What I'm about to say probably won't make me popular with everyone, but it needs to be said.

Our community, especially our clubs, bars and other safe spaces, is under threat. During Pride and festival season, it's impossible to ignore the growing problem of excessive drug use. The rapid rise of GHB is putting some of the few places where LGBTQIA+ people can truly feel safe at risk.

I've been part of the queer and kink community for many years, and I've seen more and more people turn to drugs during chemsex parties or simply to lower their inhibitions. Drug use has always existed in our community for many different reasons, including self expression and self discovery.

Some people practice harm reduction. They know what they're taking, understand dosages, have a trusted buddy looking after them and take responsibility if something goes wrong.

But an increasing number of people are no longer taking GHB or other drugs to step over a small hurdle. They're jumping off a skyscraper.

Over the past few weeks, several close friends and I have repeatedly had to help people suffering overdoses in queer venues. Each time it involved dangerous combinations of GHB, other drugs, poppers and alcohol, consumed without any awareness of personal limits.

When you mix multiple substances, one plus one plus one doesn't equal three. It multiplies the risks dramatically. Eventually you lose all control, placing not only yourself at risk but also your friends, venue staff and everyone else who suddenly becomes responsible for your safety.

And if, after recovering, you blame your friends for your overdose instead of accepting responsibility, it's time to recognize that professional help is needed.

Venue owners also have an important role to play. Many display posters warning about GHB, yet too often those policies are not enforced. As long as drug use remains out of sight, it is tolerated. That tolerance allows the problem to grow.

Club owners should be willing to temporarily ban people who repeatedly endanger themselves and others. Losing a handful of customers is far less damaging than losing a venue's reputation or facing closure after a serious incident.

Our community faces attacks from outside, but we also face challenges from within.

Let's take responsibility. Stay informed, reduce risks, look after each other and protect the spaces that allow us to be ourselves.

I hope we can continue enjoying our clubs, festivals and Pride events for many years to come. That will only happen if we all work together to protect them.

Have a safe and enjoyable Pride and festival season.

Marc Dirix

Publisher Gaylive

Ce que je vais dire ne me rendra probablement pas populaire auprès de tout le monde, mais il est temps de le dire. Notre communauté, et plus particulièrement nos clubs, cafés et autres espaces sûrs, sont en danger. En pleine saison des festivals et des Prides, il devient impossible d'ignorer la consommation excessive de drogues. L'essor du GHB menace directement les rares lieux où la communauté LGBTQIA+ peut encore se sentir véritablement en sécurité.

Je fréquente la communauté queer et kinky depuis de nombreuses années. Je constate qu'un nombre croissant de personnes consomment des drogues lors de soirées chemsex ou simplement pour dépasser leurs inhibitions. La consommation de drogues a toujours existé dans notre communauté, pour des raisons liées à l'expression de soi, à la découverte de soi ou au besoin d'appartenance.

Certaines personnes le font en limitant les risques. Elles connaissent les produits qu'elles prennent, respectent les dosages, sont accompagnées d'un buddy et assument leurs responsabilités lorsque quelque chose tourne mal.

Mais une autre réalité apparaît. De plus en plus de personnes ne prennent plus du GHB ou d'autres drogues pour franchir une simple marche, mais pour sauter du haut d'un gratte ciel.

Ces dernières semaines, plusieurs amis proches et moi même avons dû porter secours à des personnes victimes de surdoses dans des établissements queer. À chaque fois, il s'agissait de mélanges dangereux de GHB, d'autres drogues, de poppers et d'alcool, consommés sans connaître leurs limites.

Lorsque l'on combine autant de substances, le résultat n'est plus une addition mais une multiplication des risques. On perd totalement le contrôle et ce ne sont plus seulement les consommateurs qui sont mis en danger, mais aussi leurs amis, le personnel des établissements et tous ceux qui se retrouvent malgré eux responsables de leur sécurité.

Si, après une overdose, on rejette encore la faute sur ses amis, il est temps de reconnaître que le problème est devenu plus profond et qu'une aide professionnelle est nécessaire.

