Ook werd hij  door verschillende vooraanstaande schrijvers  gevraagd om hun boekencovers te ontwerpen. De lessen die hij geleerd had met zijn werk voor de verschillende modebladen, de opkomende massaproductie en de veranderende tendensen in de maatschappij aan het begin van de jaren zestig, gebruikte hij om één van de gezichten te worden van de toen opkomende pop-art stroming.  Hij ‘leende’ elementen uit foto’s , affiches, portretten van herkenbare iconen en alledaagse voorwerpen en maakte zijn kunst beschikbaar voor de gewone Amerikaan.

Dat is ook de periode dat hij bekend werd met zijn schilderijen van de (toen) bekende soepblikken van Campbell. Ook begon hij met het op grote schaal produceren van zijn kleurrijke zeefdrukken van bekendheden en figuren uit de popcultuur. Bekende voorbeelden daarvan zijn ondermeer de kleurrijke portretten van onder meer Marilyn Monroe, Elvis Presley, Elizabeth Taylor en presidentsvrouw Jackie Kennedy. In die reeks maakte hij ook portretten van omstreden figuren van onder meer de Chinese dictator Mao. 

Warhol richtte in die periode ook zijn (Silver) Factory op waar hij enerzijds zijn eigen werken maakte maar waar hij ook rondhing met de up and coming kunstenaars uit alle lagen van de New Yorkse bevolking. Onder de vaste gasten waren ook heel wat homoseksuele kunstenaars en dragqueens die ook regelmatig opduiken in verschillende van zijn werken. Rond die tijd begon Warhol ook te experimenteren met film. Warhol was van mening dat iedereen minstens eens in zijn leven vijftien minuten beroemd moest zijn. Maar aan het mooie liedje kwam abrupt een einde toen de radicale feministe Valerie Solares de Factory binnendrong en Warhol neerschoot. Zij was van mening dat alle mannen moesten gecastreerd worden en beweerde dat Warhol haar leven controleerde. 

Na de moordaanslag werd de beveiliging van de Factory opgedreven en konden enkel de meer gegadigde kunstenaars er nog terecht. Warhol had ook als producer een dikke vinger in pap van de opkomende popmuziek. Zo stond hij aan de wieg van de Velvet Underground, de carrière van Lou Reed (wiens hit Walk on the wild life gaat over een dragqueen die hij in de Factory had ontmoet), was hij een graag geziene gast in Studio 54, ontwierp hij verschillende platenhoezen voor ondermeer the Rolling Stones en dook hij ook op in en produceerde hij verschillende videoclips. Samen met Keith Haring (4 mei 1958 - 16 februari 1990) bracht hij ook de aids-epidemie, die halfweg de jaren tachtig  de New Yorkse homoscene hard trof, onder de aandacht.  In 1987 zou hij overlijden na een operatie aan zijn galblaas. Sinds zijn dood zijn zijn originele werken gegeerde verzamelobjecten geworden. Shot sage blue Marilyn, een portret uit de legendarische Marilyn-reeks van Andy Warhol werd in 2022 bij Christie’s in New York geveild voor 195 miljoen dollar (185 miljoen euro). Daarmee brak het doek het vorige veilingrecord van 104,5 miljoen dollar (bijna 78 miljoen euro) dat voor Warhol’s Silver car crash (Double disaster) betaald werd.

 In 1971 richtte Paul samen met Priester Wilfrid Lammens een nieuwe groep op, het GOC: Gespreks-en Onthaalcentrum. Die vereniging was enorm succesvol en legde de basis voor latere holebi- en transgenderverenigingen.  

 In 2020, ter gelegenheid van zijn honderdste verjaardag kreeg hij van Cavaria hiervoor een Life Time Achievement Award.

Foto: Antwerp Pride

In 2017 werd er een wet goedgekeurd die naar hem vernoemd werd en waardoor meer dan 49.000 homo's hun veroordelingen voor homoseksuele daden met toestemmende volwassenen van hun strafblad zagen verdwijnen.  In 2020 werd Turing door het BBC programma uitgeroepen tot het ‘Grootste icoon van de twintigste eeuw’. In 2021 brengt de Bank van Engeland een nieuw biljet van 50 pond uit met daarop een foto van Alan Turing. 

foto: Bank Of England

In '93 bezocht ze Sarajevo en bracht er de productie "Wachten op Godot" op de planken. Zelf noemde Sontag zich een "zeloot van de ernst" en een "geobsedeerde moralist".

In 2000 won ze de prestigieuze National Book Award voor de historische roman "In America".

De Amerikaanse gold als een van de meest toonaangevende schrijvers en denkers van deze tijd. Ze schreef vernieuwende essays over politiek, pornografische literatuur en aids. Sontag was vrijwel haar hele leven politiek geëngageerd en klom door haar politieke inzichten en visies op tot de status van geweten van de Verenigde Staten. 

Susan Sontag overleed in 2004 op 71-jarige leeftijd aan de gevolgen van haar kankerbehandeling. 

