çavaria dit voorjaar publiceerde kwamen de hallucinante cijfers dat 41% van de LGBT+leerlingen zich onveilig voelt op school vanwege hun seksuele oriëntatie.” zegt Cornelis. “Een correcte en inclusieve beeldvorming binnen de leefwereld van de jongeren is nodig om ervoor te zorgen dat zij die zich niet kunnen vinden in de huidige hetero- en gendernormen, zich evenwaardig voelen in onze diverse samenleving.

D’Hondt: “Toen ik als Art Director aan de slag was bij creatieve reclamebureaus, ging ik vaak de uitdaging aan om sporadisch holebi’s en transgenders als gezicht naar voren te schuiven. Bijvoorbeeld door ze subtiel te verwerken in een of ander script. Wel, in 99% van de gevallen werd het voorstel afgeketst uit schrik voor de klant, omdat het bijvoorbeeld ‘niet relevant was voor het merk’. Als we op die manier voortdoen, blijven we rondjes draaien en monotone reclame maken. Maar we moeten het over een andere boeg gooien en al die diversiteit juist omarmen!”

Vandaar deze warme oproep aan merken én uiteraard hun reclamebureaus: denk wat dieper na over de personen die jullie casten voor campagnes. Laat eens subtiel (of minder subtiel …) holebi’s en transgenders aan het woord. En niet te vergeten, publieke figuren, artiesten, sporters, kunstenaars, politici, ...: durf een LGBT-rolmodel te zijn, zodat iedereen simpelweg zichzelf kan zijn. D’Hondt: “Want eigenlijk zou anders zijn toch de normaalste zaak van de wereld moeten zijn”

Foto:WJNH

“Ik heb geen hiv opgelopen door mijn werk. Ik had altijd seks met een condoom met mijn klanten. Het is ook een beetje flauw om die link te leggen want de meeste mensen die hiv hebben zijn geen sekswerkers en de meeste sekswerkers hebben ook geen hiv.”

“In maart voelde ik mij ziek en oververmoeid en dat was eigenlijk vervelend want ik had net een nieuwe baan gevonden”, zo vertelde Lyle Muns eind november in Hasselt waar hij te gast was in het Regenbooghuis om er te komen vertellen over zijn hiv-besmetting en zijn voormalige bezigheid als sekswerker. Hij ging naar zijn huisarts en die stelde hem een hiv-test voor. En het was schrikken toen hij het resultaat te horen kreeg. Niet alleen hij was besmet maar ook zijn vriend zoals later zou blijken. 

Hij startte onmiddellijk met het innemen van de nodige medicatie en momenteel is zijn hiv-besmetting onder controle, niet meer detecteerbaar en ook niet meer overdraagbaar.

Bij wie de laatste paar jaar de actualiteit gevolgd heeft zal er mogelijk wel een belletje rinkelen bij de naam van Lyle Mums. In 2013 schreef hij op zijn persoonlijke blog dat hij bijkluste als mannelijke prostitué. Op zich zou dat de kranten niet halen ware het niet dat Lyle toen de eerste openlijk homoseksuele voorzitter was van de Vlaamse Scholierenkoepel. Hij kreeg zowel positieve als negatieve reacties op die coming-out.

“Ja er zijn toen allerlei dingen gezegd zoals dat ik een slecht voorbeeld gaf, dat het vies was en dat het niet deugde. Maar er waren ook heel wat positieve reacties van mensen die het heel dapper vonden, dat we weten dat sekswerk bestaat maar dat er niemand over praat.”

In maart besliste Lyle om ook voor zijn hiv-besmetting uit de kast te komen. Sindsdien heeft hij al ontelbare interviews geven en verleende hij ook zijn zijn medewerking aan een campagne-filmpje voor de Hiv-vereniging Nederland.

“Het was een andere situatie. Homo zijn daar voel ik me goed bij en sekswerker daar had ik voor gekozen. Maar bij hiv was het niet leuk om dat te vertellen.En ook voor mij was het niet leuk om te horen. Dus dat was iets moeilijker. Ik ben toen wel redelijk snel uit de kast gekomen omdat ik zo iets had van ‘ja ik kan nu wel weer een paar jaar wachten’. Maar ik vond het zo fijn om gewoon mezelf te zijn en had de ervaring van de jaren ervoor die heel bevrijdend was voor mij. En ik vond het heel belangrijk om ook nu mezelf te zijn.”

Voor zijn besmetting deed Lyle er alles aan om aan PrEP te geraken. Dat is een aidsmedicijn dat preventief wordt voorgeschreven aan mensen uit risicogroepen zoals mannen die seks hebben met andere mannen en sekswerkers. Het medicijn werd de afgelopen jaren uitgebreid getest in verschillende landen waaronder Nederland en Belgie. Helaas lukte het voor Lyle niet om mee te doen aan de Nederlandse tests. In ons land wordt PrEP inmiddels terugbetaald. Maar in Nederland is dat (nog) niet het geval. Ook hier hoopt hij dat dit snel veranderd. 

“Als ik PrEP had gehad had ik ook geen hiv gekregen. En het was extra pijnijk omdat ik eindelijk toegelaten was tot die studie waar ik PrEp kon krijgen en waarvoor ik heel lang heb moeten knokken. Maar die toelating kwam er een maand nadat ik mijn hiv-diagnose had gekregen. Dat voelde heel erg zuur voor mij en zo zijn er heel veel verhalen van jongens die naar verplegers toegaan en te horen krijgen dat het niet vergoedt wordt in Nederland en een paar maanden later teruggaan en te horen krijgen dat ze hiv hebben. En dat zijn makkelijke situaties die voorkomen worden als PrEp vergoedt wordt zoals dat nu in Belgie ook gebeurt. Dit kan het aantal hiv-infecties enorm naar omlaag brengen.”

“Ik zou een oproep willen doen aan de Nederlandse minister van Volksgezondheid om het voorbeeld van minister Maggie De Block te volgen.” Tegelijkertijd vindt Lyle het ook belangrijk dat er in de lessen seksuele voorlichting aandacht wordt besteed aan hiv en de manieren hoe je het kan oplopen.

“Er moet meer en op een andere manier voorlichting gegeven worden. Nu wordt gewoon gezegd ‘dit is een condoom en zo moet je het gebruiken en als je het niet gebruikt krijg je aandoeningen als chlamydia’ en daar houdt het ook op. We moeten het gesprek aan gaan over wat hiv eigenlijk is. Laat de verhalen van mensen met hiv zien. Laat mensen weten dat als je hiv hebt en medicijnen neemt dat je het niet meer kan overdragen. Dat is vitale kennis die vaak niet verspreidt wordt. De leerkracht moet echt het gesprek hierover aangaan met zijn leerlingen en vragen hoe zij erover denken.”