Les établissements ont également une responsabilité. Beaucoup affichent des avertissements contre le GHB, mais trop souvent ces règles restent théoriques. Tant que la consommation reste discrète, elle est tolérée. C'est précisément cette tolérance qui permet à la situation de se dégrader.

Les responsables de clubs doivent intervenir davantage et exclure temporairement les personnes qui mettent régulièrement les autres en danger. Perdre quelques clients coûtera toujours moins cher que perdre la réputation d'un établissement ou risquer sa fermeture.

Notre communauté est attaquée de l'extérieur, mais aussi de l'intérieur.

Prenons nos responsabilités. Informons nous, réduisons les risques, accompagnons nous mutuellement et protégeons les lieux qui nous permettent encore d'être nous mêmes.

Je souhaite encore longtemps pouvoir profiter de nos clubs, de nos festivals et de nos Prides. Nous ne pourrons les préserver que si nous en prenons tous soin.

Je vous souhaite une saison des festivals et des Prides sûre et bienveillante.

Marc Dirix

Wat ik nu ga zeggen gaat me niet populair maken bij sommigen maar het moet wel eens gezegd worden. Onze community en meer bepaald onze clubs, cafés en andere safe spaces zijn in gevaar. Nu we volop de festival en Pride seizoen zitten is het het overmatige druggebruik in onze maatschappij niet meer te ontkennen. Druggebruik en vooral de sterke opkomst van GHB zorgt ervoor dat de weinige safe spaces die we als queercommunity nog hebben verder dreigen te verdwijnen. 

Ik loop al een tijdje mee in de queer en kinkcommunity en ben me bewust dat een steeds groter deel daarvan naar de drugs grijpt tijdens chemsex-feestjes of gewoon om die eerste drempel te overwinnen.Binnen onze community is druggebruik altijd al een constante geweest en dit omwille van allerlei redenen die met zelfexpressie en ontdekking, te maken hebben , Er is een grote groep die drugs hiervoor pakken en dat op een enigszins verantwoorde manier doen. Zo kennen ze de sterkte van de middelen die ze nemen, hebben ze een buddy die hen in de gaten houdt en hun eigen verantwoordelijkheid neemt als het toch misgaat. Deze vorm van druggebruik daar kan ik tot op zekere hoogte nog begrip voor opbrengen. 

Maar er is ook een steeds grotere groep die GHB en andere drugs niet langer gebruikt om van die spreekwoordelijke drempel te springen, maar van een spreekwoordelijke wolkenkrabber. En zoals je je kunt voorstellen, is een val van een wolkenkrabber niet alleen veel gevaarlijker voor jezelf, maar ook voor de mensen rondom je.

De afgelopen weken ben ik en vrienden die me dierbaar zijn verschillende keren geconfronteerd met personen in het queer uitgangsleven die van die wolkenkrabber zijn afgesprongen en in een overdosis beland zijn. Telkens ging het over gebruikers die hun grenszen niet kennen en zich in een toestand brachten door het combineren van verschillende middelen en sterke drank. Ze nemen niet alleen hun eigen drugs mee, maar gaan ook "shoppen" bij vrienden die gebruiken en hogere dosissen gewend zijn dan zijzelf. Vervolgens snuiven ze nog poppers en overgieten ze dat alles met wijn of sterke drank.

Als je op deze manier drugs gebruikt, gebruik je het niet meer om drempels te overwinnen maar om van een wolkenkrabber te springen. Als het op drugsgebruik aan komt is een 1+1+1 niet gelijk aan 3 maar aan tien of meer omdat iedere andere drug die je neemt de effecten van de andere drugs versterkt tot je zelf niet meer functioneert en verandert in een in een vijfjarig kind dat halfnaakt in een gang of dark room op de grond ligt en dat klinkt als een slechte plaat die blijft hangen. 

Dit gedrag brengt niet enkel jezelf in gevaar maar ook dat van je omgeving die zonder dat ze hiervoor gevraagd hebben plots verantwoordelijk gesteld worden voor jouw welzijn door jouw overmatige druggebruik. Als je daarna, als je terug bij je positieven bent, ook nog eens jouw vrienden van je overdosis te schuld geeft omdat ze je drugs hebben gegeven nadat je zelf al meer als genoeg hebt genomen heb je meer dan een probleem en moet je naast jouw eigen verantwoordelijkheid leren te nemen ook dringend professionele hulp te zoeken.