Koop de biografie over Susan Sontag van Benjamin Moser via Bol.com

Tutu werd op 7 oktober 1931 geboren in Klerksdorp in de buurt van Johannesburg geboren. Na het einde van het racistische apartheidsregime werd hij één van de voorvechters van de verzoening tussen blank en zwart.In 1984 won hij de Nobelprijs voor de Vrede omdat hij zich inzette voor het geweldloos beëindigen van de apartheid in het land. In 1996 werd hij voorzitter van de Waarheids- en Verzoeningscommissie, die misdaden uit de tijd van de apartheid probeerde te verwerken. In 2010 trok hij zich officieel uit de openbaarheid terug. In juli van dit jaar was hij nog wel te zien in een videoboodschap tijdens de Internationale AIDS-conferentie. In 1997 werd er bij Tutu prostaatkanker vastgesteld.

LGBTQ-icoon

Doorheen de jaren steunde de voormalige Aartsbisschop de LGBTQ-gemeenschap in Africa. Zo veroordeelde hij heel wat leiders van verschillende Afrikaanse landen alsook die van de Anglicaanse kerk in Afrika, omdat ze een kruistocht tegen holebi’s en transgenders  voerden. Die moesten volgens Tutu die energie beter gebruikten om zich zorgen te maken over  thema’s als armoede en hiv/aids. “Ik maak me ernstig zorgen wanneer we ons vooral bezig houden met de vraag wie met wie naar bed gaat, op een moment dat de problemen zo vreselijk groot zijn”, aldus Tutu tijdens een een persconferentie in het Keniaanse Nairobi in 2007. “Het is sowieso onrechtvaardig iemand te bestraffen op grond van diens seksuele geaardheid. Niemand kiest ervoor een bepaalde voorkeur te hebben. Je gaat toch ook geen mensen straffen om hun huidskleur of ras. Ik begrijp niet waarom we een minderheid bestraffen die sowieso al wordt vervolgd.” Voor de God tot wie ik bid, is homoseksualiteit geen prioriteit, zei Tutu nog.

In 2012 riep hij het Oegandese parlement op om de omstreden anti-homo wet,Kill the gays bill,  die toen op tafel lag niet goed te keuren. ”Ik ben tegen discriminatie. Dit is oneerlijke discriminatie en ik wil de wettenmakers in Oeganda oproepen om het wetsvoorstel te laten vallen. Omdat ik denk dat dit verkeerd is." zo zei de aartsbisschop toen op de conferentie voor de Afrikaanse kerken in Kenia. "Mijn broeders en zusters, jullie steunden mensen die onderdrukt werden omwille van hun huidskleur. Jullie moeten ook hetzelfde doen voor mensen die onderdrukt worden voor iets ,zoals hun seksuele geaardheid,waar ze niets aan kunnen doen." In 2014 werd de omstreden wet alsnog goedgekeurd en ondertekend door de Oegandese president Yoweri Museveni maar een half jaar later ongrondwettelijk verklaart door het Oegandese Grondwettelijke Hof.

In 2016 kreeg hij voor zijn steun aan de LGBTQ-gemeenschap de prestigieuze  ILGTA (International Gay & Lesbian Travel Association) Chair Award. De award wordt uitgereikt aan een individu of organisatie die ervoor  zorgt dat holebi en transseksuele reizigers zich welkom voelen. “Hij is sinds de teloorgang van de apartheid een wereldwijde bron van inspiratie. Hij gebruikt zijn bekendheid om campagne te voeren voor diegenen die onderdrukt worden en  om de mensenrechten te verdedigen”, zo verduidelijkde Dan Melesurgo van ILGTA bij de bekendmaking van de uitreiking van de prijs. “Hij is een echte leider in het gevecht tegen hiv/aids, armoede, racisme, seksisme, homofobie en transfobie.”

Desmond Tutu overleed op 26 december 2021 in een rusthuis in Zuid-Afrika.

Wham - Last Christmas

Af en toe komt er nog wel een hit uit zijn Wham!-periode voorbij maar veel verder dan een Club Tropicana, The Edge of Heaven of Young Turks hoor je niet meer vaak terug op de radio. Eén uitzondering is deze Last Christmas. Tijdens de  vele eindejaarslijstjes van grootste hits aller tijden durft deze wel eens opduiken. Het nummer staat ook steevast tussen de kersthits van Mariah Carey, Chris Rea en anderen op de jaarlijkse compilaties van kersthits uit vervlogen tijden.

Careless Whisper

Al tijdens zijn periode bij Wham! was het al duidelijk dat hij meer wilde zijn dan de altijd vrolijke gladde jongen die up-tempo hits vertolkte. Met Careless Whisper zette hij zijn eerst succesrijke passen in de richting van een carrière. 

I want your sex

Nu heeft elke zichzelf respecterende rapper het minstens één keer over zijn seksuele prestaties op zijn platen maar in 1987 was dat nog absoluut non-done. George Michael shockeerde het  Britse publiek door compleet met een voor die tijd expliciete videoclip over het S-onderwerp te zingen. Het leverde hem in verschillende landen een uitzendverbod op. MTV mocht de clip pas in de late uurtjes uitzenden. 