Maar ook het gedrag van de eigenaars van onze clubs en organisatoren van onze events speelt een rol in de steeds toenemende epidemie van druggebruik. Veel nemen al enkele maatregelen om te waarschuwen voor de gevaren van ghb en andere drugs door het ophangen van affiches. Daar op staat steevast te lezen dat gebruikers betrapt die worden met ghb uit de club worden gezet en een levenslang verbod krijgen. Maar meestal blijft dat laatste een dode letter en laten ze het gebruik van drugs binnen hun club toe zolang het onder de radar blijft. En daar ligt het probleem want het gebeurt steeds meer openlijk tot het leidt tot de eerder al beschreven gevallen. 

Het wordt tijd dat de zaakvoerders ingrijpen en die wolkenkrabbersspringers (tijdelijk) de toegang tot hun club verbieden. Het verlies van de omzet van deze klanten weegt immers niet op tegenover de eventuele omzetverlies die je zaak leidt aan imagoschade als een ambulance moet gebeld worden en de ene of andere burgemeester de zaak sluit voor verschillende maanden. Het is als zaakvoerder je verdomde plicht om niet alleen je zaak te beschermen maar ook je personeel en cliënteel tegen deze kamikaze-piloten.

Dus beste community, we liggen niet enkel onder vuur van buiten onze community maar ook van binnenuit. Neem dus je verantwoordelijkheid, gebruik niet of met mate(n), informeer je grondig en zorg zelf een back-up of buddy die je in de gaten houdt als je toch beslist om te flirten met drugs en ghb. 

Prettig en veilig festival en Pride seizoen.

Marc Dirix

Marc Dirix is journalist,content creator, podcaster en uitgever van Gaylive.Be

Wie het verkiezingsprogramma van het Vlaams Belang uitpluist merkt dat er weinig over LGBTI+personen instaat. De laatste paar weken begon echter de (toekomstige ) afbraakpolitiek van de rechten van LGBTI-personen meer dan ooit duidelijk te worden. Tom Van Grieken haalt hiervoor ondermeer de inspiratie uit Hongarije waar Viktor Orban de laatste jaren ook in verweer ging tegen alles wat van ver of kortbij te maken heeft met de queergemeenschap. Ook op sociale media kijkt hij naar de campagne die PVV-frontman Geert Wilders voerde tijdens de Nederlandse verkiezingen.

In de verschillende televisieprogramma’s herhaalde VB-voorzitter Tom Van Grieken dat hij niet gelooft dat er andere genderidentiteiten zijn dan man en vrouw. “Wij geloven niet dat er iets bestaat als genders”, zo zei hij maandag tegen een transgender tiener in het programma ‘Eerste Keus’. “Als je overgaat tot geslachtsoperaties, was dat in het verleden op kosten van de samenleving. Daar ben ik het niet mee eens. Als je dat toch wil doen, moet je het op eigen kosten doen. We gaan geen paspoorten aanpassen. We gaan geen toiletten aanpassen. We gaan daarover geen wetgeving maken.”  Ook van het aanpassen van het juridische geslacht op de geboorteakte en andere identitieitsbewijzen wil het Vlaams Belang af. In ‘Het Conclaaf’ weigerde de VB-voorzitter zich ook afstand te nemen van een tweet dat Vlaams Belang-parlementslid Bart Claes over Petra De Sutter had gedaan. Die noemde Groen-vice­premier Petra De Sutter  “de verpersoonlijking van het cultuurmarxisme” omdat ze een transvrouw is. “Deze persoon wil alle fundamenten van onze westerse beschaving vernietigen en vervangen”, had Claes gezegd en getweet.  “Ik ben voor het Vlaams Belang de verpersoonlijking van de nieuwe vijand, namelijk de diversiteit, seksuele oriëntatie en genderidentiteit, waar wij tientallen jaren rechten voor hebben opgebouwd”, aldus Groen-kopstuk Petra De Sutter in ‘Het Conclaaf”. “Dit wordt een gevaar voor de waarden waar het Vlaams Belang beweerd voor te staan. Ik vind dit zeer onrustwekkend.”

 “U mag allemaal op uw hoofd gaan staan. De echte extremisten zijn mensen die ontkennen dat er ­enkel mannen en vrouwen zijn”, zei Van Grieken nog in hetzelfde programma. De extreem-rechtse partij wil ook dat er een verbod komt op een medische transitie onder de 18 jaar en dat het voorschrijven van puberteitsblokkers aan minderjarigen verboden wordt.Dat bleek onlangs tijdens een debat op een middelbare school in Sint-Niklaas. “De samenleving moet zich niet aanpassen aan jouw gevoel”, klonk het toen. 

Ook tegen de adoptie door homoseksuele en lesbische koppels trok Van Grieken van leer. Op een vraag van Conner Rouseau (Vooruit) of hij of twee mannen samen een kind kunnen krijgen door adoptie antwoordde Van Grieken dat ‘elk kind recht heeft op een mama en papa.” “Ik en mijn partij zijn geen voorstander van homo-adoptie. Maar we hebben wel besloten als partij dat holebirechten verworven rechten zijn.”  Rousseau merkte daarop kurkdroog op:“Maar eigenlijk zijde tegen.” 

Dat is precies het probleem van het Vlaams Belang. Heikele thema’s zoals de rechten van LGBTQ+personen, abortus en vrouwenrechten blijven op enkele gevallen na op de achtergrond in het programma van het Vlaams Belang of worden zo vaag verwoord zodat de extreme standpunten die de partij in de achterkamertjes hanteert verborgen blijven. Als puntje bij paaltje komt moeten ze uiteindelijk toegeven dat ze de klok op al die ‘verworven’ rechten gewoon terug willen draaien. Hiervoor moet er enkel naar het buitenland gekeken worden en meer bepaald naar de maatregelen die de extreem-rechtse regeringen in onder meer Italie, Hongarije hebben genomen en ook naar de vele anti-LGBTQ wetsvoorstellen die in verschillende staten van de Verenigde Staten waaronder Florida worden ingediend en reeds toegepast. Het is dan ook niet zeker dat verworven rechten zoals adoptie door koppels van hetzelfde geslacht, aanpassingen van de juridische genderidenditeit op geboorteaktes, terugbetaling van medicijnen (PreP), het beperken tot toegang tot puberteitsblokkers en genderbevestigende operaties of het homo-huwelijk niet terug gedraaid zullen worden als de partij eens aan de macht komt of genoeg medestanders vindt om de wetten die dit regelen te schrappen. 

De extremen standpunten van de extreem-rechtse kliek rond Van Grieken zorgt ervoor dat ook bij de andere partijen, inclusief de N-VA, tot de realisatie komen dat er niet geregeerd kan worden met het Vlaams Belang. Tot die conclusie komt ook Bart Van Eeckhout van De Morgen in zijn opiniestuk van maandag. “Het gaat nog altijd veel over de partij, maar het draait niet meer om haar als ernstige kandidaat voor een regeringsdeelname. Met haar onverzoenlijke, onverdraagzame praatjes heeft de partij zelf een cordon rond zich opgeworpen. Nu blijkt hoe belachelijk en fout het idee altijd al was dat Tom Van Grieken zijn partij op een deftig spoor gezet zou hebben. Het is net op tijd.”

Lees ook: 

VLAAMS BELANG WIL DAT REGENBOOGVLAG AAN HET STADHUIS VAN DIEST VERDWIJNT

BART SOMERS: 'HET VLAAMS BELANG IS DE MEEST HOMOFOBE PARTIJ" (+)

VLAAMS BELANGER VERGELIJKT LGBT-GEMEENSCHAP MET EEN RELIGIE

Al jaren lang moeten mensen binnen onze gemeenschap vechten voor een gelijke kans binnen de sportwereld, er heerst angst om zich te outen binnen een team, angst om sponsors te verliezen. Dit wordt enkel maar gevoed daar het taalgebruik zoals dat van meneer Demarez. Wat maakt het uit op wie je valt als je op het sportveld staat, wat maakt het uit wat je gender is?