Faith

Na I want your seks bracht George Michael de titeltrack van zijn eerste soloplaat uit en ook dat was een schot in de roos want de single bereikte de eerst plaats van de Billboard 100 in de VS. Ook in Europa veroverde George Michael met Faith de bovenste regionen van de hitparade.

Don't Let The Sun Go Down On Me

In 1991 nam hij samen met Elton John diens klassieker Don't Let The Sun Go Down On Me op en na enkele jaren stilte slaagden de beide heren erin om enkele weken op de nummer één positie in de hitparades te blijven kamperen. Het is ook één van de meest succesvolste duetten die George Michael uitbracht. Andere artiesten die samen met George Michael het vinyl deelden zijn soul-legende Aretha Franklin, Mary J. Blidge en Queen.

Somebody To Love

Na het overlijden van  Freddie Mercury werd George Michael door de overige leden van Queen gevraagd om enkele nummers te brengen tijdens het tribuutconcert voor de aan Aids overleden Queen-frontman. Zijn optreden was zo succesvol dat de nummers die hij daar zong op de Five Live EP werden uitgebracht.

Na zijn doortocht in Wembley deden de geruchten lange tijd de ronde dat hij Freddie Mercury zou vervangen.Iets wat uiteindelijk niet zou gebeuren. 

Jive Talking

Toen hij de demo's in handen kreeg van het debuutalbum van zijn neef Andros Georgiou en diens Boogie Box High project was George Michael zo weg van diens versie van de Bee Gees-hit Jive Talking dat hij tussen de opnames van zijn album Faith de vocals opnieuw inzong en een nieuwe versie maakte. Omdat hij toen onder contract lag bij zijn platenfirma Epic mocht zijn naam niet vermeld worden op de hoes van Jive Talking toen die single uitkwam. Ook op de rest van het Boogie Box High-album is George Michael overigens nog te horen. 

Outside

Na het overlijden van zijn moeder ging George Michael door een diep dal. Niet alleen strookte zijn imago niet met zijn werkelijke leven maar ook met zijn bekendheid kon hij moeilijk om gaan. De hele wereld dacht dat hij hetero was maar in het geheim had hij een relatie met een man die aan aids overleed. In 1998 werd hij dan ook nog eens in een openbaar toilet in Beverly Hills betrapt toen hij een undercover-agent probeerde te verleiden. Dat leverde hem een werkstraf  en een gedwongen coming-out als homo op. Maar tot groot ongenoegen van de arresterende agent verwerkte George Michael dat in zijn hit Outside. 

In 1992 won ze een Grammy Award voor 'Best Female Singer'. Ook voor haar duet met Roy Orbison, van diens hit Crying, ontving ze een Grammy voor 'Best Country Collaboration with Vocals'. 

K.D. Lang speelde tijdens haar optredens voortdurend met haar androgyne uiterlijk: zo had ze vaak een teddyjongenkuif en trad ze op met een gedetailleerd pak.

In 1992 komt K.D.Lang in een interview in het Amerikaanse blad The Advocate uit voor haar lesbische geaardheid. Sindsdien is ze voorvechtster voor holebi-rechten. Ook neemt ze het op voor dierenrechten en voor de Tibetaanse bevolking. Als LGBT-activiste steunde ze heel wat goede doelen, waaronder de zorg voor hiv/aids patiënten en het onderzoek naar de ziekte. Ook coverde ze de Cole Porter hit “So in Love” dat terecht kwam op het benefietalbum Red Hot+ Blue waarmee geld werd ingezameld voor het onderzoek naar aids. In een interview in 2016 dat in de Canadese pers verscheen zei ze dat haar coming-out het meest verantwoordelijke was wat ze toen kon doen voor haarzelf en de maatschappij.  Wel had ze het moeilijk met de kritiek die ze daarop kreeg. Zo werd haar muziek niet meer gespeeld op verschillende radiozenders en in een interview verklaarde ze dat ze voelde dat ze door de Country Musicindustrie was verbannen.

In 2011 werd Lang toegevoegd aan de Canadese Q Hall of Fame

Bohemian Rhapsody

Door velen wordt deze iconische single uit ‘A night at the opera’ gezien als de beste popsong aller tijden. Het bewijs daarvan vinden we jaarlijks in de vele top 100 aller tijden lijstjes die onze planeet rijk is en waar deze hit altijd in de bovenste regionen terug te vinden is. Maar de bijhorende clip wordt algemeen gezien als de eerste echte videoclip ooit. Voordat de clip uitkwam waren er wel artiesten die een filmpje van hun optreden de wereld rondstuurden maar Queen kwam voor het eerst op de proppen met een speciaal voor een nummer gemaakte clip. Na het succes van ‘Bohemian Rhapsody’ werd  voor platenmaatschappijen een standaard om videoclips te maken 

I Want to Break free

Freddie stak niet onder stoelen of banken dat hij zich graag verkleedde en veel met homo’s omging. Voor ‘I want to break free’ haalde Roger Taylor Brian May, John Deacon en Freddie Mercury over om vrouwenkleding te dragen in deze parodie op de bekende Britse soap Coronation Street. De clip was door de verkleedpartij controversieel en werd in verschillende landen, waaronder de VS, verboden.