“Ze wisten niet dat de micro nog aanstond, dit is gewoon mannenpraat.” Deze dingen kreeg ik ondertussen al enkele keren te horen, maar dit maakt niet goed, integendeel. Een goede journalist, die inclusief is, ben je als de microfoon open of dicht staat!

Met een simpel excuus mag je hier niet vanaf komen, de VRT NWS moet hiermee een duidelijk signaal geven, een signaal van inclusiviteit en respect voor de LGBTQI+ en vrouwen gemeenschap! Zoals Belgium Cats speelster Hanne Mestdagh zelf zegt: “Deze moeten eruit!”. Laten we samen stereotypen en muren afbreken, fight for your rights!

In het korte filmpje, duidelijk bedoeld voor jongeren, fulmineert de 27-jarige volksvertegenwoordiger tegen een 46-jarige trans vrouw die kloosterzuster wil worden. De bijna luchtige manier waarop hij transgender personen belachelijk maakt is schokkend.

Van Langenhove heeft het over ‘transgenderideologie’ en ‘transgendertrein’, waarmee hij aangeeft dat iemands onbehagen over zijn/haar/hun geslacht, aangeleerd gedrag is. Volgens hem gaat het, heel simpel, om een maatschappelijk gecreëerd probleem.

Uit de vele e-mails die we ontvingen spreekt niet alleen verontwaardiging en boosheid over het filmpje, maar opvallend genoeg ook een terughoudendheid om Van Langenhove publiekelijk aan te klagen.

Iemand schrijft: ‘We mogen niet te hard focussen op dit soort stemmen, want dan maken we ze nog groter. We moeten ons eigen verhaal, in alle schakeringen, blijven brengen, vanuit onze eigen kracht. En in volle solidariteit.’

Een andere reactie: ‘We kregen meerdere keren het bericht doorgestuurd van jongeren met steeds veel kwaadheid maar ook veel angst in hun bericht. Ik begrijp echter dat het vergroten van zijn zichtbaarheid met een risico gepaard gaat.’

We hebben begrip voor die houding. Toch zijn we geen voorstander van zwijgen. We beseffen dat Van Langenhove landelijke bekendheid verwierf door de Pano-reportage over Schild & Vrienden, en dat de uitzending hem een zitje in het parlement heeft opgeleverd. En ja, als hij veroordeeld wordt voor racisme en negationisme, zal hij zich als slachtoffer profileren. Een vrijspraak is natuurlijk ook een triomf. Hij wint hoe dan ook. Hij blijft de vruchten plukken.

Maar op een dag zal de oogst over zijn en wordt het winter. Aanzetten tot onverdraagzaamheid en haat blijft gelukkig niet altijd zonder gevolgen. Vorige maand nog besloot de Kamer om de parlementaire onschendbaarheid van Van Langenhove op te heffen.

Als we zwijgen riskeren we meer. We riskeren dat genderbashen iets normaal wordt, zoals in Polen en Hongarije, waar politici LGBTI-rechten willen terugschroeven. Eerder al had de generale overste van de Broeders van Liefde, René Stockman, het over ‘genderwaanzin’. En ook Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken beweerde dat het genderconcept een kunstmatig iets is. Extreemrechts lijkt er een missie van te maken om het anti-LGBTQIA+-discours bon ton te maken.

Dit is niet het moment voor terughoudendheid. Dit is het moment om op de barricade te staan. Om onze stem luid en duidelijk te laten horen. Er is hard gestreden voor LGBTQIA+-rechten. Ze zijn niet gratuit verworven, laten we ze dan ook niet zomaar uit handen geven.

Piet Hoebeke, decaan faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen UGent

Fleur De Baerdemaeker, voorzitter Casa Rosa en Genderspectrum Sander Cornelis, algemeen coördinator Wel Jong Niet Hetero

Roger De Zitter, lid van de LigaRaad (Liga Voor Mensenrechten)

Lozano Lafertin, inhoudelijk coördinator çavaria

Leopold Lindelauff, voorzitter Regenbooghuis Limburg

Joz Motmans, coördinator Transgender Infopunt

Fernand Vanoutryve, gewezen bestuurder Casa Rosa

Jaouad Alloul, erelid BeHuman

Marlon Buncamper, kliniekhoofd Plastische, Reconstructieve en Gender Chirurgie

Martine Cools, coördinator Centrum voor Geslachtsontwikkeling UZ Gent

Karel Decaestecker, professor Urologie UGent UZ Gent

Griet De Cuypere, voormalig coördinator genderteam Centrum voor Seksuologie en Gender UZ Gent

Alexis Dewaele, professor Klinische Psychologie

Beatrijs Van Der Gucht, arts HIV-Referentiecentrum en zorgcentrum Seksueel Geweld UZ Gent

Marc Cosyns, arts-consulent Wijkgezondheidscentrum en UGent

Lieven Danneels, onderwijsdirecteur faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen UGent

Miet De Letter, hoofddocent en diversiteitscoördinator faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen UGent

Jan De Maeseneer, emeritus gewoon hoogleraar aan faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen UGent

Wouter Duyck, professor Cognitieve Psychologie en vice president Nederlands-Vlaamse Accreditatie Organisatie

Hilde Eeman

Guy Hubens, decaan faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen UAntwerpen

Freddy Mortier, voorzitter Unie Vrijzinnige Verenigingen

Gezondheidswetenschappen UGent

Sarah Schoentjes, doctoraal onderzoeker Human Rights Centre en UGent

Steven Weyers, diensthoofd Vrouwenkliniek en professor Gynaecologie, UGent

Benjamin Biebuyck, lid Raad van Bestuur UGent

Guy Achiel Bronselaer

Veerle Cnudde, onderzoeksdirecteur faculteit Wetenschappen UGent

Tom Coenye, vakgroepvoorzitter Farmaceutische Analyse UGent

Peter Dawyndt, facultair bestuur faculteit Wetenschappen UGent

Chris Dehondt

Geert De Jaeger, hoogleraar UGent

Gita Deneckere, decaan faculteit Letteren en Wijsbegeerte UGent

Susan Dierickx, postdoctoraal onderzoeker VUB

Stijn De Paepe, docent Arteveldehogeschool

Hannelore Denys, arts aan het UZ Gent en hoofddocent aan de UGent

Geert De Soete, opdrachthouder UGent

Frederik Dezutter, directeur Vermeylenfonds

Henk de Smaele, hoogleraar UAntwerpen

Marjan Doom, directeur GUM

Eline Huygens, assistent UGent

Mariska Jung, PhD-kandidaat VUB

Tine Kempenaers, assistent Engelse Letterkunde UGent

Chia Longman, hoofddocent UGent

Nicolaas Lumen

Rudy Rydant, ere-pedagogisch adviseur wetenschappen en aardrijkskunde GO!

Pierre Schoentjes, gewoon hoogleraar Franse Literatuur

Marleen Temmerman, emeritus professor UGent

Eva Vergaert, doctoraatsonderzoeker VUB

Maxim Veys, Vlaams Volksvertegenwoordiger Vooruit

Anna van der Vleuten, professor Contesting Europeanization UAntwerpen

Isabel Van Driessche, decaan faculteit Wetenschappen UGent

Rudy Van Giel, zelfstandig huisarts

Kobe Van Hove, praeses Vlaamse Geneeskundige Kring

Corine Van Hellemont, onderzoeker en onderwijsbegeleider UAntwerpen en UGent

Mieke Verbeken, diversiteitscoördinator faculteit Wetenschappen UGent

Siggie Vertommen, postdoctoraal onderzoekster UGent

Dominique Willaert, artistiek leider Victoria Deluxe

Mieke Van Houtte, hoogleraar Sociologie faculteit Politieke en Sociale Wetenschappen UGent

Astrid De Bruycker, Gents schepen van Gelijke Kansen, Welzijn, Participatie, Buurtwerk en Openbaar Groen

Marc Dirix, uitgever Gaylive.Be

Foto:(Maria Oswalt / Unsplash)

In maart kwam het leven dat we kenden plots tot stilstand door het losbarsten van de corona-pandemie. De lockdown, de daarbij afgekondigde maatregelen en de kosten die de komende coronafactuur met zich meebrengen, dreigen nu voor een bloedbad te zorgen onder de LGBTQ-ondernemers. Hun omzet stortte bijna volledig in, terwijl hun kosten bleven doorlopen, hun cliënteel zocht online alternatieven en velen vrezen dat een groot deel van hun  klanten de weg naar hun handelszaken na de crisis niet meer terug zal vinden. 