The Great Pretender

Dat Freddie Mercury zich graag verkleedde was al duidelijk uit de verschillende videoclips en op het podium. Maar voor deze op zijn lijf geschreven solo-uitstap haalde hij zijn meest iconische kostuums nog eens uit de kast om ze nog een keer te dragen.

Living on My own

'Living on my own' is een van de verschillende solo-singles, en waarschijnlijk na The Great Pretender de meest succesvolle. Het nummer  was een kleine hit in 1985. Pas toen de No More Brothers er in 1993 een remix van maakte haalde Freddie Mercury, twee jaar na zijn overlijden, voor het eerste keer de nummer één positie in verschillende landen. Zowel in de clip voor de versie uit 85 als 93, werden beelden gebruikt van het flamboyante feestje dat Freddie Mercury organiseerde voor zijn 39ste verjaardag.

Barcelona

Tijdens een operabezoek geraakte Mercury in de ban van de stem van Montserrat Caballé. Hij kon zijn geluk niet op toen de operaster  op zijn uitnodiging inging voor een etentje. Het klikte zo hard tussen de twee dat ze een heel operagetint album opnamen waarvan Barcelona de grootste hit werd. Het nummer omschrijft de ontmoeting tussen Montserrat Caballé en Mercury.

Live in Wembley

In het midden van de jaren 80 bouwde Queen verschillende pauzes in zodat de groepsleden enkele soloprojecten konden doen. Mede doordat Freddie Mercury zijn eerste soloalbum Mr. Bad Guy uitbracht, waarop 'Living on my own' stond, werden de roddels sterker dat de band op splitten stond. In 1985 stalen ze de show tijdens Live Aid en in 86 verkochten ze de Wembley Arena helemaal uit, voor wat vele fans dachten wat hun laatste optreden als Queen zou zijn. Maar voordat hij met het nummer ‘Who wants to live forever’ begon hielp hij die geruchten de wereld uit. ”Vergeet die geruchten, we blijven samen tot we sterven. Daar ben ik zeker van.”

The Show Must Go On

Wat hij in 86 zei toen hij de roddels over een mogelijke split ontkrachtte werd waarheid. In 1990  dook Queen nog een laatste keer de studio in. Freddie was toen al enkele jaren ziek en was erg verzwakt en vermagerd. De media was aan het speculeren over de oorzaak maar Mercury verzweeg voor hen en de wereld dat hij besmet was met hiv.

In het door Brian May geschreven nummer wordt beschreven hoeveel moeite het koste voor Freddie om te blijven optreden. May was in eerste instantie bezorgd dat Mercury de kracht niet zou vinden om het nummer in te zingen. Toen hij zijn bezorgdheid met Freddie deelde zei die 'I'll fucking do it, darling' dronk een wodka en zong het nummer op zijn typische stijl in.

Het nummer werd in oktober 91 uitgebracht enkele weken voordat Freddie Mercury stierf aan de gevolgen van aids.

Lees ook: Freddie Mercury: Frontman van Queen (1946-1991)

In een interview in 2011 met het Amerikaanse blad Newsweek zei hij dat de New Yorkse homoseksuelen zich toen in een oorlogszone bevonden waarvan enkel zij wisten dat die bestond. Om aandacht op te eisen voor de aidsepidemie verzamelde hij een aantal activisten en kunstenaars om zich heen die gewapend met ondermeer een faxmachine en een Macintosch computer conceptuele kunst begonnen te maken en die begonnen rond te sturen. In 1989 werd hij ook één van de oprichters van Visual Aids, een activistische organisatie die kunstenaars die met hiv-aids besmet zijn ondersteunden.

 Met Visual Aids bedacht hij het nu iconische aidslintje dat wereldwijd is uitgegroeid tot het symbool van de strijd tegen hiv en aids. De rode kleur verwijst naar het bloed waarmee het virus zich doorheen het lichaam verspreidt en de vorm is een knipoog naar de stilte die in de jaren 80 rond hiv en aids heerste. Voor de landelijke lancering van het aidslintje had O’Connel zijn zinnen gezet op de televisieuitzending van de Tony Awards. Vanuit zijn appartement in Manhattan begon O’Connell met de verspreiding van duizenden uit garen gemaakte Aidslintjes en het opbellen an alle connecties die ze hadden op Broadway. Ook stuurden ze honderden van die aidslintjes naar kostuumontwerpers, acteurs en kappers die bij de uitzending van de Tony Awards aan de slag zouden zijn. Vrijwilligers gingen voor de uitzending van het Minskoff Theater rode lintjes op de stoelen leggen in de hoop dat hun aidslintjes in beeld zouden worden gebracht. Niet alleen werden de lintjes toen gedragen door verschillende genodigden maar ook door presentator Jeremy Irons. Daarna doken de ‘aidslintjes’ steeds vaker op  tijdens de uitreikingen van de Oscars, Emmys en Grammy’s. In 1993 bracht de United States Postal Service zelfs een postzegel uit met het aidslintje. 

Dagen zonder kunst en licht

Het ontwerpen en lancering van het aidslintje was echter niet de eerste actie van O’Connell en Visual Aids.  Eén van de eerste acties  vond al plaats in 1989. In een poging om de om zich heen grijpende aids-epidemie een halt toe te roepen organiseerde de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) toen hun tweede Wereld Aidsdag. Visual Aids coördineerde toen samen met een comité van kunstenaars, curators, schrijvers en bedienden bij meer dan 800 kunstorganisaties, museums en gallerijen doorheen de Verenigde Staten een ‘Dag zonder Kunst’. Bij alle deelnemende gallerijen en museums werden kunstwerken voor één dag verborgen of weggehaald. In hun plaats kwamen borden met informatie over HIV en safe sex. Tot op de dag van vandaag vindt er een ‘Dag zonder kunst’ plaats in verschillende Amerikaanse musea en gallerijen. 

Een ander project van Visual Arts in de jaren 90 was de “Nacht zonder licht”.  Ter gelegenheid van de  tweede “Dag zonder Kunst” werd er met het stadsbestuur van New York overeengekomen om alle lichten van historische  en publieke gebouwen, de theaters op Broadway en wolkenkrabbers een kwartier te doven. In de jaren die volgden zou ook San Francisco zich aansluiten met New York. In 1993 sloot ook de toenmalige Amerikaanse president Bill Clinton zich bij de nacht van de duisternis aan door de verlichting van het Witte Huis ter gelegenheid van Wereldaidsdag te doven. 

(foto: Night without lights (bron: Visual Aids))

Woelig privéleven

In zijn privéleven kende O’Connell ook zijn persoonlijke tegenslagen en triomfen. Zo versloeg hij een jarenlange alcoholverslaving maar liep hij tijdens een homofobe aanval in de jaren zeventig ernstige kwetsuren op. Toen hij thuis ging na een avondje stappen in de East Village werd hij door een groep tieners in de val gelokt. Die braken toen zijn arm. Als gevolg daarvan moest hij een huidtransplantatie ondergaan wat resulteerde in een groot lidteken.   In de jaren 80  geraakte hij besmet met aids. Om de ziekte te bestrijden moest hij toen per dag een medicijnencocktail innemen die bestand uit meer dan dertig pillen. In de jaren die volgden verloor hij ook een groot deel van zijn vrienden aan aids en in 2000 overleed zijn partner James Morrow. De laatste paar jaren van zijn leven trok hij zich terug in zijn appartement waar hij leefde van een invaliditeitsuitkering. Op 23 maart 2021 overleed hij in een ziekenhuis aan de gevolgen van aids.

In La Boverie krijg je ongeveer 100 originele werken van Warhol en talrijke  zeefdrukken te zien uit het  Andy Warhol Museum die voor de gelegenheid ook zijn aangevuld met werken  uit  andere museums en prestigieuze privécollecties. Heel wat van de werken waren tot nu toe nog nooit voor het grote publiek eerder te zien.

Als je een etiket op Andy Warhol moet plakken ben je eraan voor de moeite. Hij is  immers niet in één enkel vakje onder te brengen. Zo was hij naast tekenaar, schilder, en coverontwerper ook documentairemaker, fotograaf, interviewer  en producer van ondermeer de legendarische popband The Velvet Underground. En dan hebben we zelfs nog maar het tipje van de ijsberg geschraapt van de vele kunstvormen waar Warhola, zoals hij oorspronkelijk heette, zich mee bezig hield.

Andrew Warhola reisde aan het begin van de industriële revolutie en de start van het kapitalisme, eind jaren 40, van Pittsburgh naar New York waar hij onder de nom de plume van Andy Warhol begon als tekenaar van  allerhande reclames die in de toenmalige (mode)magazines verschenen. Eén van die magazines was het tijdschrift Glamour dat hem vooral inhuurde voor zijn tekeningen van schoenen en de nieuwste mode. Ook werd hij  door verschillende vooraanstaande schrijvers  gevraagd om hun boekencovers te ontwerpen

Als er één ding van warhol kan gezegd worden is dat hij als niemand anders nieuwe trends in de snel ontwikkelende wereld van de jaren vijftig en zestig kon spotten en ook openstond voor de opkomst van nieuwe kunstvormen die daarmee gepaard gingen. De lessen die hij geleerd had met zijn werk voor de verschillende modebladen, de opkomende massaproductie en de veranderende tendensen in de maatschappij aan het begin van de jaren zestig gebruikte hij om één van de gezichten te worden van de toen opkomende pop-art stroming.  Hij ‘leende’ elementen uit foto’s , affiches, portretten van herkenbare iconen en alledaagse voorwerpen en maakte zijn kunst beschikbaar voor de gewone Amerikaan. Dat is ook de periode dat hij bekend werd met zijn schilderijen van de (toen) bekende soepblikken van Campbell. Ook begon hij met het op grote schaal met het produceren van zijn kleurrijke zeefdrukken van bekendheden en figuren uit de popcultuur. Bekende voorbeelden daarvan zijn ondermeer de kleurrijke portretten van onder meer Marilyn Monroe, Elvis Presley, Elizabeth Taylor en presidentsvrouw Jackie Kennedy. In die reeks maakte hij ook portretten van omstreden figuren van onder meer de Chinese dictator Mao.