Vaak werd er een online-alternatief gezocht maar voor tal van zaken bleek dit maar een druppel op een hete plaat te zijn. Verschillende nieuwe zaken die de afgelopen maanden de deuren wilden openen moesten die opening uitstellen en dreigen hierdoor al failliet te gaan vooraleer de eerste klant ook maar over de vloer kwam. 

 Voor ondermeer dancings, sauna’s en andere zaken duurt de nachtmerrie nog steeds verder. Zij mogen de deuren nog niet openen of kiezen er zelf voor om die gesloten te houden omdat ze geconfronteerd worden met maatregels die voor hen niet haalbaar zijn. De diversiteit van onze gemeenschap zorgt ervoor dat er niet een uniforme oplossing voor handen is. Het aantal schrijnende verhalen uit het LGBTQ-middenveld en van ondernemers die de verschillende gay-media de afgelopen weken bereikten is onrustwekkend. 

Als zij de deuren moeten sluiten heeft dit ook meteen een impact op de hele LGBTQ-gemeenschap. Veel van deze zaken, zoals de verschillende regenbooghuizen, cafés, bars,  restaurants en/of sauna’s hebben immers ook een ondersteunende en sociale functie voor onze gemeenschap. Vaak steunen zij met hun ‘roze’ euro’s ook prides, fuiven, of culturele evenementen. Die evenementen zorgen voor zichtbaarheid in het straatbeeld die onmisbaar is voor jongeren die op zoek zijn naar een ‘gekozen familie’ en hun eigen sociale netwerken proberen op te bouwen, de aanvaarding van de verschillende vormen van seksualiteit en het tegengaan van de polarisatie in onze maatschappij.  Door het ontbreken van LGBTQ evenementen is de lokale handelaar en horeca nog meer aangewezen op de lokale burger. 

Uit een recent onderzoek van Lumi, de opvang- en infolijn van çavaria voor vragen rond gender en seksuele voorkeur, blijkt dat de impact van de crisis op de levens van LGBTQ+-personen zeer groot was de afgelopen maanden. In de periode van midden maart tot midden mei waren er dit jaar 65 procent meer gesprekken dan in dezelfde periode vorig jaar.

 De Vlaamse gay-media roept dan ook gezamenlijk op om de verschillende LGBTQ-ondernemers te steunen door lokaal bij hen aan te kopen in plaats bij grote internetwinkels die verder onze gemeenschap veel minder of niet steunen dan de lokale ondernemers. Ga je normaal regelmatig uit eten of spendeer je een bedrag aan kleding, ondergoed, boeken... De kans is groot dat je hetzelfde vind bij bedrijven die onze gemeenschap rechtstreeks of onrechtstreeks steunen. 

Besteed nu al het bedrag dat je normaal toch had uitgegeven. Spring binnen bij hen als ze hun deuren opnieuw openen. Bezoek hun website en shop online en als dat niet kan contacteer ze per mail of per telefoon om te vragen of je een bestelling kan doen. Koop geschenkbonnen of tegoedbonnen die je kan gebruiken als ze hun deuren opnieuw openen. Op die manier draag jij jouw steentje bij en zorg je ervoor dat deze zaken de huidige crisis overleven en op hun manier de LGBTQ-gemeenschap kunnen blijven ondersteunen.

Deze oproep wordt ter gelegenheid van de komende Antwerp Pride gelanceerd door de gezamenlijke Vlaamse gaymedia (Be Out, gaybars.eu, Gaylive.Be, Touristicogay en Pink in our Lives) maar beperkt zich niet enkel tot Antwerpen. ​

De onafhankelijke Vlaamse Gay-media

"Het is de eerste keer dat iemand me dat vraagt”, zei mijn huisarts toen ik vorige maand vroeg of hij mij aan een voorschrift voor PrEp kon helpen.De man, met meer dan 45 jaar op zijn actief als huisarts in een middelgrote stad, wist niet eens of hij het mocht voorschrijven laat staan over wat ik het had. Uit cijfers die ik voor Gaylive opvroeg bij het RIZIV bleek dat het afgelopen jaar maar 1.350 mannen die een verhoogd risico hebben op een hiv-besmetting een toelating hebben gekregen om Truvada, het geneesmiddel waar het om gaat, aan te kopen tegen een verlaagde prijs. Misschien mag het je verbazen maar ik vind dit aantal aan de lage kant.