Warhol richtte in die periode ook zijn (Silver) Factory op waar hij enerzijds zijn eigen werken maakte maar waar hij ook rondhing met de up and coming kunstenaars uit alle lagen van de New Yorkse bevolking. Onder de vaste gasten waren ook heel wat homoseksuele kunstenaars en dragqueens die ook regelmatig terugkwamen in zijn verschillende werken. Rond die tijd begon Warhol ook te experimenteren met film. Niet zoals in Hollywood met commerciële producties met grote namen maar obscure documentaires met mensen die in de Factory rondhingen. Warhol was van mening dat iedereen minstens  eens in zijn leven vijftien minuten beroemd moest zijn. Maar aan het mooie liedje kwam abrupt een einde toen de radicale feministe Valerie Solares de Factory binnendrong en Warhol neerschoot. Zij was van mening dat alle mannen moesten gecastreerd worden en beweerde dat Warhol haar leven controleerde. Na de moordaanslag werd de beveiliging van de Factory opgedreven en konden enkel de meer gegadigde kunstenaars er nog terecht. 

Warhol had ook een dikke vinger in de opkomende popmuziek als producer. Zo stond hij aan de wieg van de Velvet Underground, de carrière van Lou Reed (wiens hit Walk on the wild life gaat over een dragqueen die hij in de Factory had ontmoet), was hij een graag geziene gast in Studio 54, ontwierp hij verschillende platenhoezen voor ondermeer the Rolling Stones en dook hij ook op  en produceerde hij verschillende platen en  videoclips. Samen met Keith Haring bracht hij ook de aids-epidemie die halfweg de jaren tachtig  de New Yorkse homoscene hard trof ook onder de aandacht.  In 1987 zou hij overlijden na een operatie aan zijn galblaas. 

De tentoonstelling in Luik over het leven en het werk van Warhol is één van de drie tentoonstellingen die in ons land de afgelopen maanden te zien waren over de frontrunners van de pop art stroming. Vorig jaar was er al een tentoonstelling over het leven en werk van Keith Haring, één van de kunstenaars die Warhol onder zijn vleugels nam in de Factory, en momenteel is in Bergen ook nog een tentoonstelling te zien met honderd kunstwerken  van Roy Lichtenstein. 

In de tentoonstelling  over Warhol die momenteel in Luik te zien is, krijg je niet alleen een beeld van het werk van Warhol door de jaren heen maar worden zijn kunstwerken ook gekoppeld aan de gebeurtenissen van de woelige jaren 50,60, 70 en 80 van waar uit Warhol gretig elementen leende om in zijn kunstwerken te gebruiken.  De opkomende gelijkheidsstrijd van de afro-amerikanen en homoseksuelen, de oorlog in Vietnam, de ruimteoorlog tussen de VS en de Sovjetunie, de moord op John Kennedy en nog veel meer historische gebeurtenissen, allemaal spelen ze een rol in het werk van Warhol. 

De expo met werken van Andy Warhol is nog tot eind februari te bezoeken in La Boverie. 

Johnson nam in eerste instantie Black Marsha als artiestennaam maar veranderde die later in Marsha P. Johnson. Johnson noemde zich travestiet omdat de term transgender toen nog niet massaal gebruikt werd. Johnson was één van de eerste dragqueens die regelmatig naar de New Yorks pub the Stonewall Inn ging. Dat deed ze meestal gekleed in goedkope vrouwenkleding en een kroon gemaakt uit verse bloemen. Zij was ook aanwezig op 28 juni 1969 toen de politie voor de zoveelste keer de bar binnenviel om de aanwezige homoseksuelen te arresteren. Tijdens de rellen  en de protestmarsen die daarop volgden was Marsha P. Johnson samen met Zazu Nova en Jackie Hormonia, één van de drie dragqueens die het gezicht werden van de Stonewall rellen. Na de Stonewall rellen werd Johnson lid van het Gay Liberation Front. Op de eerste verjaardag van de rellen liep Johnson mee op in de eerste gay Pride in New York.  In de jaren die erop volgde zette ze zich in om de positie van LGBTQ’s en sekswerkers te verbeteren. Zo werd ze ‘drag moeder’ van het Transy House, een plaats waar dakloze homo en transponeren konden overnachten. In de jaren tachtig werd ze een van de voortrekkers van Act Up, een groepering die zich inzette voor de strijd tegen aids. Doorheen de jaren  verslechterde de mentale gezondheid van Johnson die  onder meer aan schizofrenie leed en werd ze verschillende keren opgenomen in een psychiatrische instelling. 

In 1992 werd haar lichaam na de gay Pride parade gevonden in de Hudson rivier. Volgens de politie pleegde Marsha zelfmoord maar getuigen verklaarden dat ze getuige waren van een ruzie tussen Marsha en een groep overvallers  die haar homofobe verwijten naar haar hoofd slingerde. Eén van hen zou slaags geraakt zijn met Marsha en dat de overvaller daarna opschepte dat hij een zwarte drag queen had vermoord. De politie opende toen echter geen nieuw onderzoek naar die bekentenissen. Dat gebeurde wel in 2002. Toen veranderde  de politie de doodsoorzaak van zelfmoord naar ‘onbekend’. Het onderzoek naar haar dood werd ook in 2012 en 2016 heropend.

In 2O2O werd de naam van het voormalige East River State Park in Williamsburg  (New York) veranderd in het Marsha P. Johnson park. 

In 1978 deed zij er samen met  Elizabeth Cady Stanton er alles aan om het grondwettelijke amendement op de agenda van het Amerikaanse congres  te krijgen. Susan B. Anthony overleed in 1906, 14 jaar voor vrouwen stemrecht kregen in het hele land.

In 2020, ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de goedkeuring van het negentiende grondwetsamendement door het Amerikaanse congres, kondigde president Donald Trump aan dat hij Susan B. Anthony een pardon zou verlenen. Daartegen kwam heel wat kritiek van vrouwelijke politici. Volgens hen zou Susan B.Anthony nooit een pardon gewild hebben, zolang alle vrouwen geen gelijke rechten hebben.

Bij hun protest kregen ze ondermeer de steun van het Nationale Susan B. Anthony museum in Washington. In een tweet op de bekendmaking van het pardon liet het museum weten dat Susan B. Anthony nooit een pardon zou willen omdat ze niet van mening was dat ze iets verkeerd had gedaan. Volgens het museum was Anthony woedend dat ze geen eerlijk proces met een volksjury had gekregen en zou ze tegen de rechter gezegd hebben dat ze nooit een dollar van de opgelegde boete zou betalen."Betalen zou de procedure gevalideerd hebben. een pardon voor Susan B. Anthony doet hetzelfde", aldus het museum.

Sinds haar debuut in 1988 krijgt ze ruimschoots de kans om haar liefde voor muziek en voor het leven van de daken te schreeuwen, maar neemt ze ook geen blad voor de mond om haar mening te laten gelden. Ze scoort onder meer met ‘Like the way I do’ en ‘Bring me some water’ verschillende hits in Europa. 

Door haar openheid is ze  een voorbeeld voor velen, niet alleen op muzikaal vlak.Tijdens de eerste inauguratie van president Bill Clinton in januari 1993 maakte ze publiekelijk bekend dat ze lesbienne is. Ook vecht ze openlijk tegen borstkanker, een strijd die ze wint. Met haar rauwe stem en pure classic rock vereeuwigt ze zichzelf in de Amerikaanse rockgeschiedenis.

In 2011 krijgt ze dan ook eervol haar eigen ster op de Hollywood Walk Of Fame. En dat is maar één van de vele prestigieuze bekroningen van haar carrière, want Melissa Etheridge sleept onder andere ook twee Grammy Awards in de wacht, en met ‘I Need To Wake Up’, uit de soundtrack voor Al Gore’s ‘An Inconvenient Truth’, zelfs een Oscar.

Bob Benny begon zijn carrière net na de Tweede Wereldoorlog. Zijn grootste hit scoorde hij met  'Waar en Wanneer' in 1963. Vier jaar eerder vertegenwoordigde Bob Benny ons land voor een eerste keer op het Eurovisie Songfestival. Met het lied 'Hou toch van mij' eindigde hij op de zesde plaats. Dat Vlaamse record  werd pas in 2010 geëvenaard door Tom Dice. In 1961 vertegenwoordigde hij ons land voor een tweede keer met het liedje ‘September, een gouden roos’ maar toen eindigde hij op een gedeelte laatste plaats.

Bob Benny trad ook op  in verschillende musicals en operettes. Hij trad ook zes jaar lang op in Berlijn in de musical Mein Freund Bunburry en de operette Maske in Blau. In Vlaanderen zelf speelde hij een rol in My Fair Lady. In 2001 werd hij getroffen door een beroerte. Hij maakte toen ook bekend dat hij homo was. Door zijn beroerte kreeg Bob Benny financiële problemen. In april 2003 werd er een benefiet concert voor hem georganiseerd. In 2002 werd hij opgenomen in de Radio 2 Eregalerij voor een leven vol muziek. Op 29 maart 2011 overleed Bob Benny in het rusthuis in Sint-Niklaas waar hij verbleef.