Dat vindt ook Sensoa. De organisatie startte daarom onlangs via sociale media met een campagne om meer homo-mannen aan te zetten om preventief Truvada te pakken. Het blauwe pilletje dat, als het correct wordt genomen je tegen een hiv-besmetting beschermt, heeft echter niet alleen te kampen met het imagoprobleem dat het zou aanzetten tot meer onveilige seks ook te maken dat er nauwelijks ruchtbaarheid werd gegeven aan de verhoogde terugbetaling. Ook het feit dat het niet door de huisarts, na een negatieve hiv-test en het nodige bloedonderzoek, kan worden voorgeschreven en de weinige homo-mannen die een risicovol gedrag tonen zich moet wenden tot een arts van een aidsreferentiecentrum zorgt voor een verhoogde drempel en een risico voor hun en bij uitbreiding de volksgezondheid.

In ons land zijn elf van die aidsreferentiecentra waarvan verschillende in en rond de omgeving van Antwerpen. In de rest van het land kun je enkel terecht in de hoofdsteden. Terwijl Antwerpse homo-mannen relatief makkelijk aan PrEp kunnen geraken als ze dat wensen is dat niet zo vanzelfsprekend in meer landelijke gemeenten. Bovendien moet je na een eerste gesprek, met bijhorende hiv-test ook elke drie maanden opnieuw op controle gaan. Tijdens je eerste bezoek krijg je de uitleg over hoe PrEp werkt, waartegen het je beschermt en vooral hoe vaak je de pillen moet pakken om maximaal beschermd te zijn tegen hiv. 

Voor veel mannen die dagelijks werken is het moeilijk om dit tijdens een werkweek in te plannen. Ook voor de jeugd is het niet vanzelfsprekend om aan PrEp te geraken. Niet voor niets zijn vooral mannen van middelbare leeftijd aan de PrEp. Uit een klein testje via de site van het Tropisch Instituut bleek dat ik pas eind juli, ruim twee maanden na mijn eerste doktersbezoek, een afspraak kon maken bij hen voor een gesprek over PrEp. Als de wachttijd al in Antwerpen, met hun meerdere centra, zo oploopt dan vraag ik me af hoe het in de rest van het land zit. Door dagelijks te gaan kijken of er annulaties waren kon ik uiteindelijk sneller terecht voor een eerste consultatie. 


De wachttijden, de herhaaldelijke bezoeken aan de aidsreferentiecentra, vormen een enorme inspanning als je een extra bescherming wil tegen wat vroeger de kanker van de homo-gemeenschap werd genoemd. Tegenwoordig is hiv gelukkig niet meer een chronische ziekte geworden maar helaas nog altijd een aandoening die iedereen veel angst inboezemt. Met PrEp hebben we een geneesmiddel dat iets aan die angst en de gemoedsrust van mannen die een verhoogd risico lopen kan doen. Waarom wordt het dan zo moeilijk gemaakt om mannen die zich willen beschermen tegen hiv aan het geneesmiddel te helpen?

Zou het niet beter zijn als het preventiemiddel makkelijker beschikbaar wordt gemaakt door na een eerste onderzoek in een aidsreferentiecentrum de opvolging te laten gebeuren bij de huisarts die de driemaandelijkse civ-test afneemt? Met daarbovenop een jaarlijks bezoek aan het aidsreferentiecentrum. Dit is voor vele mannen makkelijker te plannen dan een uitstap naar het aidsreferentiecentrum. Dit samen met een grotere informatiecampagne kan er voor zorgen dat er tegen volgend jaar meer dan een verdubbeling kan plaatsvinden van mannen die preventief PrEp innemen. Hallo minister De Block?


Marc Dirix is freelance journalist en uitgever van Gaylive.Be