John Palatinus werd geboren in 1929 en hij werd al snel bekend toen hij  homoerotische foto’s van jonge bodybuilders begon te maken. De foto’s van Palantinus verschenen in de zogenaamde physique-magazines waarin jonge bodybuilders hun lichaam toonden. Het bekendste magazine was Tomorrow’s Man.  Deze magazines waren toen zeer populair bij homomannen. John Palatinus drukte naast  andere fotografen zoals Bob Mizer, zijn stempel op naaktfotografie. 

In 1956 verhuisde John Palatinus naar New York waar hij een fotostudio opende.  Palatinus fotografeerde zijn modellen meestal tegen een lichte achtergrond en stond bekend voor het gebruik van licht en schaduw om de mannelijke vormen zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen. De foto’s waren destijds beslist gewaagd. Meer dan een halve eeuw later kan men zijn werk in zekere zin bestempelen als ‘retroklassiek’. Het is stijlvol, onschuldig, en sympathiek.

Naast de foto’s voor de physique magazines zoals, ’Tomorrow Man’, maakte hij ook naaktfoto’s van mannen die hij tegen betaling via een postorderzaak verstuurde.  Dat was toen echter nog illegaal en in 1959 werden John Palatinus en zes van zijn medewerkers als ‘de seksuele roofdieren van Manhattan’ afgeschilderd en gearresteerd. Bij de huiszoeking werden meer dan 10.000 foto’s in beslag genomen.  In de daarop volgende rechtszaak werd hij niet veroordeeld voor de verspreiding van pornografie maar voor samenzwering en bleef hij van een gevangenisstraf gespaard.

Pas bij de opkomst van het internet werden verschillende foto’s van Palantinus opnieuw ontdekt en dat resulteerde in  2010 in de expositie John Palatinus Tomorrow’s Man waarmee de fotograaf de laatste jaren rondtoerde.  

Deborah was vanaf het eerste uur betrokken bij de ontwikkeling van de transgenderwet in België.  Zelfs in haar laatste weken trok ze nog mee aan de kar. Een feministe en activiste in hart en nieren. Ze overleed op 28 juli 2016. In 2018 kreeg ze postuum de Çavaria Lifetime Achievement Award.

Elio Di Rupo werd als enige van zeven kinderen in ons land geboren nadat zijn ouders naar Belgie waren gekomen vanuit Italië. Toen hij één jaar was kwam zijn vader om het leven tijdens een auto-ongeval. Hierdoor kon zijn moeder de opvoeding van haar zeven kinderen niet bekostigen en werden drie van zijn broers ondergebracht in een weeshuis.

Tijdens zijn studies in Bergen kwam in contact met de socialistische beweging. Hij begon zijn politieke carrière als  een kabinetsmedewerker op het kabinet van Jean-Maurice Dehousse. In 1982 belandde hij voor het eerst in de gemeenteraad van Bergen.In 1987 kwam hij ook terecht in de nationale politiek om twee jaar later ook even in het Europees Parlement te zetelen. In 2000 werd hij  burgemeester van Bergen. Di Rupo kwam ook in 1999 de eerste keer  aan het hoofd te staan van de PS. 

Zijn coming-out verliep echter niet van een leien dakje. Tijdens de beschuldigingen van de mythomaan Olivier Trusgnach  tijdens de Dutroux-affaire werd Di Rupo gelinkt met misbruik van jongeren. Trusgnach beweerde dat hij als minderjarige een relatie had gehad met de PS-vicepremier. Tijdens die hectische periode in 1996 vroeg een journaliste van de Franstalige omroep RTL of hij homo was. ““Naar het schijnt bent u homoseksueel!, Ik heb me omgedraaid en geantwoord: ‘Ja. Et alors?, Dat moment vergeet ik nooit meer. Enkele seconden eerder verdrongen de journalisten zich nog rond mij, na dat antwoord viel alles en iedereen stil.’ zo zei de nieuwbakken premier toen in  een interviewboek.

‘Voor mij was die geaardheid al een deel van mijn leven. Ik zag niet in waarom ik daarover niet zou spreken. De maatschappij stond niet echt open voor die problematiek, maar door mijn rimbaudiaanse visie op vrijheid was het voor mij vanzelfsprekend om erover te praten.’

Net na zijn coming-out vertelde Di Rupo aan het holebi-magazine Zizo dat hij een voorstander is van coming-out."Persoonlijk denk ik nu dat het beter is er voor uit te komen, want het helpt om zoveel mogelijk gelijkheid te krijgen tussen mensen" klonk het toen in 2001.

Naast haar acteercarriere haalde Elizabeth Taylor regelmatig de gespecialiseerde pers omwille van  haar acht huwelijken en turbulente privéleven. De laatste paar jaren kwam ze vooral door haar wankele gezondheid in het nieuws. Zo werd ze in 1997  geopereerd aan een hersentumor en  in 2009 onderging Taylor een hartoperatie.

Bij de Amerikaanse homo-gemeenschap was ze vooral geliefd voor haar strijd tegen aids. Nadat haar goede vriend en verdoken homo Rock Hudson in de jaren tachtig an aids overleed richtte ze een eigen stichting op die onderzoek naar de ziekte deed en aids-patienten steunde.